Шеърҳо бо теги: ғазал
Шеърҳои марбут ба теги «ғазал» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Нишастӣ дур аз ин муштоқи маҳҷур,
Нишастӣ дур аз ин муштоқи маҳҷур, Ки натвон моҳро дидан ҷуз аз дур. Сулаймонӣ туву лаъли ту хотам, Хатат бар гирди хотам анбарин мӯр.
Макун дар куштанам з-ин беш тақсир,
Макун дар куштанам з-ин беш тақсир, Чу ман мурдам зи ғам, дигар чӣ тадбир. Шуда доми ҷунун рӯи ту бар халқ Бар он дар зулфи ту аз мушк занҷир.
Кори ман омад ба ҷон аз ёри дур,
Кори ман омад ба ҷон аз ёри дур, Нест ҷон додан чунон аз кори дур. Ин ки гӯӣ, чунӣ аз ғам? Чун бувад Тан зи ҷон танҳо, дил аз дилдор дур?
Зиҳӣ нури ту аз ҳар зарра зоҳир,
Зиҳӣ нури ту аз ҳар зарра зоҳир, Камоли ваҳдати зоти ту – қоҳир. Туӣ аввал, туӣ охир, валекин, На аввал бошадат пайдо, на охир.
Агар парда бархезад аз рӯи кор,
Агар парда бархезад аз рӯи кор, Набинӣ дар он парда ҷуз рӯи ёр. Бидонӣ чу зоҳир шавад пардагӣ, Ки ҳам парда ӯ буду ҳам пардадор.
Гар ҳамчу уд ҷо диҳадам ёр дар канор,
Гар ҳамчу уд ҷо диҳадам ёр дар канор, Аз дасти ӯ кунам бари ӯ нолаҳои зор. Гӯям ба ӯ, ки: «эй ба сарангушти марҳамат Бигрифта набзи музтарибамро табибвор».
Шамт барқон ялваҳу ли-л-асрор,
Шамт барқон ялваҳу ли-л-асрор, Кода ямҳу бириқату-л-анвор. Оташе тофт аз навоҳии Тур, Дил ба он сӯ шитофт Мӯсивор.
«Маънал вуҷуди фи-сувари-л-кавн қад зуҳар,
«Маънал вуҷуди фи-сувари-л-кавн қад зуҳар, Мо зарра сирр-и-ваҳдатиҳу касрат-ус-сувар». Нури вуҷуд меҳру ҳақоиқ маҳанд, аз ин Бишнос маънии ҷамеъ-ул-шамс ва-л-қа
Биё, ки хастадилонро туӣ маъози маъоз,
Биё, ки хастадилонро туӣ маъози маъоз, Биё, ки ҳукми туро нест монеъе зи нифоз. Мадеҳ ғурур ба лаззоти хулдам, эй зоҳид, Ки нест ҷуз ба аламҳои ишқам истилзоз.
Ҳар кас, ки суди чеҳра ба роҳи ту суд кард,
Ҳар кас, ки суди чеҳра ба роҳи ту суд кард, Дар рӯи ту ҷамоли азалро суҷуд кард. Мискин фақеҳ гӯши ишоратшунав надошт, Манъи самоу замзамаи чангу руд кард.
Хабари омадани ёр дилам хуррам кард,
Хабари омадани ёр дилам хуррам кард, Лек ноомаданаш айши маро барҳам кард. Шодие нест, ки сад гуна ғамаш нест зи пай, Эй хуш он кас, ки дар ин ғамкада хӯ бо ғам
Рафтиву дил зи ҳаҷри ту бо сӯзу оҳ монд,
Рафтиву дил зи ҳаҷри ту бо сӯзу оҳ монд, Дида дар интизори қудумат ба роҳ монд. Рафтӣ кулаҳ ниҳода каҷ аз нозу дар раҳат Бар ҳар нишони по сари сад каҷкулоҳ мон
Гар зи ҳиҷрон чашми ман ин гуна хунполо шавад,
Гар зи ҳиҷрон чашми ман ин гуна хунполо шавад, Ҷойи он дорад, ки гирди ман зи хун дарё шавад. Мавъиди васласт фардо, кош чархи тезгард, Тай кунад имрӯзро, то зу
Он турки каҷкулаҳ, ки ҳавои шикор кард,
Он турки каҷкулаҳ, ки ҳавои шикор кард, Дар як қабо ҳазор балоро савор кард. Зад мужда сабзасон зи суми бодпо-ш сар, Бар ҳар замин, ки роҳ чу боди баҳор кард.
