Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд, Дар нафирам марду зан нолидаанд.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Агар на соғари лаълат ба ком хоҳад шуд,
Агар на соғари лаълат ба ком хоҳад шуд, Зи дида хӯрдани хунам мудом хоҳад шуд. Чунин, ки лоғару зард аст з-абрӯят маҳи нав, Чу як-ду ҳафта барояд, тамом хоҳад ш
Парирухо! Чу хаёлат фусунгарӣ гирад,
Парирухо! Чу хаёлат фусунгарӣ гирад, Аз он фусун мани девонаро парӣ гирад. Зи доми ишқи ту мушкил касе тавонад ҷаст, Чу гарди ёсуманат сунбули таре гирад.
Соқиё, аҳди гул аз абри баҳорон тоза шуд,
Соқиё, аҳди гул аз абри баҳорон тоза шуд, Боғу роғ аз сабзаву сабза зи борон тоза шуд. Лола омад дар чаман чун соғару наргис – ба боғ, Сӯи соғар орзуи майгусоро
Гарчи аз дил дида рахти худ ба мавҷи хун барад,
Гарчи аз дил дида рахти худ ба мавҷи хун барад, Бо хаёли тоқи абрӯят ба пул берун барад. Ҳар ки чун Рӯҳулқудс дар вай дамад лаълат даме, Аз сабукрӯҳӣ чу Исо рах
Гаҳе ки бар сари зулфат шамол мегузарад,
Гаҳе ки бар сари зулфат шамол мегузарад, Аз ӯ бипурс, ки бар мо чӣ ҳол мегузарад? Зи рӯзи ҳаҷри ту розе ҷуз ин намегӯям, Ки рӯз ҳамчу маҳу моҳ сол мегузарад.
Гарчи андозад ба шохи сидра уммедам каманд,
Гарчи андозад ба шохи сидра уммедам каманд, Даст кӯтоҳам зи тори зулфи он сарви баланд. То чиро он лаб ба ҳалвои шакаролуда шуд, Сар ба санг аз каллахушкӣ мезан
Зи доғи ҳаҷри ту сӯзам, зи гашти боғ чӣ суд?
Зи доғи ҳаҷри ту сӯзам, зи гашти боғ чӣ суд? Зи туст шаб шуда рӯзам, зи гул чароғ чӣ суд? Ба боғ чун ту набошӣ, маро зи лолаву гул Ба ғайри хор чӣ ҳосил, бидуни
Чӣ ҷавр монд, ки бар мо маҳи сиём накард,
Чӣ ҷавр монд, ки бар мо маҳи сиём накард, Кадом айш, ки бар ошиқон ҳаром накард. Кадом сабзаи умедро, ки хушк насохт, Кадом меваи мақсудро, ки хом накард.
Шаҳиди ишқи ту фардо зи гил чу лола барояд,
Шаҳиди ишқи ту фардо зи гил чу лола барояд, Зи шавқи бодаи лаълат ба каф пиёла барояд. Чу зикри лаззати теғат расад ба хоки шаҳидон, Фиғон зи ҷони шаҳиди ҳазорс
Вақти гул хуш он ки ҷо бар тарфи гулшан мекунад,
Вақти гул хуш он ки ҷо бар тарфи гулшан мекунад, Дидаро з-оби равону сабза равшан мекунад. Хонаи дилро, ки аз дуди зимистон тира буд, Дар ҳарими бӯстон аз дида
Ту тангчашмии он шӯх бин, чу ноз кунад,
Ту тангчашмии он шӯх бин, чу ноз кунад, Ки чашм сӯйи муҳиббон ба сарфа боз кунад. Чу илтимос нигоҳе кунам, бипӯшад чашм, Чу он бахил, ки дар бар гадо фароз куна
Мерасад аз давлати ишқам мадад,
Мерасад аз давлати ишқам мадад, Бандаи ишқам зи азал то абад. Буд аҳади ишқ зи оғози кор, Лек баромад ба либоси адад.
