Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
«Ан васфиака зоқат-ул-иборот,
«Ан васфиака зоқат-ул-иборот, Фӣ зотика таҳат-ал-ишорот». Мавҷуд туӣ алал ҳақиқат, Боқӣ насабанду эътиборот.
Гарам расад зи занахдони ту ҳазор осеб,
Гарам расад зи занахдони ту ҳазор осеб, Зиҳӣ, муҳол, ки дандон канам чу син з-он себ. Зақан бипӯш, чу бар ман гузар кунӣ, ки мабод, Зи барқи оҳи ман он себро ра
«Фи юмни-з-замони ато аҳсан-ул-китоб»,
«Фи юмни-з-замони ато аҳсан-ул-китоб», Аънӣ мисоли отифати шоҳи комёб. Яъқуб бин Ҳасан, ки ба уммеди базми ӯст, Гардун мудом – соғари заррини офтоб.
Абр тунг занад бар замини нарм, нарм об,
Абр тунг занад бар замини нарм, нарм об, На гарду на гил аст, на соя, на офтоб. Дар кӯҳ ҷоми лола пур аз шабнами саҳар, Дар дашт фарши сабза тар аз рашҳаи саҳоб
Бидеҳ ба расми сабӯҳ, эй ҳариф, ҷоми шароб,
Бидеҳ ба расми сабӯҳ, эй ҳариф, ҷоми шароб, Ки шайхи воқеабинро гузашт умр ба хоб. Аз он шароб, ки чун дидаро кунад равшан, Вуҷуди кавн намояд чунон ки ҳаст сар
Буд пок аз рангҳои шиша нури офтоб,
Буд пок аз рангҳои шиша нури офтоб, Чун ба ранги шиша зоҳир гашт, шуд бар худ ҳиҷоб. Гар на ранги шишаҳо гардад ҳиҷоби нури ӯ, Сатвати ишроқ онро мушкил орад, д
Зи чист тафриқаи мавлавӣ зи ҷамъи кутуб,
Зи чист тафриқаи мавлавӣ зи ҷамъи кутуб, Чӣ суд ҷамъи кутуб, чун накард рафъи ҳуҷуб. Чу ҳаст ҳар варақе з-он кутуб ҳиҷоби дигар, Ба чашми мо ҳуҷуби ту ба туст ҳ
Маро ҳар лаҳза захме бар дил аз пайкони ӯ бодо,
Маро ҳар лаҳза захме бар дил аз пайкони ӯ бодо, Агар ҷонам равад, гӯ, рав, бақои ҷони ӯ бодо. Агар фармон диҳад хатташ ба хунрези вафодорон, Чу хонад, ҷумларо с
Хуш он манзил, ки моҳе бошад он ҷо,
Хуш он манзил, ки моҳе бошад он ҷо, Зи хайли ҳусн шоҳе бошад он ҷо. Қабо гардад ҳазорон хирқа ҳар ҷой, Ки чун ту каҷкулоҳе бошад он ҷо.
Накарда қайди ғизоле гиреҳкушоии мо,
Накарда қайди ғизоле гиреҳкушоии мо, Гиреҳ зи дил накушояд ғазалсароии мо. Фурӯғи базми сухан з-оташи дил аст, оре Зи ошноии ишқ аст рӯшноии мо.
Ниҳоли қадди ту, к-омад асои пирии мо,
Ниҳоли қадди ту, к-омад асои пирии мо, Бар остон, ки макаш сар зи дастгирии мо. Туро, ки дида зи ҷоҳу ҷамоли хеш пур аст, Чӣ илтифот ба мискиниву фақирии мо!
Суруди маҷлиси дард аст оҳу нолаи мо,
Суруди маҷлиси дард аст оҳу нолаи мо, Ҳубоби хуни ҷигар, лола кун пиёлаи мо. Ба базми васл чу шамъем бо ту ҳарфзанон, Ба равған аст фитода зи ту наволаи мо.
