Шеърҳо бо теги: рубоӣ
Шеърҳои марбут ба теги «рубоӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Ҳеҷ неъмат беҳтар аз фарзанд нест
Ҳеҷ неъмат беҳтар аз фарзанд нест, Ҷуз ба ҷон фарзандро пайванд нест. Ҳосил аз фарзанд гардад коми мард, Зинда бо фарзанд монад номи мард.
Ҷон дар тани марди беадаб ларзон аст
Ҷон дар тани марди беадаб ларзон аст, Сад ҷон бидиҳӣ, адаб харӣ, арзон аст. Аз беадабӣ касе ба мақсад нарасид, Зеро ки адаб тоҷи сари мардон аст.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Эй басо ҳиндуву турке ҳамзабон
Эй басо ҳиндуву турке ҳамзабон В-эй басо ду турк чун бегонагон. Пас забони ҳамдилӣ худ дигар аст, Ҳамдилӣ аз ҳамзабонӣ беҳтар аст.
Хуштар зи китоб дар ҷаҳон ёре нест
Хуштар зи китоб дар ҷаҳон ёре нест, Дар ғамкадаи замона ғамхоре нест. Ҳар лаҳза аз ӯ ба гӯшаи танҳоӣ Сад роҳате ҳасту ҳаргиз озоре нест.
Подшоҳе писар ба мактаб дод
Подшоҳе писар ба мактаб дод, Лавҳи симин-ш бар канор ниҳод. Бар сари лавҳи ӯ навишта ба зар: «Ҷабри устод беҳ зи меҳри падар».
То ҳушёрам, тараб зи ман пинҳон аст
То ҳушёрам, тараб зи ман пинҳон аст, Чун маст шудам, дар хирадам нуқсон аст. Ҳолест миёни мастиву ҳушёрӣ, Ман бандаи он, ки зиндагонӣ он аст!
Гар бода хӯрӣ, ту бо хирадмандон хӯр
Гар бода хӯрӣ, ту бо хирадмандон хӯр, Ё бо санами тозарухи хандон хӯр! Бисёр махӯр, фош макун, вирд масоз, Кам-кам хӯру гаҳ-гаҳ хӯру пинҳон хӯр!
Ибриқи майи маро шикастӣ, Раббӣ
Ибриқи майи маро шикастӣ, Раббӣ, Бар май дари айшро бубастӣ, Раббӣ. Бар хок бирехтӣ майи гулгунро, Хокам ба даҳан, магар ту мастӣ, Раббӣ?!
Чун даргузарам, ба бода шӯед маро
Чун даргузарам, ба бода шӯед маро, Талкин зи шароби ноб гӯед маро. Хоҳед ба рӯзи ҳашр ёбед маро, Аз хоки дари майкада ҷӯед маро.
Мо хирқаи зуҳд бар сари хум кардем
Мо хирқаи зуҳд бар сари хум кардем, В-аз хоки харобот таяммум кардем. Бошад, ки зи хоки майкада дарёбем. Он умр, ки дар мадрасаҳо гум кардем.
Соқӣ, гулу сабза бас тарабнок шудаст
Соқӣ, гулу сабза бас тарабнок шудаст, Дарёб, ки ҳафтаи дигар хок шудаст. Май нӯшу гуле бичин, ки то дарнигарӣ, Гул хок шудасту сабза ҳам пок шудаст.
Абр омаду боз бар сари сабза гирист
Абр омаду боз бар сари сабза гирист, Бе бодаи арғувон намебояд зист. Ин сабза, ки имруз тамошогаҳи мост, То сабзаи хоки мо тамошогаҳи кист?
Бархез, дило, ки чанг бар чанг занем
Бархез, дило, ки чанг бар чанг занем, Май нӯш кунему ном бар нанг занем. Саҷҷода ба як пиёла май бифрӯшем, В-ин шишаи ному нанг бар санг занем.
Бар ишқи туам на сабр пайдост, на дил
Бар ишқи туам на сабр пайдост, на дил, Бе рӯйи туам на ақл барҷост, на дил. Ин ғам, ки марост, кӯҳи Қоф аст, на ғам, Ин дил, ки турост, санги хорост, на дил.
Бе рӯйи ту хуршеди ҷаҳонсӯз мабод
Бе рӯйи ту хуршеди ҷаҳонсӯз мабод, Ҳам бе ту чароғи оламафрӯз мабод. Бо васли ту кас чу ман бадомӯз мабод, Рӯзе, ки туро набинам, он рӯз мабод!
Дӯстон
Ҳеҷ шодӣ нест андар ин ҷаҳон Бартар аз дидори рӯйи дӯстон. Ҳеч талхӣ нест бар дил талхтар Аз фироқи дӯстони пурҳунар.
Чаҳор чиз
Чаҳор чиз мар озодаро зи ғам бихарад: Тани дурусту хуи неку номи неку хирад. Ҳар он кӣ Эзадаш ин ҳар чаҳор рӯзӣ кард, Сазад, ки шод зияд ҷовидону ғам нахӯрад.
Мову маю маъшуқ дар ин кунҷи хароб
Мову маю маъшуқ дар ин кунҷи хароб, Ҷону дилу ҷому ҷома дар раҳни шароб. Фориғ зи умеди раҳмату бими азоб, Озод зи хоку бод в-аз оташу об!
Сад хона зи хуноби дилам вайрон аст
Сад хона зи хуноби дилам вайрон аст, В-аз гиряи зор бим сад чандон аст. Аз ҳар мижа новадони хун аст равон, Гар ман мижаро ба ҳам занам, туфон аст.
Гар гул набувад насиби мо, хор бас аст
Гар гул набувад насиби мо, хор бас аст, В-ар нур ба мо намерасад, нор бас аст. Гар ҳирқаву хонақоҳу шайхӣ набувад, Ноқусу калисиёву зуннор бас аст.
Бар санг задам дӯш сабӯйи кошӣ,
Бар санг задам дӯш сабӯйи кошӣ, Сармаст будам, ки кардам ин авбошӣ. Бо ман ба забони ҳол мегӯфт сабӯй: «Ман чун ту будам, ту низ чун ман бошӣ»
Ин чарх чу тосест нагун афтода
Ин чарх чу тосест нагун афтода. Дар вай ҳама зиракон забун афтода. Дар дӯстии шишаву соғар нигаред: Лаб бар лабу дар миёна хун афтода.
Косагар
Он косагаре, ки косаи сарҳо кард. Дар косагарӣ санъати худ пайдо кард. Бар хони вуҷуди мо нагун коса ниҳод, В-он косаи сарнагун пур аз савдо кард.