Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Гуфтор дар офариниши олам
Зи оғоз бояд, ки донӣ дуруст, Сари мояи гавҳарон аз нахуст. Ки Яздон зи ночиз чиз офарид
Создатель мой
Начну я с благодарности, с Твоего имени Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате Продолжу помнив Твою милость, Твои дары и мудрости
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой,
Хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ
Аз ин ҷаҳони бебақо, хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Аз байни хешу ақрабо , хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Суде надорад симу зар, аз роҳи Шайтон кун ҳазар,
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд,
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ, Дар банди такаллуф машав, озод бизӣ! Дар беҳ зи худӣ назар макун, ғусса махӯр,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Бегона агар вафо кунад, хеши ман аст
Бегона агар вафо кунад, хеши ман аст, В-ар хеш хато кунад, бадандеши ман аст. Гар заҳр мувофиқат кунад, тарёк аст,
Аз ҷумлаи рафтагони ин роҳи дароз
Аз ҷумлаи рафтагони ин роҳи дароз, Бозомадае ку, ки хабар гирам боз. Зинҳор дар ин дуроҳаи нозу ниёз,
Ҳаргиз ба тараб шарбати обе нахӯрем
Ҳаргиз ба тараб шарбати обе нахӯрем, То аз кафи андӯҳ шаробе нахӯрем. Ноне назанем дар намак ҳеҷ гаҳе,
Эй дӯст, ғами ҷаҳони беҳуда махӯр
Эй дӯст, ғами ҷаҳони беҳуда махӯр, Беҳуда ғами ҷаҳони фарсуда махӯр. Чун буд гузашту нест нобуд падид,
Биё, ки дар ғами ишқат мушаввашам бе ту,
Биё, ки дар ғами ишқат мушаввашам бе ту, Биё, бибин, ки дар ин ғам чӣ нох(в)ашам бе ту. Шаб аз фироқи ту менолам, эй парирухсор,
Дар хоб будам, маро хирадманде гуфт
Дар хоб будам, маро хирадманде гуфт: К-аз хоб касеро гули шодӣ нашкуфт, Коре чӣ кунӣ, ки бо аҷал бошад ҷуфт,
Як даст ба мусҳафему як даст ба ҷом
Як даст ба мусҳафему як даст ба ҷом, Гаҳ марди ҳалолему гаҳе марди ҳаром. Моем дар ин гунбади фирӯзарухом,
Дунё маталаб, ки дар талаб мемирӣ
Дунё маталаб, ки дар талаб мемирӣ, Аз рӯз макун шиква, ки шаб мемирӣ. Бо оби дари хона қаноат бинамо,
Чун кор на бар муроди мо хоҳад рафт
Чун кор на бар муроди мо хоҳад рафт, Андешаи ҷаҳди мо куҷо хоҳад рафт? Пайваста нишастаем дар ҳасрати он-к
Ман тариқи зиндагиро аз башар омӯхтам
Ман тариқи зиндагиро аз башар омӯхтам, Одаму одамгариро аз Падар омӯхтам. Он қадар болам зи Модар шири покам дода буд,
Онон, ки куҳан буданду онон, ки наванд
Онон, ки куҳан буданду онон, ки наванд, Ҳар як пайи якдигар якояк бираванд. Ин мулки ҷаҳон ба кас намонад ҷовид,
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст, Вар-на ин нону намак дар ҳама ҷо бисёр аст. Умр агар хуш гузарад, зиндагии ХИЗР(а) кам аст.
Нобаробар
Ту аз ман будиву маи аз ту будам, Ту ёри дигарӣ, ман моли дигар. Дар ишқу ошиқӣ шоҳу гадо нест,
Чархо фалако ошиқи зорат будам
Чархо фалако ошиқи зорат будам, Ман ёр туро гуфта канорат будам. Ҳар лаҳза паи хоҳишу ҳар фармонат,
Бедорӣ маро ёр шуда, хоб куҷойӣ?
Бедорӣ маро ёр шуда, хоб куҷойӣ? Тор аст шаби ялдоию маҳтоб куҷойӣ? Бо оби харида нашикаст ташнагии дил,
Бо сабури ғӯраам ҳалво нашуд
Бо сабури ғӯраам ҳалво нашуд, Як дари дил ҳам ба рӯям во нашуд. Ёри худ бишмурдаам бегонаро,
Барои Қобилҷон
Дасташ шиканад он, ки бикушт Қобили моро, Ғарқобаи хун карда ҳазорон дили моро. То кай ту бигу милатгарои малъун,
Дур аз Ватанам маро чу тақдирам кард
Дур аз Ватанам маро чу тақдирам кард, Ин ғурбати бегона замингирам кард. Рафтам зи барат замини бобоии ман,
Рафтам ба беморхона
Андаке шудам бемор, Гуфтам намеравам кор. Ба сӯйи беморхона,
Баҳори бе Лоиқ
Эй баҳори бе Лоиқ, рози марг ифшо кун, Бо таронаи борон ёди шоири мо кун. Асру лаҳза яксон аст дар радифи бемаргӣ,
Қасам
Ба дидаи маро надидаат, қасам, Ба лолаҳои аз барои ман начидаат, қасам, Ту аз манӣ!
Ман дар нафаси шитоби худ хоҳам зист
Ман дар нафаси шитоби худ хоҳам зист, Дар ҳар варақи китоби худ хоҳам зист. То ҳастаму ҳаст зулму зулмат ба ҷаҳон,
Вақте ки ман зебо будам, дунёи ман зебо набуд
Вақте ки ман зебо будам, дунёи ман зебо набуд, Дар дафтари сабзи ғазал пайғоми Мавлоно набуд. Дар хандаҳои гулдара, дар нағмаҳои бефара,
Дар осмон ситорае аз шарми бекасӣ
Дар осмон ситорае аз шарми бекасӣ, Худро ба дори гардани маҳтоб мекашид. Ёди висоли ботиле аз шаҳраги хаёл,
Бимон гулбарги рӯйи ман хазон гардад
Бимон гулбарги рӯйи ман хазон гардад, Ту умре бехазону гулфишон бошӣ. Бимон ман сӯзаму ту дар амон бошӣ,