Шеърҳо бо теги: барои кӯдакон
Шеърҳои марбут ба теги «барои кӯдакон» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Наврӯз муборак бод
НАВРӮЗ МУБОРАК БОД Солшуморимон дигар, Шуд шабу рӯз баробар. Наврӯз шуд бародар,
Наврӯзи давраи бачагӣ
Дар давраи бачагӣ, Идона ба мо буд қанд. Дар ҳар иди Наврӯзӣ, Аз қанд мешудем хурсанд.
Соати хурӯс вайрон
Хурӯс мезанад фарёд: «Ку-қу-қу! Субҳе, ки интизорам, Ку? Ку? Ку?!»
Ба чӣ монад ситора?
Ба чӣ монад ситора? Ба гулхану шарора, Ба қандили фурӯзон Дар баландии осмон;
Номи ман Меҳрубон аст
Номи Хумор — Хумор аст, Хумори гулхумор аст, Чунки аз боғчаи мо Гул меканад доимо.
Шаш духтар
Дар синфи мо Шаш духтар, Шаш духтари гулбасар, Шаш духтари чилкокул,
Талхак
Аз мағзи донак Кисаи ман пур. Шишта сари санг, Хӯрам ба ҳузур.
Ширин
Асал талх аст ё ширин? Асал — ҳамеша ширин! Тути марворид — ширин, Бодому санҷид — ширин,
Ранҷбарҳоям, ҷуз шӯро ба мо даркор нест
Ранҷбарҳоем, ҷуз шӯро ба мо даркор нест, Аз барои мо амиру кадхудо даркор нест. Бо усули дастаҷамъӣ кори худро мекунем, Дасти зулми пиру шайху подшоҳ даркор нес
Ёдам омад, ки баҳри касби адаб
Ёдам омад, ки баҳри касби адаб, Мешудам тифл ҷониби мактаб. Табъи мавзун маро ғаризӣ буд, Фаҳми ман дар камоли тезӣ буд.
Надорам имтиёз аз содагӣ аз дӯст душманро
Надорам имтиёз аз содагӣ аз дӯст душманро, Чароғи корвон кардам тасаввур чашми раҳзанро. Касе огаҳ зи рафтори сабукрӯҳон намегардад, Садои по набошад хонаи ойин
Ба чашмам обу ранге нест хони подшоҳонро
Ба чашмам обу ранге нест хони подшоҳонро, Ки дорад косаи дарвеш неъматҳои алвонро. Нигоҳи тез мебинам ба сӯйи ӯ ғизолонро, Нигаҳ дорад Худо аз чашми бад он тири
Гармрӯ монанди шамсам баски дар роҳи фано
Гармрӯ монанди шамсам баски дар роҳи фано, Дур набвад гар бисӯзад дар кафи дастам асо. Хонаи мо зери бори миннати наққош нест, Нест нақше пеши мо хуштар зи нақш
Ногаҳон Шамси дин расид ба вай
Ногаҳон Шамси дин расид ба вай, Гашт фонӣ зи тобу нураш фай… Ишқ дар роҳи ман бувад парда, Ишқ зиндаст пеши ман мурда.
Ҳикояти Худо пиндоштани ятим марди сахиро
Побараҳна кӯдаке хору ятим, Қалби ӯ аз дарди маҳрумӣ дуним, Пойҳо аз сахтии сармо карахт, Бо либосе пур зи пина, лахт-лахт,
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Пашшае дар истакон омад фурӯд
Пашшае дар истакон омад фурӯд, То бинӯшад ончи вопас монда буд. Кӯдаке аз шайтанат-бозӣ кунон, Баст бо дасташ даҳони истакон!
Ноз дорад тифлӣ дар хоби ширинам то ҳанӯз
Ноз дорад тифлӣ дар хоби ширинам то ҳанӯз, Шод бо ёдаш дили кӯдак баринам то ҳанӯз. Медурахшад ёқути он фасли пуршавқу шарар Дар миёни ҳалқаи ангуштаринам то ҳа
Мефишорам сахт дасту панҷаҳои маҳкаматро
Мефишорам сахт дасту панҷаҳои маҳкаматро Ҳамчу дасту панҷаи фарзанди деҳқон, Ҳамчу дасту панҷаи шахшӯли деҳқонбачаи қишлоқ Аз каланду досу мисрон.
Зиндагӣ! Гар устоди мо туӣ, бепарда гӯй
Зиндагӣ! Гар устоди мо туӣ, бепарда гӯй, Аз чӣ шогирдони як мактаб ҳама оқил нашуд?!
Подшоҳе писар ба мактаб дод
Подшоҳе писар ба мактаб дод, Лавҳи симин-ш бар канор ниҳод. Бар сари лавҳи ӯ навишта ба зар: «Ҷабри устод беҳ зи меҳри падар».
Бархез, то яксӯ ниҳем ин далқи азрақфомро
Бархез, то яксӯ ниҳем ин далқи азрақфомро, Бар боди қаллошӣ диҳем ин ширки тақвономро. Ҳар соат аз нав қиблае бо бутпарасте меравад, Тавҳид бар мо арза кун, то
Чӣ даврон омадаст
Эй мусулмонон бубинед ин чӣ даврон омадаст, Даври бадбахтиву гумрохи ба халқон омадаст. Илмро иззат намонда олимонро ҳурмате... Даври танбуру рубобу ною анбон о
Ёд кун аз ман
Дар он соат, Ки барги охирин гулҳои фасли тирамоҳ аз боғу бустонҳо Ба сад афсӯс пар чинанд, Ба хилват ёд кун аз ман!