Шеърҳо бо теги: рубоӣ
Шеърҳои марбут ба теги «рубоӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Не қиссаи он шамъи Чигил битвон гуфт
Не қиссаи он шамъи Чигил битвон гуфт, Не ҳоли дили сӯхтадил битвон гуфт. Ғам дар дили танги ман аз он аст, ки нест Як дӯст, ки бо ӯ ғами дил битвон гуфт.
Имшаб зи ғамат миёни хун хоҳам хуфт
Имшаб зи ғамат миёни хун хоҳам хуфт, В-аз бистари офият бурун хоҳам хуфт. Бовар накунӣ, хаёли худро бифирист, То дарнигарад, ки бе ту чун хоҳам хуфт.
Моҳам, ки рухаш равшании х(в)ар бигирифт
Моҳам, ки рухаш равшании х(в)ар бигирифт, Гирди хати ӯ чашмаи Кавсар бигирифт. Дилҳо ҳама дар чоҳи занахдон андохт, В-он гаҳ сари чоҳро ба анбар бигирифт.
Ҳар рӯз дилам ба зери боре дигар аст
Ҳар рӯз дилам ба зери боре дигар аст, Дар дидаи ман зи ҳаҷр хоре дигар аст. Ман ҷаҳд ҳамекунам, қазо мегӯяд: «Берун зи кифояти ту коре дигар аст!»
Ту бадрию хуршед туро банда шудаст
Ту бадрию хуршед туро банда шудаст, То бандаи ту шудаст, тобанда шудаст. З-он рӯй, ки аз шуъоъи нури рухи ту Хуршед муниру моҳ тобанда шудаст.
Ман бо камари ту дар миён кардам даст
Ман бо камари ту дар миён кардам даст, Пиндоштамаш, ки дар миён чизе ҳаст? Пайдост аз он миён, чу барбаст камар, То ман зи камар чӣ тарф хоҳам барбаст!
Моҳе, ки қадаш ба сарв мемонад, рост
Моҳе, ки қадаш ба сарв мемонад, рост, Ойина ба дасту рӯи худ меорост. Дасторчае пешкашаш кардам, гуфт: «Васлам талабӣ? Зиҳӣ хаёле, ки турост!»
Гуфтам, ки «Лабат?» Гуфт: «Лабам об ҳаёт»
Гуфтам, ки «Лабат?» Гуфт: «Лабам об ҳаёт». Гуфтам: «Даҳанат?» Гуфт: «Зиҳӣ ҳабби набот!» Гуфтам: «Сухани ту?» Гуфт: «Ҳофиз гуфто: Шодии ҳама латифагӯён саловот!»
Машнав сухани хасм, ки биншину марав
Баргир шароби тарабангезу биё, Пинҳон зи рақиби сафла бистезу биё! Машнав сухани хасм, ки биншину марав, Бишнав зи ман ин нукта, ки бархезу биё!
Хоб арчи хуш омад ҳамаро дар дида
Ҷуз нақши ту дар назар наёмад моро, Ҷуз кӯйи ту раҳгузар наёмад моро. Хоб арчи хуш омад ҳамаро дар дида, Ҳаққо, ки ба чашм дарнаёмад моро.