Шеърҳо бо теги: рубоӣ
Шеърҳои марбут ба теги «рубоӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Эй дил, чу фироқи ёр дидӣ, хун шав,
Эй дил, чу фироқи ёр дидӣ, хун шав, В-эй дида, мувофиқат бикун, Ҷайҳун шав. Эй ҷон, ту азизтар наӣ аз ёрам, Бе ёр нахоҳамат, зи тан берун шав.
Савдои сари бесару сомон як сӯ,
Савдои сари бесару сомон як сӯ, Бемеҳрии чарху даври гардон як сӯ. Андешаи хотири парешон як сӯ, Инҳо ҳама як сӯ, ғами ҷонон як сӯ.
Абр аз деҳқон, ки жола мерӯяд аз ӯ,
Абр аз деҳқон, ки жола мерӯяд аз ӯ, Дашт аз Маҷнун, ки лола мерӯяд аз ӯ. Хулд аз сӯфию ҳури ин аз зоҳид, Мову дилаке, ки нола мерӯяд аз ӯ.
Ишқ аст, ки шери нар забун ояд аз ӯ,
Ишқ аст, ки шери нар забун ояд аз ӯ, Аз ҳар чӣ гумон барӣ, фузун ояд аз ӯ. Гаҳ душмание кунад, ки меҳр афзояд, Гаҳ дӯстие, ки бӯи хун ояд аз ӯ.
Моро набувад диле, ки кор ояд аз ӯ,
Моро набувад диле, ки кор ояд аз ӯ, Ҷуз нола, ки ҳар даме ҳазор ояд аз ӯ. Чандон гирям, ки кӯчаҳо гил гардад, Най рӯяду нолаҳои зор ояд аз ӯ.
Дарди дили ман давош медонӣ ту,
Дарди дили ман давош медонӣ ту, Сӯзи дили ман сазош медонӣ ту. Ман ғарқи гунаҳ, пардаи исён дар пеш, Пинҳон чӣ кунам, ки фош медонӣ ту.
Шабҳои дароз, эй дареғо бе ту,
Шабҳои дароз, эй дареғо бе ту, Ту хуфта ба ноз, эй дареғо бе ту. Дурию фироқ, эй дареғо бе ту, Ман дар таку тоз, эй дареғо бе ту.
Эй дар дилу ҷон сурату маънӣ ҳама ту,
Эй дар дилу ҷон сурату маънӣ ҳама ту, Мақсуд ҳама зи дину дунйӣ ҳама ту. Ҳам бо ҳама ҳамдамию ҳам бе ҳама ту, Эй бо ҳама ту, бе ҳама ту, не ҳама ту.
Эй дар дили ман асли таманно ҳама ту,
Эй дар дили ман асли таманно ҳама ту, В-эй дар сари ман мояи савдо ҳама ту. Ҳарчанд ба рӯзгор дарменигарам, Имрӯз ҳама туию фардо ҳама ту.
Эй шамъи дилам қомати санҷидаи ту,
Эй шамъи дилам қомати санҷидаи ту, Васли ту ҳаёти ин ситамдидаи ту. Чун оина пур шуд дилам аз акси рухат, Сӯят нигарам, валек аз дидаи ту.
Эй холиқи зулҷалол, в-эй раҳмон ту,
Эй холиқи зулҷалол, в-эй раҳмон ту, Сомондиҳи кори бесару сомон ту. Хасмони маро мутеъи ман мегардон, Бераҳмонро зи чашми ман гардон ту.
Эй омада кори ман ба ҷон аз ғами ту,
Эй омада кори ман ба ҷон аз ғами ту, Танг омада бар дилам ҷаҳон аз ғами ту. Ҳон, эй дилу дида, то ба сар барнакунам Хоки ҳама Дашти Ховарон аз ғами ту.
Аз дидаи санг хун чаконад ғами ту,
Аз дидаи санг хун чаконад ғами ту, Бегонаву ошно надонад ғами ту. Дам даркашаму ғамат ҳама нӯш кунам, То аз паси ман ба кас намонад ғами ту.
Абрест, ки хуни дида борад ғами ту,
Абрест, ки хуни дида борад ғами ту, Заҳрест, ки тарёк надорад ғами ту. Дар ҳар нафасе ҳазор меҳнатзадаро Бедил кунаду зи дин барорад ғами ту.
Эй сабзии сабзаи баҳорон аз ту,
Эй сабзии сабзаи баҳорон аз ту, В-эй сурхии рӯи гулъизорон аз ту. Оҳи дилу ашки беқаророн аз ту, Фарёд, ки бод аз туву борон аз ту.
Эй гашта ҷаҳон ташнаи пуроб аз ту,
Эй гашта ҷаҳон ташнаи пуроб аз ту, Эй ранги гулу лолаи хушоб аз ту. Мӯҳтоҷ ба кимиёи иксири туем, Беш аз ҳама ақл гашта сероб аз ту.
Ҷону дили ман фидои хоки дари ту,
Ҷону дили ман фидои хоки дари ту, Гар фармоӣ, ба дида оям бари ту. Васлат гӯяд, ки ту надорӣ сари мо, Бесар бодо, ҳар кӣ надорад сари ту!
Дурам агар аз саодати хидмати ту,
Дурам агар аз саодати хидмати ту, Пайваста дил аст оинаи талъати ту. Аз гармии офтоби ҳаҷрам чӣ ғам аст, Дорам чу паноҳи сояи давлати ту.
Эй оинаро дода ҷило сурати ту,
Эй оинаро дода ҷило сурати ту, Як оина кас надид бе сурати ту. Не, не, ки зи лутф дар ҳама оинаҳо Худ омадаӣ ба дидани сурати ту.
Ҳарчанд ки ёр саргарон аст ба ту,
Ҳарчанд ки ёр саргарон аст ба ту, Ғамгин нашавӣ, ки меҳрубон аст ба ту. Дилдор мисоли сурати оина аст, То ту нигаронӣ, нигарон аст ба ту.
Бар зарра нишинам, бичамад, тахтам бин,
Бар зарра нишинам, бичамад, тахтам бин, Мӯре ба ду манзил бибарад, рахтам бин. Гар луқма масал зи қурси хуршед кунам, Торикии сина оварад, бахтам бин.
Эй дар ҳама шаън зоти ту пок аз шайн,
Эй дар ҳама шаън зоти ту пок аз шайн, Не дар ҳақи ту кайфа тавон гуфт, на айн. Аз рӯи тааққул ҳама ғайранду сифот, Зотат бувад аз рӯи таҳаққуқ ҳама ъайн.
Гар сақфи сипеҳр гардад оинаи чин,
Гар сақфи сипеҳр гардад оинаи чин, В-ар тахтаи фӯлод шавад рӯи замин. Аз рӯзии ту кам нашавад, дон ба яқин, Медон, ки чунин асту чунин асту чунин.
То гирди рухи ту сунбул омад берун,
То гирди рухи ту сунбул омад берун, Сад нола зи ман чу булбул омад берун. Пайваста зи гул сабза бурун меояд, Ин турфа, ки аз сабза гул омад берун.
Фарёд зи дасти фалаки оинагун,
Фарёд зи дасти фалаки оинагун, К-аз ҷавру ҷафои ӯ ҷигар дорам хун. Рӯзе ба ҳазор ғам ба шаб меорам, То худ фалак аз парда чӣ орад берун.