Шеърҳо бо теги: табиат
Шеърҳои марбут ба теги «табиат» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Эй холиқи зулҷалоли ҳар ҷонваре,
Эй холиқи зулҷалоли ҳар ҷонваре, В-эй раҳрави раҳнамои ҳар бехабаре. Бастам камари умед бар даргаҳи ту, Бикшой даре, ки ман надорам ҳунаре.
Эй кош маро ба нафт олояндӣ,
Эй кош маро ба нафт олояндӣ, Оташ бизадандию набахшояндӣ. Дар чашми азизи ман намак сояндӣ, В-аз дӯст ҷудо шудан нафармояндӣ.
Эй чарх, басе лайлу наҳор овардӣ,
Эй чарх, басе лайлу наҳор овардӣ, Гаҳ фасли хазону гаҳ баҳор овардӣ. Мардони ҷаҳонро ҳама бурдӣ ба замин, Номардонро ба рӯи кор овардӣ.
Эй дида, маро ошиқи ёре кардӣ,
Эй дида, маро ошиқи ёре кардӣ, Доғам зи рухи лолаъизоре кардӣ. Коре кардӣ, ки ҳеч натвон гуфтан, Аллаҳ, Аллаҳ, чи хуб коре кардӣ!
Дар кӯи худам маскану маъво додӣ,
Дар кӯи худам маскану маъво додӣ, Дар базми висоли худ маро ҷо додӣ. Алқисса, ба сад карашмаву ноз маро Ошиқ кардию сар ба саҳро додӣ.
Ман кистам? Оташбадилафрӯхтае,
Ман кистам? Оташбадилафрӯхтае, Девонаи бо хирад баҷангомадае. Дӯшина ба кӯи дӯст аз рашкам сӯхт Нолидани поидилбасангомадае.
Эй ғам, ки ҳиҷоби сабр бишкофтаӣ,
Эй ғам, ки ҳиҷоби сабр бишкофтаӣ, Бетобии ман дидаву бартофтаӣ. Шаб тираву ёр дуру кас мӯнис не, Эй ҳаҷр, бикуш, ки бекасам ёфтаӣ.
Онам, ки туам зи хок бардоштаӣ,
Онам, ки туам зи хок бардоштаӣ, Нақшам ба муроди хеш бингоштаӣ. Корам чу ба дасти хеш бигзоштаӣ, Мерӯям аз он сон, ки туам коштаӣ.
Савдо ба сарам ҳамчу паланг андар кӯҳ,
Савдо ба сарам ҳамчу паланг андар кӯҳ, Ғам бар сари ғам ба сони санг андар кӯҳ. Дур аз ватани хеш ба ғурбат монда, Чун шер ба дарёву наҳанг андар кӯҳ.
Ҳиҷрони туро чу гарм шуд ҳангома,
Ҳиҷрони туро чу гарм шуд ҳангома, Бар оташи ман қатра фишон аз хома. Ман рафтаму мурғи рӯҳи ман пеши ту монд, То ҳамчу кабӯтар аз ту орад нома.
Чашмам, ки сиришки лолагун оварда,
Чашмам, ки сиришки лолагун оварда, В-аз ҳар мижа қатраҳои хун оварда. Не, не, ба назораат дили хуншудаам Аз равзани сина сар бурун оварда.
Дар гуфтани зикри ҳақ забон аз ҳама беҳ,
Дар гуфтани зикри ҳақ забон аз ҳама беҳ, Тоат ки ба шаб кунӣ ниҳон, аз ҳама беҳ. Хоҳӣ зи пули сирот осон гузарӣ, Нон деҳ ба ҷаҳониён, ки нон аз ҳама беҳ.
Абр аз деҳқон, ки жола мерӯяд аз ӯ,
Абр аз деҳқон, ки жола мерӯяд аз ӯ, Дашт аз Маҷнун, ки лола мерӯяд аз ӯ. Хулд аз сӯфию ҳури ин аз зоҳид, Мову дилаке, ки нола мерӯяд аз ӯ.
Шабҳои дароз, эй дареғо бе ту,
Шабҳои дароз, эй дареғо бе ту, Ту хуфта ба ноз, эй дареғо бе ту. Дурию фироқ, эй дареғо бе ту, Ман дар таку тоз, эй дареғо бе ту.
Эй сабзии сабзаи баҳорон аз ту,
Эй сабзии сабзаи баҳорон аз ту, В-эй сурхии рӯи гулъизорон аз ту. Оҳи дилу ашки беқаророн аз ту, Фарёд, ки бод аз туву борон аз ту.
Эй гашта ҷаҳон ташнаи пуроб аз ту,
Эй гашта ҷаҳон ташнаи пуроб аз ту, Эй ранги гулу лолаи хушоб аз ту. Мӯҳтоҷ ба кимиёи иксири туем, Беш аз ҳама ақл гашта сероб аз ту.
Дурам агар аз саодати хидмати ту,
Дурам агар аз саодати хидмати ту, Пайваста дил аст оинаи талъати ту. Аз гармии офтоби ҳаҷрам чӣ ғам аст, Дорам чу паноҳи сояи давлати ту.
То гирди рухи ту сунбул омад берун,
То гирди рухи ту сунбул омад берун, Сад нола зи ман чу булбул омад берун. Пайваста зи гул сабза бурун меояд, Ин турфа, ки аз сабза гул омад берун.
Фарёд зи дасти фалаки оинагун,
Фарёд зи дасти фалаки оинагун, К-аз ҷавру ҷафои ӯ ҷигар дорам хун. Рӯзе ба ҳазор ғам ба шаб меорам, То худ фалак аз парда чӣ орад берун.
Зад шӯъла ба дил оташи пинҳонии ман,
Зад шӯъла ба дил оташи пинҳонии ман, З-андоза гузашт меҳнати ҷонии ман. Маъзурам, агар сухан парешон афтод, Маълум шавад магар парешонии ман.
Эй гашта саросема ба дарёи ту ман,
Эй гашта саросема ба дарёи ту ман, В-эй аз туву худ гумшуда дар рои ту ман. Ман дар ту куҷо расам, ки дар зоту сифат, Пинҳонии ман туию пайдои ту ман.
Розе ки ба шаб лаби ту гӯяд бо ман,
Розе ки ба шаб лаби ту гӯяд бо ман, Гуфтор забон нагардадаш пероман. З-он сар ба гиребони сухан сар н-орад. Пироҳани ҳарф танг дорад доман.
Дар даргаҳи мо дӯстии якдила кун,
Дар даргаҳи мо дӯстии якдила кун, Ҳар чиз, ки ғайри мост, онро яла кун. Як субҳ ба ихлос биё бар дари мо, Гар кори ту барнаёмад, он гаҳ гила кун.
Дунё насазад аз ӯ мушавваш будан,
Дунё насазад аз ӯ мушавваш будан, Аз сӯзи ғамаш даме дар оташ будан. Мо ҳечу ҷаҳон ҳечу ғаму шодӣ ҳеч, Хуш нест барои ҳеч нох(в)аш будан.
Рухсори ту бе ниқоб дидан натавон,
Рухсори ту бе ниқоб дидан натавон, Дидори ту бе ҳиҷоб дидан натавон. Модом ки дар камоли ишроқ бувад, Сарчашмаи офтоб дидан натавон.