Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Бани одам аъзои якдигаранд
"Бани одам аъзои якдигаранд", Ки акнун паи қатли якдигаранд. "Чу узве ба дард оварад рӯзгор", Дигар узвҳоро ба он як чӣ кор?
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед
Дӯстон, имшаб давои ҷони маҳзунам кунед, Бар сарам афсонае хонеду афсунам кунед. Нест андуҳи маро бо дарди Маҷнун нисбате, Мешавам девона, гар нисбат ба Маҷнуна
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст
Дӯст он бошад, ки гирад дасти дӯст, Дар парешонҳолию дармондагӣ!
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст
Мақсад аз омадани мо талаби дидор аст, Вар-на ин нону намак дар ҳама ҷо бисёр аст. Умр агар хуш гузарад, зиндагии ХИЗР(а) кам аст. Вар-на нохуш гузарад, ними на
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой, Худованди рӯзидиҳ раҳнамоӣ.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар
Ғарибӣ кӯйи сахт аст, эй бародар, Ғарибонро накӯ дору маёзор! Саҳар хестам, дари хона кушодам, Бидидам як ҷавоне хуфта бемор.
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст
Дил ба даст овар, ки Ҳаҷҷи Акбар аст, Аз ҳазорон каъба як дил беҳтар аст. Дил назаргоҳи Ҷалили Акбар аст, Каъба бунёди Халили Озар аст.
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр
Падаре бо писаре гуфт ба қаҳр, Ки ту одам нашавӣ ҷони падар. Ҳайфи он умр, ки ай бе сару по, Дар раҳи тарбиятат кардам сарф.
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст
Дил ки ранҷид аз касе, хурсанд кардан мушкил аст. Шишаи бишкастаро пайванд кардан мушкил аст. Кӯҳро он бузурги метавон ҳамвор кард, Ҳарфи ноҳамворро ҳамвор кард
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст
Бархез, то ниҳем сари худ ба пои дӯст, Ҷонро фидо кунем, ки сад ҷон фидои дӯст. Дар дӯстӣ мулоҳизаи маргу зист нест, Душман беҳ аз касе, ки намирад барои дӯст.
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав, Мард бош эй хастадил, шар
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад, Ба дониш дили пир барно бувад. Набошад касе бартар аз аҳли илм, Ки дониш ба инсон тавоно бувад.
Лоиқ намеояд дигар.
Дар ин замин монанди ман Ошиқ намеояд дигар, Биншин ба рӯи чашми ман, Лоиқ намеояд дигар.
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Дилбар агар ба коми дили ман намешавад,
Дилбар агар ба коми дили ман намешавад, Ман розиям зи дӯст, ки душман намешавад. Ҳар кас, ки хамчу пири фалак хӯшачин нашуд, Чун меҳру моҳ соҳиби хирман намешав
Гар чу писта даҳани танги ту дар ханда шавад,
Гар чу писта даҳани танги ту дар ханда шавад, Пистаро пӯст зи тан пеши ту барканда шавад. Чун бибинад қади болои туро, нест аҷаб, Сарви озод ба ҷону дил агар ба
Дили ман хун шуду то хун нашавад, дил нашавад,
Дили ман хун шуду то хун нашавад, дил нашавад, Ҷон ба лаб омаду коме зи ту ҳосил нашавад. Ёсамин дид қадат дар чаману моил шуд, Кист, к-ӯ қадди туро бинаду моил
Гар подшаҳ ба кӯи ту ояд, гадо шавад,
Гар подшаҳ ба кӯи ту ояд, гадо шавад, Дар кӯи ту гадо биравад, подшо шавад. Махром ҳар тараф, ки зи қадди ту кори ҳусн Боло гирифтаасту мабодо бало шавад.
Рӯй дар масҷиду дил сокини хаммор чӣ суд?
Рӯй дар масҷиду дил сокини хаммор чӣ суд? Хирқа бар дӯшу миён баста ба зуннор чӣ суд? Ҳар кӣ дар пеши бутон саҷда кунад дар хилват, Лофи имон заданаш бар сари б
Ҳаргизам нақши ту аз лавҳи дилу ҷон наравад,
Ҳаргизам нақши ту аз лавҳи дилу ҷон наравад, Ҳаргиз аз ёди ман он зулфи парешон наравад. Аз димоғи мани савдозада акси рухи ту Ба ҷафои фалаку ғуссаи даврон нар
Ёр танҳо шуду он беҳ, ки ба танҳо наравад,
Ёр танҳо шуду он беҳ, ки ба танҳо наравад, Ҷони ман рафт бад–ӯ, то тани танҳо наравад. Ӯ ҳамерафт чу боду зи тани хокии ман Гард овехта дар домани ӯ, то наравад
Дӯш дар маҷлис кабоби мо зи сӯзи сина буд,
Дӯш дар маҷлис кабоби мо зи сӯзи сина буд, Бедилонро ашки рангин бодаи дӯшина буд. Дар дилу чашмам хаёли ӯ ҳама шаб то ба рӯз Ҳамчу маҳ дар чашмаву хуршед дар о
Даҷларо имсол рафторе аҷаб мастона буд,
Даҷларо имсол рафторе аҷаб мастона буд, Пой дар занҷиру каф бар лаб, магар девона буд? Чарх мезад обу бармегашт дар гирди ҳисор, Гӯиё Бағдод шамъу Даҷла чун пар
Бо рухаш моҳи осмон чӣ бувад,
Бо рухаш моҳи осмон чӣ бувад, Зарра бо меҳр ҳамъинон чӣ бувад? Пеши чашмаш хадангро чӣ маҳал, Назди абрӯи ӯ камон чӣ бувад?
