Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб, Ояд зи туроб, чуй шавам зери туроб. Гар бар сари хоки ман расад махмуре,
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ, Дар банди такаллуф машав, озод бизӣ! Дар беҳ зи худӣ назар макун, ғусса махӯр,
Беҳтарин дин
Аз падар пурсид рӯзе як писар, Беҳтарин динҳо кадом аст эй падар? Гуфт ман бо "дин" надорам ҳеҷ кор,
Создатель мой
Начну я с благодарности, с Твоего имени Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате Продолжу помнив Твою милость, Твои дары и мудрости
Чаро?
Эй ҳамватан, ба ҳамдигар чунучаро чаро? Кардем базмхонаро мотамсаро чаро? Дорем як таронаи шевои сарнавишт,
Нон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, нонат диҳанд
Нон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, нонат диҳанд, Ҷон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, ҷонат диҳанд. Бе тамошои сифатҳои Худо,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Хунбаҳои куштагон хоки ҳамон кӯясту бас
Хунбаҳои куштагон хоки ҳамон кӯясту бас, Ҷуз ғубори Карбало беш аст дар ваҷҳи Ҳасан.
Зи чист қаҳқаҳаи шишаҳои май, донӣ?
Зи чист қаҳқаҳаи шишаҳои май, донӣ? Ба риши муҳтасиби шаҳр мекунад ханда.
Оқибат Ассори мискин мурду рафт
Оқибат Ассори мискин мурду рафт, Хуни девонҳо ба гардан бурду рафт.
Камон ба абруи ту хост то расад дар ҳусн,
Камон ба абруи ту хост то расад дар ҳусн, Бад-ин тасаввури каҷ қарнҳо дар пай кард.
Гар ғазалҳои Ҷаҳон-хотун ба Ҳиндустон раванд
Гар ғазалҳои Ҷаҳон-хотун ба Ҳиндустон раванд, Рӯҳи Хусрав бо Ҳасан гӯяд, ки ин кас гуфтааст.
Гирифтам остини дӯст, он ҷо дасти худ дидам
Гирифтам остини дӯст, он ҷо дасти худ дидам, Чунонаш даст бӯсидам, ки дасти хеш бӯсидам.
Гуфт шахсе: «Камол, зан дорӣ?»
Гуфт шахсе: «Камол, зан дорӣ?» Гуфтам: «Оре, занони мо марданд».
Мехурӯшад баҳру мегӯяд ба овози баланд
Мехурӯшад баҳру мегӯяд ба овози баланд: Ҳар кӣ дар мо ғарқ гардад, оқибат ҳам мо шавад.
Номаи шавқи ман, эй котиб, надорад мақтаъе
Номаи шавқи ман, эй котиб, надорад мақтаъе, Баъд аз ин бинвис дигар номаҳоро «Вассалом!»
Дил чу рафт аз даст, гӯ: «Дилбар, биё!»
Дил чу рафт аз даст, гӯ: «Дилбар, биё!» Гӯ: «Аниси ҷони ғампарвар, биё!» Бе ту бар чашмам ҷаҳон торик шуд,
Дил бурдиву дин, равост инҳо
Дил бурдиву дин, равост инҳо, Эй ҷону ҷаҳон, чӣҳост инҳо? Бандам зи ғамат ҷудо шуд аз банд,
Дар чаман мерафт зикри қомати дилдори мо
Дар чаман мерафт зикри қомати дилдори мо, Сарв доман барзаду омад ба бустон ростпо. То чаро пероҳан аввал он тани нозук бисуд,
Доми дилҳост зулфи дилбари мо
Доми дилҳост зулфи дилбари мо, Хонамаш «дома зиллуҳу абадо». Сайд аз он доми зулф чун биҷаҳад,
Ҳалол бод майи хулду ҳур зоҳидро
Ҳалол бод майи хулду ҳур зоҳидро, Ки вогузошт ба риндон шаробу шоҳидро. Мабур зи гардани сӯфӣ қилодаи тасбеҳ,
Чӣ раҳо кунӣ ба шӯхӣ сари зулфи дилраборо
Чӣ раҳо кунӣ ба шӯхӣ сари зулфи дилраборо, Ки аз ӯ баҳам барорӣ ҳамавқт ҳалқаҳоро?! Ба дусад адаб бар он дар чу хатост баргузаштан,
Чу зулфи ту буд аз таксур дуто
Чу зулфи ту буд аз таксур дуто, Ба боде бияфтод мискин зи по. Кушудан зи зулфат гиреҳ мушкил аст,
Чашму абрӯи ту гӯянд, ки дар мазҳаби мо
Чашму абрӯи ту гӯянд, ки дар мазҳаби мо Ҳақ бувад куштани ушшоқ алайҳи-л-фатво. Бо рақиб ар ба сари ман ту шабехун орӣ,
Чашми ту аз ҳад мебарад бо ошиқон бедодро
Чашми ту аз ҳад мебарад бо ошиқон бедодро, Аз нолаи мурғон чӣ ғам он дилсиёҳ сайёдро?! Мардум ба даври рӯйи ту дар гиряанд аз оҳи ман,
Чашмат ба ғамза кушт мани бегуноҳро
Чашмат ба ғамза кушт мани бегуноҳро, Худ зулфро чӣ гӯяму холи сиёҳро. Бо оҳу рӯйи зард зи ҳолат шудем дур,
Чашмат аз гӯшаи тақво бадар овард маро
Чашмат аз гӯшаи тақво бадар овард маро, Масту ғалтон сӯйи аҳли назар овард маро. Хирқаи азрақи ман боз ба май гулгун шуд,
Садои Осиё
Осиё гӯяд сухан, Овози онро бишнавед! Мавҷи дарё,
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон,
Ба меҳри модари гетӣ макаш ранҷи умед ин ҷо
Ба меҳри модари гетӣ макаш ранҷи умед ин ҷо, Ки хунҳо мехурад, то шир мегардад сафед ин ҷо. Муқими норасоӣ бош пеш аз хок гардидан,
Баҳр мепечад ба мавҷ аз ашки ғампарварди мо
Баҳр мепечад ба мавҷ аз ашки ғампарварди мо, Чарх мегардад дуто дар фикри бори дарди мо. Гар ба майдони риёзат каҳрабо даъвӣ кунад,
Бар санг зад замона зи бас сози ошно
Бар санг зад замона зи бас сози ошно, Дар сурма гард мекунад овози ошно. Имрӯз нест қобили тафриқу имтиёз