Эй парирух, марав аз хонаи мо,
Эй парирух, марав аз хонаи мо, Раҳм кун бар дили девонаи мо. Дар ғами ишқи ту афсона шудем, Бинишин, гӯш кун афсонаи мо.
То дидаам чу гулбӯтаи пераҳан туро,
То дидаам чу гулбӯтаи пераҳан туро, Гулбарги тоза хондаам аз лутфи тан туро. Аз тору пуд ранҷа шавад нозанин танат, Беҳ, гар кунанд ҷома зи барги суман туро.
На кӯйи дӯст ҳавои чаман гузошт маро,
На кӯйи дӯст ҳавои чаман гузошт маро, На ёди ӯ ҳаваси анҷуман гузошт маро. Рабуда буд зи ман ёри ман маро, ё Раб, Чӣ ҷурм рафт, ки дигар ба ман гузошт маро?
Куштаи ханҷари ишқ аст дили зиндаи мо,
Куштаи ханҷари ишқ аст дили зиндаи мо, Ғарқи ҷамъияти ӯ вақти парокандаи мо. Бахя бар васлаи пайванди касон кам задаем, Дасти таҷрид бувад бахякаши зиндаи мо.
Эй хунбаҳои нофаи Чин хоки роҳи ту
Эй хунбаҳои нофаи Чин хоки роҳи ту, Хуршед сояпарвари тарфи кулоҳи ту. Хунам бихур, ки ҳеч малак бо чунон ҷамол Аз дил наёядаш, ки нависад гуноҳи ту.
Беҳтарин ёр
Беҳтарин ёре ки дорам қалби хунпӯши ман аст, Рӯи хокам, зери хокам, у дар оғӯши ман аст. Қомати ман то абад хамгашта нест аз бори марг, Зиндаги вазнинтарин боре
Дафтари гетӣ
Ин ҷаҳонро чу китоби ҳамагон мебинам, Шеъри шодию ғами одамӣ з-он мебинам. Лаззати шеъри дари шаҳди абадаст абад, Ки дар ойинаи ҳарфаш рухи ҷон мебинам.
Якҷо шавӣ
Аз чашмаи ишқ, эй дило, дарё шавӣ, дарё шавӣ, Гоҳе даруни синаам чун баҳри нопайдо шавӣ. Аз ҳалқаи андӯҳи ғам гоҳе намеоӣ бурун, Гоҳе ту дар боди хаёл аз Каҳкаш
Зарраи меҳр
Ҳар нафас, ки мерасад, ӯ ёди соғар мекунад, Бодаи ваҳдат гадою шаҳ бародар мекунад. Гунгро бо меҳри ӯ ҳарфе наояд бар забон, Ишқ он девонаро сардори минбар меку
Буду набуд
Овораам, овораам дар олами буду набуд, Ҷуз ман куҷо ёбад Худо пур аз ғами буду набуд. Хушёрию мастии ман маъно надорад дар ҷаҳон, Дар дасти дарди ман бувад ҷоми
Майхонаи ҳастӣ
Дар ин майхонаи ҳастӣ ҳама сармаст мебинам, Басо девонагони ишқ қадаҳ бар даст мебинам. Гадое неву шоҳе не дар ин ҳангомаи мастӣ, Ҳама дорову нодорро ба ҳам пай
Ду ҳарф
Ҳарду олам рангу бор аз ранги рахшони ду ҳарф, Сурати нобуду буд дар чашми ҳайрони ду ҳарф. Ҷуз сиришк ороише набвад, ки дар чашми қалам, Хома гиряд то абад аз
Савдои ноз
Чеҳраҳояш кони ҳусну дидаҳо дарёи ноз, Байти абру сархати сарводаи волои ноз. Ин замину осмон гар саҷдагоҳи ҳусни ӯст, Дар ниёиш мекунад ҷон, сар ниҳад бар пои