Мегузашту зи ҳаё чеҳра барафрӯхта буд,
Мегузашту зи ҳаё чеҳра барафрӯхта буд, Эй басо хона, ки аз оташи ӯ сӯхта буд. Чун камонхонаи абрӯ бикушод аз ғамза, Чашм дар дидаи соҳибназарон дӯхта буд.
Дар азал қиблаи ҷонҳо хами абрӯи ту буд,
Дар азал қиблаи ҷонҳо хами абрӯи ту буд, Рӯи ту сӯи дилу рӯи дилам сӯи ту буд. Пеш аз он рӯз, ки хуршеди фалак нур надошт, Олами ишқ мунаввар зи маҳи рӯи ту буд
Сари савдозадаам дӯш ба болини кӣ буд?
Сари савдозадаам дӯш ба болини кӣ буд? Ҳалқаи гӯши ман аз гесуи мушкини кӣ буд? Нуқли маҷлис ҳама шаб пистаи пуршӯри кӣ шуд? Ҷоми май бар даҳанам аз лаби ширини
Ишқи ту буд бо ману аз ман нишон набуд,
Ишқи ту буд бо ману аз ман нишон набуд, Меҳри ту буд дар дилу дил дар ҷаҳон набуд. Нақши ту дар хаёлу хаёл аз назар ҷудо, Номи ту бар забону забон дар даҳон наб
То нагуфтӣ сухане, нақши даҳон ҳеч набуд,
То нагуфтӣ сухане, нақши даҳон ҳеч набуд, То набастӣ камаре, шакли миён ҳеч набуд. То нахандид лаби лаъли ту бар гиряи ман, Дар тани хокии мо гавҳари ҷон ҳеч на
Ё Раб, ин дил ба куҷо рафту куҷо хоҳад буд?
Ё Раб, ин дил ба куҷо рафту куҷо хоҳад буд? Ҳар куҷо чашми хушу зулфи дуто хоҳад буд. Гар аз ин шева бувад меҳри туву ҷаври рақиб, Қосиду ҳамдами ман боди сабо
Пеш аз он к–ин шахси номавҷуди ман мавҷуд буд,
Пеш аз он к–ин шахси номавҷуди ман мавҷуд буд, Кӯи ёрам мақсаду рӯи туям мақсуд буд. Пеш аз он к–оби бақоро хушкрӯди тан бидид, Ҷоми май бар дастаму дар гӯш бон
Дӯш дар фикри ман он шакли қади боло буд,
Дӯш дар фикри ман он шакли қади боло буд, Назари ҳиммати ман аз тарафи боло буд. Дида мезад ҳама шаб нақши хаёлат бар об, Пеши соҳибназарон рози ниҳон пайдо буд
Риндони покрав, ки ба кӯрон асо диҳанд,
Риндони покрав, ки ба кӯрон асо диҳанд, Акнун зарурат аст, ки навбат ба мо диҳанд. Чун интиҳои ройи ту равшан намешавад, Ҳар кас нишон зи манзили васлат чаро ди
Он ду ҳабашизода, ки бар рӯй давонанд,
Он ду ҳабашизода, ки бар рӯй давонанд, Дар пой биафтанд, гар аз дида биронанд. Густохии ҳиндубачагон бин, ки ба шӯхӣ Доим зи раҳи дида суйи Рум давонанд.
Риндаму ошиқу девона ба овози баланд,
Риндаму ошиқу девона ба овози баланд, Айби маъбуд макун зоҳиду бар риш маханд. Завқи дайрам на чунон силсила меҷунбонад, Ки тавон доштанам сокини масҷид якчанд.
Абр мегиряд ба зорӣ, гул табассум мекунад,
Абр мегиряд ба зорӣ, гул табассум мекунад, Лола соғар медиҳад, булбул тараннум мекунад. Савти мутриб роҳи исломи халоиқ мезанад, Чашми соқӣ ғорати имони мардум
Чашми ту аз тири мижа ҳар сӯ шикоре афканад,
Чашми ту аз тири мижа ҳар сӯ шикоре афканад, Он турк дар як чашмзад кушта ҳазоре афканад. Дар ҳасрати он к–аз туам тире расад, ҷон медиҳам, Бар сайди лоғар тири
Дилам аз ҷоми ғамат неши бало нӯш кунад,
Дилам аз ҷоми ғамат неши бало нӯш кунад, Ҳамаро дарду маро дарди ту беҳуш кунад. Чун ба пешат накунам нола, ки булбул дар боғ, Ин маҳол аст, ки гул бинаду хомӯш
Аҳли назар, ки сӯхтагони балокашанд,
Аҳли назар, ки сӯхтагони балокашанд, Расми вафо раҳо накунанд, ар ҷафо кашанд. Онон, ки раҳравони вафоянд, аз мижа Сӯзан кунанду хори ҷафоро зи по кашанд.