Шеърҳо бо теги: фалсафӣ
Шеърҳои марбут ба теги «фалсафӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Зиндагонӣ, чи кӯтаҳу чи дароз
Зиндагонӣ, чи кӯтаҳу чи дароз, На ба охир бимурд бояд боз?! Ҳам ба чанбар гузор хоҳад буд Ин расанро, агарчи ҳаст дароз.
Вақти шабгир бонги нолаи зер
Вақти шабгир бонги нолаи зер, Дӯсто, он хурӯши барбати ту Хуштар ояд ба гӯшам аз такбир! Зории зеру ин мадор шигифту,
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Агарчи узр басе буд, рӯзгор набуд
Агарчи узр басе буд, рӯзгор набуд, Чунонки буд, ба ночор хештан бахшуд. Худойро бисигудам, ки Кирдигори ман аст, Забонам аз ғазалу мадҳи бандагонаш насуд.
То кай гӯйӣ, ки аҳли гетӣ
То кай гӯйӣ, ки аҳли гетӣ Дар ҳастию нестӣ лаъиманд? Чун ту тамаъ аз ҷаҳон буридӣ, Донӣ, ки ҳама ҷаҳон кариманд.
Меҳтарони ҷаҳон ҳама мурданд
Меҳтарони ҷаҳон ҳама мурданд, Маргро сар ҳама фурӯ карданд. Зери хок андарун шуданд онон, Ки ҳама кӯшкҳо бароварданд.
Дер зиёд он бузургвор худованд
Дер зиёд он бузургвор худованд, Ҷони гиромӣ ба ҷонаш андар пайванд! Доим бар ҷони ӯ биларзам, зеро-к Модари озодагон кам орад фарзанд.
Ҷаҳон ба коми худованд боду дер зиёд
Ҷаҳон ба коми худованд боду дер зиёд, Бар ӯ ҳаводисро ҳеҷ гуна даст мабод! Дурусту рост кунад ин масал Худой варо: Агар бибаст яке дар, ҳазор дар бикшод.
Шод зӣ бо сиёҳчашмон шод
Шод зӣ бо сиёҳчашмон шод, Ки ҷаҳон нест ҷуз фасонаву бод! З-омада шодмона бояд буд, В-аз гузашта накард бояд ёд.
Ин ҷаҳон пок хобкирдор аст
Ин ҷаҳон пок хобкирдор аст, Он шиносад, ки дил-ш бедор аст. Некии ӯ ба ҷойгоҳи бад аст, Шодии ӯ ба ҷойи темор аст.
Гар ман ин дӯстии ту бибарам то лаби гӯр
Гар ман ин дӯстии ту бибарам то лаби гӯр, Бизанам наъра, валекин зи ту бинам ҳунаро… Асари мир нахоҳам, ки бимонад ба ҷаҳон, Мир хоҳам, ки бимонад ба ҷаҳон-дар
Баҳор
Омад баҳори хуррам бо рангу буйи тиб, Бо сад ҳазор нузҳату ороиши аҷиб. Шояд, ки марди пир бад-ин гаҳ шавад ҷавон, Гетӣ бадил ёфт шабоб аз пайи машиб.
Модари май
Модари майро бикард бояд қурбон, Баччаи ӯро гирифту кард ба зиндон. Баччаи ӯро аз ӯ гирифт надонӣ, То-ш накӯбӣ нахусту з-ӯ накашӣ ҷон.
Ин ҷаҳонро нигар ба чашми хирад
Ин ҷаҳонро нигар ба чашми хирад, Не бад-он чашм к-андар ӯ нигарӣ, Ҳамчу дарёст в-аз накӯкорӣ, Киштие соз то бадон гузарӣ!
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Дониш чароғи роҳ
Дониш чароғи роҳи дилу дидаи башар, Бедонишӣ зулолаи умрро кунад хатар. Бо илму ҳикмат аст баландии одамӣ, Беилм кас намерасад ба авҷи муътабар.
Ҳар кӣ н-омӯхт аз гузашти рӯзгор
Бирав зи таҷрибаи рӯзгор баҳра бигир, Ки баҳри дафъи ҳаводис туро ба кор ояд. Ҳар кӣ н-омӯхт аз гузашти рӯзгор, Низ н-омӯзад зи ҳеҷ омӯзгор.