Ба ман дорад дилат ҷанге, ки дорад,
Ба ман дорад дилат ҷанге, ки дорад, Бизан гӯ дар бағал санге, ки дорад. Нанӯшад май ҷуз аз хуни дили ман, Зи ман дорад лабат ранге, ки дорад.
Каям пайкони ту аз дил барояд,
Каям пайкони ту аз дил барояд, Магар чун ғунчаам аз гил барояд. Марез, эй дида, сели хун ба Ҷайҳун, Мабодо, мавҷ бар соҳил барояд.
Дилам бе ҷамоли ту нуре надорад,
Дилам бе ҷамоли ту нуре надорад, Ҷудо аз висолат суруре надорад. Бубин лоларо, бо ҳама бод дар сар, Ки пеши ту чандон ғуруре надорад.
З-оташи таб маҳи рухсори ту дар тоб мабод,
З-оташи таб маҳи рухсори ту дар тоб мабод, В-аз арақ лолаи гулгуни ту бе об мабод. Субҳгоҳон зи садое, ки таб орад ба сарат, Наргиси чашми ҷаҳонбини ту бе хоб,
Савори ман, ки ғубори раҳаш ба моҳ расид,
Савори ман, ки ғубори раҳаш ба моҳ расид, Нишаста гард ба рух, чоштгаҳ зи роҳ расид. Чу маҳ ба мавкаби сайёра буд шабгираш, Вале ҷарида чу хуршед чоштгоҳ расид.
Сабо, ҳамдами бӯи ҷонон расид,
Сабо, ҳамдами бӯи ҷонон расид, Ба дилхастагон аз дамаш ҷон расид. Баширӣ, башорат деҳ аз моҳи Миср, Ба сарвақти маҳҷури Канъон расид.
Агар на соғари лаълат ба ком хоҳад шуд,
Агар на соғари лаълат ба ком хоҳад шуд, Зи дида хӯрдани хунам мудом хоҳад шуд. Чунин, ки лоғару зард аст з-абрӯят маҳи нав, Чу як-ду ҳафта барояд, тамом хоҳад ш
Парирухо! Чу хаёлат фусунгарӣ гирад,
Парирухо! Чу хаёлат фусунгарӣ гирад, Аз он фусун мани девонаро парӣ гирад. Зи доми ишқи ту мушкил касе тавонад ҷаст, Чу гарди ёсуманат сунбули таре гирад.
Соқиё, аҳди гул аз абри баҳорон тоза шуд,
Соқиё, аҳди гул аз абри баҳорон тоза шуд, Боғу роғ аз сабзаву сабза зи борон тоза шуд. Лола омад дар чаман чун соғару наргис – ба боғ, Сӯи соғар орзуи майгусоро
Гарчи аз дил дида рахти худ ба мавҷи хун барад,
Гарчи аз дил дида рахти худ ба мавҷи хун барад, Бо хаёли тоқи абрӯят ба пул берун барад. Ҳар ки чун Рӯҳулқудс дар вай дамад лаълат даме, Аз сабукрӯҳӣ чу Исо рах
Гаҳе ки бар сари зулфат шамол мегузарад,
Гаҳе ки бар сари зулфат шамол мегузарад, Аз ӯ бипурс, ки бар мо чӣ ҳол мегузарад? Зи рӯзи ҳаҷри ту розе ҷуз ин намегӯям, Ки рӯз ҳамчу маҳу моҳ сол мегузарад.