Шеърҳо бо теги: табиат
Шеърҳои марбут ба теги «табиат» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Мо дар раҳи савдои ту манзил кардем,
Мо дар раҳи савдои ту манзил кардем, Сӯзест дар оташе, ки дар дил кардем. Дар шаҳр маро ба номи ту мехонанд, Некӯ номе зи ишқ ҳосил кардем.
Не боғ, на бустон, на чаман мехоҳам,
Не боғ, на бустон, на чаман мехоҳам, Не сарв, на гул, на ёсуман мехоҳам. Хоҳам зи Худои хеш кунҷе, ки дар он Ман бошаму он касе, ки ман мехоҳам.
Машҳуди хафӣ чу ганҷи дақёнусам,
Машҳуди хафӣ чу ганҷи дақёнусам, Пайдову ниҳон чу шамъ дар фонусам. Алқисса дар ин чаман чу беди Маҷнун Меболаму дар тараққии маъкусам.
Озурдатарам, гарчи камозортарам,
Озурдатарам, гарчи камозортарам, Бисёртарам, гарчи вафодортарам. Бо ҳар кӣ вафову сабр ман кардам беш, Субҳоналлаҳ, ба чашми ӯ хортарам.
Рӯзе зи паи гулоб мегардидам,
Рӯзе зи паи гулоб мегардидам, Пажмурда изори гул дар оташ дидам. Гуфтам, ки: Чӣ кардаӣ, ки месӯзандат? Гуфто, ки: Дар ин боғ даме хандидам.
Дар кӯи ту ман сӯхтадоман будам,
Дар кӯи ту ман сӯхтадоман будам, В-аз оташи ғам сӯхтахирман будам. Оре, ҷоно, дӯш ба бомат будам, Гуфтӣ: Дузд аст. Дузд набуд, ман будам.
Гар хок туӣ, хоки туро хок шудам,
Гар хок туӣ, хоки туро хок шудам, Чун хоки туро хок шудам, пок шудам. Ғам сӯи ту ҳаргиз гузаре менакунад, Охир чӣ ғамат, аз он ки ғамнок шудам?!
Ҳарчанд ба сурат аз ту дур афтодам,
Ҳарчанд ба сурат аз ту дур афтодам, Зинҳор мабар зан, ки шудӣ аз ёдам. Дар кӯи вафои ту агар хок шавам, З-он ҷо натавонад, ки рабояд бодам.
Меруст зи Дашти Ховарон лолаи ол,
Меруст зи Дашти Ховарон лолаи ол, Чун донаи ашки ошиқон дар маҳу сол. Бинмуд чу рӯи дӯст аз парда ҷамол, Чун сурати ҳоли ман шудаш сурату ҳол.
Дар боғ куҷо равам, ки нолад булбул,
Дар боғ куҷо равам, ки нолад булбул, Бе ту чӣ кунам ҷилваи сарву сунбул. Ё қадди ту ҳаст, ончи медорад сарв, Ё рӯи ту ҳаст, ончи медорад гул.
Гар фазл кунӣ, надорам аз олам бок,
Гар фазл кунӣ, надорам аз олам бок, В-ар адл кунӣ, шавам ба якбора ҳалок. Рӯзе сад бор гӯям: Эй холиқи пок, Муште хокам, чӣ ояд аз муште хок.
Домони ғинои ишқ пок омад, пок,
Домони ғинои ишқ пок омад, пок, З-олудагии ниёз бо муште хок. Чун ҷилвагару назорагӣ ҷумла худ ӯст, Гар мову ту дар миён набошем, чӣ бок.
Оташ ба ду дасти хеш дар хирмани хеш,
Оташ ба ду дасти хеш дар хирмани хеш, Чун худ задаам, чӣ нолам аз душмани хеш? Кас душмани ман нест, манам душмани хеш, Эй вои ману дасти ману домани хеш.
Савдои туам дари ҷунун мезад дӯш,
Савдои туам дари ҷунун мезад дӯш, Дарёи ду дида мавҷи хун мезад дӯш. Дар нимашабон хайли хаёли ту расид, В-арна ҷонам хайма бурун мезад дӯш.
Чун шаб бирасад, зи субҳхезон мебош,
Чун шаб бирасад, зи субҳхезон мебош, Чун шом шавад, зи ашкрезон мебош. Овез дар он ки ногузир аст туро, В-аз ҳар чӣ хилофи ӯ, гурезон мебош.
Гар қурби Худо металабӣ, дилҷӯ бош,
Гар қурби Худо металабӣ, дилҷӯ бош, В-андар пасу пеши халқ некӯгӯ бош. Хоҳӣ, ки чу субҳ содиқулқавл шавӣ, Хуршедсифат бо ҳама кас якрӯ бош.
То дар назанӣ, баҳри чӣ дорӣ оташ,
То дар назанӣ, баҳри чӣ дорӣ оташ, Ҳаргиз нашавад ҳақиқати ҳоли ту х(в)аш. Андар як дил ду дӯстӣ н-ояд хуш, Моро хоҳӣ, хате ба олам даркаш.
Наврӯз шуду ҷаҳон баровард нафас,
Наврӯз шуду ҷаҳон баровард нафас, Ҳосил зи баҳори умр моро ғаму бас. Аз қофилаи баҳор н-омад овоз, То лола ба боғ сарнигун сохт ҷарас.
Донӣ, ки маро ёр чӣ гуфтаст имрӯз,
Донӣ, ки маро ёр чӣ гуфтаст имрӯз, Ҷуз мо ба касе дарманигар, дида бидӯз. Аз чеҳраи хеш оташе афрӯзад, Яъне ки биёву дар раҳи дӯст бисӯз.
Дил ҷуз раҳи ишқи ту напӯяд ҳаргиз,
Дил ҷуз раҳи ишқи ту напӯяд ҳаргиз, Ҷон ҷуз сухани ишқ нагӯяд ҳаргиз. Саҳрои дилам ишқи ту шӯристон кард, То меҳри касе дар он нарӯяд ҳаргиз.
Ман будам дӯшу он бути банданавоз,
Ман будам дӯшу он бути банданавоз, Аз ман ҳама лоба буду аз вай ҳама ноз. Шаб рафту ҳадиси мо ба охир нарасид, Шабро чӣ гунаҳ, қиссаи мо буд дароз.
Дар боргаҳи ҷалолат, эй узрпазир,
Дар боргаҳи ҷалолат, эй узрпазир, Дарёб, ки ман омадаам зору ҳақир. Аз ту ҳама раҳмат асту аз ман тақсир, Ман ҳеч наям, ҳама туӣ, дастам гир.
Бустони рухи ту гулситон орад бор,
Бустони рухи ту гулситон орад бор, Лаъли ту ҳаёти ҷовидон орад бор. Бар хок фишон қатрае аз лаъли лабат, То буму бари замона ҷон орад бор.
Гулзори вафо зи хори ман мерӯяд,
Гулзори вафо зи хори ман мерӯяд, Ихлос зи раҳгузори ман мерӯяд. Дар куфри ту дӯш сар ба зону будам, Имрӯз гул аз канори ман мерӯяд.
Эй ишқ, ба дарди ту саре мебояд,
Эй ишқ, ба дарди ту саре мебояд, Сайди ту зи ман қавитаре мебояд. Ман мурғи ба як шӯъла кабобам, бигузор, К-ин оташро самандаре мебояд.