Нуридинзода Аҳмадҷони Хамӯш
2005Нуридинзода Аҳмадҷон, ки дар дунёи адабиёт бо тахаллуси Хамуш қадамҳои нахустини худро мегузорад, соли 2005 дар ноҳияи зебоманзари Абдураҳмони Ҷомӣ ба дунё омадааст.Тақдир ба ӯ лукнати забонро раво дидааст, аз ин рӯ забони ӯ дар маҳфилҳо сокит аст. Аммо ин сукунат нишони бесадоӣ нест; Хамуш тамоми розҳои ногуфта, эҳсосоти нуҳуфта ва нидои қалбашро бо қалам бар рӯи варақ мерезад.Ҳарчанд ӯ шоири навқалам аст, вале дар мисраъҳояш истеъдоди асил, дарки амиқи вазну қофия ва шӯълаи ҳақиқии шеър ҳувайдост. Қаламе, ки ба ҷои забонаш сухан мегӯяд, ояндаи дурахшонеро барои ин қалби пурэҳсос ваъда медиҳад.
Мавзӯъҳои шеърҳо
1 тегТавсияи мо барои шиносоӣ бо Нуридинзода Аҳмадҷони Хамӯш
Эй кош, нигоҳ бошаду гуфтор набошад
Эй кош, нигоҳ бошаду гуфтор набошад, То захми забон бар ҷумла ҷаҳон ёр набошад. Эй кош, ки дар сина фақат ишқ биҷӯшад, Дар дидаи мо сурати ағёр набошад.
Гарчи оби рафта боз ояд ба рӯд
Гарчи оби рафта боз ояд ба рӯд, Моҳии бечора аммо мурда буд! **** Бахт дер ояд вале аз роҳ дер,