Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ, Дар банди такаллуф машав, озод бизӣ! Дар беҳ зи худӣ назар макун, ғусса махӯр,
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб, Ояд зи туроб, чуй шавам зери туроб. Гар бар сари хоки ман расад махмуре,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Хоки Ватан
Тоҷикистон – мазҳари ман, Сарзамини камзамин, Ту саросар кӯҳсорӣ,
Беҳтарин дин
Аз падар пурсид рӯзе як писар, Беҳтарин динҳо кадом аст эй падар? Гуфт ман бо "дин" надорам ҳеҷ кор,
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой,
Ку дӯст
Ку дӯст, ки қадри ёри ҳамдам донад, Ку ғамзадае, ки қимати ғам донад, Одам зи куҷост, хоки одам зи куҷост,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Ҷоно, чӣ шуд, ки пурсиши ёрон намекунӣ
Ҷоно, чӣ шуд, ки пурсиши ёрон намекунӣ, Дармони дарди синафигорон намекунӣ? Доман зи қатраҳои сиришкам намекашӣ,
Ҳар дам ба дидаи дигаре хона мекунӣ
Ҳар дам ба дидаи дигаре хона мекунӣ, Ҳамхонагӣ ба мардуми бегона мекунӣ. Дилро нишон ба зовияи ҳаҷр медиҳӣ,
Аллаҳ-аллаҳ, чӣ шӯхдида касӣ
Аллаҳ-аллаҳ, чӣ шӯхдида касӣ, Ки ба фарёди ҳеҷ кас нарасӣ. Ман туро хоҳам аз ду оламу бас,
Зиҳӣ аз хатти сабзат тоза расми фитнаангезӣ
Зиҳӣ аз хатти сабзат тоза расми фитнаангезӣ, Зи теғи ғамзаат нав дамбадам ойини хунрезӣ. Вазид аз кӯи ту боде, машоми ҷон муаттар шуд,
Маро бас бар сари майдони ушшоқ ин сарафрозӣ
Маро бас бар сари майдони ушшоқ ин сарафрозӣ, Ки рӯзе пеши чавгонат кунам чун гӯй сарбозӣ. Чу саҳро бар сари майдонат андозанд муштоқон,
Киям ман, -Бедиле, беэътиборе
Киям ман, Бедиле, беэътиборе, Ғарибе, бенасибе, хоксоре. Чу барқ аз оҳи гарм оташфурӯзе,
Биноз, эй чашми шӯхат фитнаи хубони Туркистон
Биноз, эй чашми шӯхат фитнаи хубони Туркистон, На чашм аст он, ки динғораткуни тоҷику турк аст он. Ба лутфи рӯи гулгунат нарӯяд лола бар саҳро,
Ту дар парда ниҳон, эй қаъбаи ҷон
Ту дар парда ниҳон, эй қаъбаи ҷон, Зи шавқат оламе рӯ дар биёбон. Ту ганҷию дар маъмура ҳар дам
Биё, эй соқии маҳваш, бидеҳ ҷоми маи рахшон
Биё, эй соқии маҳваш, бидеҳ ҷоми маи рахшон, Ба рӯи Шоҳ Абдулқосим Муиззуддавла Бобурхон. Шаҳаншоҳи фалакмаснад, ки зад аз давлати сармд
Он кони ҳусн буду набуд аз ҷаҳон нишон
Он кони ҳусн буду набуд аз ҷаҳон нишон, Ва-л-она ан арафта ало мо алайҳи кон. Аъдоди кавну касрати сурат намоиш аст,
Шабҳо, ки доғи фурқати он моҳ мекашам
Шабҳо, ки доғи фурқати он моҳ мекашам, То рӯз нола мекунаму оҳ мекашам. З-он маҳ намекунам гила, к-ин меҳнату бало
Баски дарди сар зи фарёду фиғони худ кашам
Баски дарди сар зи фарёду фиғони худ кашам, Аз даҳон чун нола мехоҳам забони худ кашам. Ҷон баромад, лекин аз дил барнамеояд ҳанӯз,
Марги рӯз
Мерафт офтобу ба дунбол мекашид, Доман зи дасти куштаи худ, рӯзи нимаҷон. Хунин фитода рӯз аз он теғи хунфишон,
Шаби сиёҳ
Барчид меҳр домани зарбафту хун гирист, Чашми уфуқ ба мотами рӯзи сиёҳбахт. В-аз ҳавли хун чу кӯдаки тарсанда мурғи шаб,
Шабтоб
Дар зери сояравшани маҳтоби хобнок, Дар домани сукути шабе хаставу хамӯш, Оҳистагом, мегузарад шоире ба роҳ:
Дар лабханди ӯ
Дидаму меомад аз муқобили ман дӯш, Хандаи талхе ниҳода бар лаби пурнӯш. Ғамзада чун моҳтоби охири пойиз,
Онно
Субҳ механдаду боғ аз нафаси гарми баҳор, Мекушояд мижаву мешиканад мастии хоб. Осмони тофта дар биркаву з-ин тобиши гарм,
Сароб
Умре ба сар давидам дар ҷустуҷӯйи ёр: Ҷуз дастрас ба васли вайям орзу набуд. Додам дар ин ҳавас дили девонаро ба бод,
Гулҳои ёс
Дӯш он риштаҳои ёс, ки буд, Хуфта бар синаи дилангезат. Рост гуфтӣ, ки орзуи ман аст,
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ, Дар банди такаллуф машав, озод бизӣ! Дар беҳ зи худӣ назар макун, ғусса махӯр,
Ману дарё
Ду раҳсозему раҳпаймо – ману дарё, ману дарё, Ду ҳамроҳему ду танҳо – ману дарё, ману дарё. Зи як сарчашма меоем, як сарчашмаи кӯҳӣ,
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар, Ғарибонро накӯ дору маёзор! Саҳар хестам, дари хона кушодам,
Махусб, ай ёри миҳмондор, имшаб
Махусб, ай ёри миҳмондор, имшаб, Ки ту рӯҳиву мо бемор имшаб! Бурун кун хобро аз чашми асрор,
Ало, ай рӯйи ту сад моҳу маҳтоб
Ало, ай рӯйи ту сад моҳу маҳтоб, Магӯ «Шаб гашту бегаҳ гашт, биштоб!» Маро дар сояат, ай Каъбаи ҷон,
Бурида шуд аз ин ҷӯйи ҷаҳон об
Бурида шуд аз ин ҷӯйи ҷаҳон об, Баҳоро, бозгарду ворасон об! Аз он обе, ки чашмай Хизру Илёс