Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Создатель мой
Начну я с благодарности, с Твоего имени Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате Продолжу помнив Твою милость, Твои дары и мудрости
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ, Дар банди такаллуф машав, озод бизӣ! Дар беҳ зи худӣ назар макун, ғусса махӯр,
Гуфтор дар офариниши олам
Зи оғоз бояд, ки донӣ дуруст, Сари мояи гавҳарон аз нахуст. Ки Яздон зи ночиз чиз офарид
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ
Аз ин ҷаҳони бебақо, хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Аз байни хешу ақрабо , хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Суде надорад симу зар, аз роҳи Шайтон кун ҳазар,
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Қатъи ҷафо намекунад дилбари шӯху масти мо
Қатъи ҷафо намекунад дилбари шӯху масти мо, Тарки вафо намедиҳад ин дили худпарасти мо. Мо ба хилофи орзу шишаи дил шикастаем,
Не шамъи бахт хоҳам, не меҳри ҳамгинонро
Не шамъи бахт хоҳам, не меҳри ҳамгинонро, Хоҳам кашам ба як сӯ аз мурдумон инонро. То чашм боз гардад, сӯҳбат вуҷуди ишқ аст,
Резад ба ҷоми моҳ чу соқӣ шаробро
Резад ба ҷоми моҳ чу соқӣ шаробро, Орад зи абри шиша бурун офтобро. Лахти ҷигар зи гиря барояд зи дидаам,
Адое ҳаст пинҳонӣ нигоҳи нозанинонро
Адое ҳаст пинҳонӣ нигоҳи нозанинонро, Ки аз завқаш гирифторӣ ба миннат медиҳад ҷонро. Парешон шуд зи ғайрат лашкари аҷзои ҷамъият,
Кӯи ишқ аст ба номус салом аст ин ҷо
Кӯи ишқ аст ба номус салом аст ин ҷо, Сад чу Маҳмуд ба ҳар гӯша ғулом аст ин ҷо. Толиби дона дар ин дом дарафтод мудом,
Ба ғорат додам аз ғафлат матои хонаи худро
Ба ғорат додам аз ғафлат матои хонаи худро, Ба дасти худ задам оташ ман оташхонаи худро. Зи сӯзи дил фитод оташ чу фонусам ба пироҳан,
Абр бар равнақи чаман гиряд
Абр бар равнақи чаман гиряд, Гул бар айёми зистан гиряд. Дил зи дасти фироқ нола кунад,
Достони Ҳоррунурашид бо Ҳаҷҷом
Даври хилофат чу ба Ҳорун расид, Рояти Аббос ба гардун расид. Нимшабе пушт ба ҳамхоба кард,
Достони Ҷамшед бо хоссагии маҳрам
Хоссагие маҳрами Ҷамшед буд, Хостар аз моҳ ба хуршед буд. Кори ҷавонмард бад-он даркашид,
Достони кӯдаки маҷруҳ
Кӯдаке аз ҷумлаи озодагон Рафт бурун бо ду-се ҳамзодагон, Пояш аз он пӯя даромад зи даст,
Достони маликзодаи ҷавон ва душманони пир
Қисса шунидам, ки дар ақсои Марв Буд маликзода ҷавоне чу сарв. Музтариб аз давлатиёни диёр,
Достони подшоҳи золим ва марди ростгӯй
Подшоҳе буд раиятшикан, В-аз сари ҳуҷҷат шуда Ҳуҷҷоҷфан. Ҳар чи ба таърих шаб аз рӯз зод,
Достони ҳоҷӣ ва суфӣ
Каъбараве азми раҳ оғоз кард, Қоидаи каъбаравон соз кард. З-он чи фузун аз ғарази кор дошт,
Достони ду ҳакими мутанозеъ
Бо ду ҳаким аз сари ҳамхонагӣ Шуд сухане чанд зи бегонагӣ. Лофи манӣ буду туй барнатофт,
На моҳи Сиёмӣ, на моҳи фалак
На моҳи Сиёмӣ, на моҳи фалак, Ки инат ғулом асту он пешкор. На чун пури мири Хуросон, ки ӯ,
Дарвоза даревос фурӯ гашту баромад
Дарвоза даревос фурӯ гашту баромад, Бим аст, ки якбор фурӯд ояд девор. Девори куҳангашта набардорад пойдор,
Ай ошиқи дилдода бад-ин ҷои сипанҷӣ
Ай ошиқи дилдода бад-ин ҷои сипанҷӣ, Ҳамчун шаманӣ шефта бар сурати фархор. Ё ориву донӣ, ки туй зираку нодон,
Ай хоҷа, ин ҳама, ки ту бармедаҳӣ шумор
Ай хоҷа, ин ҳама, ки ту бармедаҳӣ шумор, Бодоми тарру секӣю баҳману бостор. Мор аст ин ҷаҳон, ҷаҳонҷӯй моргир,
Гар шавад баҳри кафи ҳиммати ту мавҷзанон,
Гар шавад баҳри кафи ҳиммати ту мавҷзанон, В-ар шавад абри сари рояти ту тӯфонбор, Бар маволӣ-т бипошад ҳама дурру гавҳар,
Агар гул орад бор он рухони ӯ, на шигифтан
Агар гул орад бор он рухони ӯ, на шигифтан, Ҳар ойина чу ҳама май хурад, гул орад бор. Ба зулф каҷ, валекин ба қадду қомат рост,
Маро ҷуди ӯ тоза дорад ҳаме
Маро ҷуди ӯ тоза дорад ҳаме, Магар ҷудаш абр асту ман киштзор?! Магар як су афкан, ки худ ҳамчунин
Гар ки бо пешёр бинмойӣ
Гар ки бо пешёр бинмойӣ, Дили ту хуш кунад ба хушгуфтор. Бод якчанд бар ту паймояд,
Бар рухаш зулф ошиқ аст чу ман
Бар рухаш зулф ошиқ аст чу ман, Лоҷарам, ҳамчу ман-ш нест қарор. Ману зулфини ӯ нагунсорем,
Нигорино, шунидаам, ки гоҳи меҳнату роҳат
Нигорино, шунидаам, ки гоҳи меҳнату роҳат Се пираҳан талаб будааст Юсуфро ба умр-андар: Яке аз қайд шуд пурхуни, дувум шуд чок аз туҳмат,
Дареғи мидҳати чун дурру обдор ғазал
Дареғи мидҳати чун дурру обдор ғазал, Ки чобукиш наёяд ҳаме ба лафз падид. Асоси табъ бапояст, бал қавитар аз он,