Маро дил аз ҳама олам гирифтаст,
Маро дил аз ҳама олам гирифтаст, Чи ҷои олам, аз худ ҳам гирифтаст. Зи дилгирӣ ками ҳар кас гирифтам, Касеро дил бад-ин сон кам гирифтаст.
Пеш аз он дам, ки қалам нақш кунад ҳарфи нахуст,
Пеш аз он дам, ки қалам нақш кунад ҳарфи нахуст, Дошт тифли дили ман лавҳи вафои ту дуруст. Кор бар хастадилон ҳамчу қабо танг магир, Гарчи бар қомати ту хилъат
Ганҷи ҷамоливу коинот харобат,
Ганҷи ҷамоливу коинот харобат, Шоҳиди ғайбиву обу хок – ниқобат. Масти ту будам, ҳанӯз мабдаи фитрат, Дасти фароғат нишаста аз гилу обат.
Мо ринду ошиқему назарбозу майпараст,
Мо ринду ошиқему назарбозу майпараст, Бар мо ҳаром ҷуз маю маъшуқ ҳарчи ҳаст. Зоҳид кашид бар сафи хумҳои бода санг, Ё раб, мабод бар сафи ин пурдилон шикаст.
«Ё аниса-л қулуби фи-л-халавот,
«Ё аниса-л қулуби фи-л-халавот, Бика нода-л-вуҳуш фи-л-фалавот». То нагардад рухи ту қуррати айн, Ло туқирра-л-уюна фи-с-салавот.
Соқиё, чанд зикри мавту ҳаёт,
Соқиё, чанд зикри мавту ҳаёт, Бода дардеҳ, ки гил оти от. Саъйиоти ман аст ҳастии ман, Ҳасанотам аз он халосу наҷот.
Эй, ду гесӯт шаби қадру барот
Эй, ду гесӯт шаби қадру барот Ҷон фидо карда баро-т аҳли наҷот. Ёфт бар хоки дарат ҷо сари ман, «Нилта мин бобикаалодараҷот...»
«Ан васфиака зоқат-ул-иборот,
«Ан васфиака зоқат-ул-иборот, Фӣ зотика таҳат-ал-ишорот». Мавҷуд туӣ алал ҳақиқат, Боқӣ насабанду эътиборот.
Гарам расад зи занахдони ту ҳазор осеб,
Гарам расад зи занахдони ту ҳазор осеб, Зиҳӣ, муҳол, ки дандон канам чу син з-он себ. Зақан бипӯш, чу бар ман гузар кунӣ, ки мабод, Зи барқи оҳи ман он себро ра
«Фи юмни-з-замони ато аҳсан-ул-китоб»,
«Фи юмни-з-замони ато аҳсан-ул-китоб», Аънӣ мисоли отифати шоҳи комёб. Яъқуб бин Ҳасан, ки ба уммеди базми ӯст, Гардун мудом – соғари заррини офтоб.
Абр тунг занад бар замини нарм, нарм об,
Абр тунг занад бар замини нарм, нарм об, На гарду на гил аст, на соя, на офтоб. Дар кӯҳ ҷоми лола пур аз шабнами саҳар, Дар дашт фарши сабза тар аз рашҳаи саҳоб
Бидеҳ ба расми сабӯҳ, эй ҳариф, ҷоми шароб,
Бидеҳ ба расми сабӯҳ, эй ҳариф, ҷоми шароб, Ки шайхи воқеабинро гузашт умр ба хоб. Аз он шароб, ки чун дидаро кунад равшан, Вуҷуди кавн намояд чунон ки ҳаст сар
Буд пок аз рангҳои шиша нури офтоб,
Буд пок аз рангҳои шиша нури офтоб, Чун ба ранги шиша зоҳир гашт, шуд бар худ ҳиҷоб. Гар на ранги шишаҳо гардад ҳиҷоби нури ӯ, Сатвати ишроқ онро мушкил орад, д