Шеърҳо бо теги: рубоӣ
Шеърҳои марбут ба теги «рубоӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Эй кош, ки ҷои орамидан будӣ
Эй кош, ки ҷои орамидан будӣ, Ё ин раҳи дурро расидан будӣ. Кош аз паси сад ҳазор сол аз дили хок, Чун сабза умеди бардамидан будӣ.
Афсӯс, ки сармоя зи каф берун шуд
Афсӯс, ки сармоя зи каф берун шуд, В-аз дасти аҷал басе ҷигарҳо хун шуд. Кас н-омад аз он ҷаҳон, ки орад хабаре, Аҳволи мусофирони дунё чун шуд?
Аз омадану рафтани мо суде ку?
Аз омадану рафтани мо суде ку? В-аз тори вуҷуди умри мо пуде ку? Аз оташи чарх ҷисми покони вуҷуд, Месӯзаду хок мешавад, дуде ку?
Пеш аз ману ту лайлу наҳоре будаст
Пеш аз ману ту лайлу наҳоре будаст, Гарданда фалак бар сари коре будаст. Зинҳор, қадам ба хок оҳиста ниҳӣ, К-он мардумаки чашми нигоре будаст.
Шодӣ биталаб, ки ҳосили умр ғамест
Шодӣ биталаб, ки ҳосили умр ғамест, Ҳар зарра зи хоки Кайқубодеву Ҷамест. Аҳволи ҷаҳону мулки гетӣ яксар. Хобеву хаёлеву фиребеву дамест.
Он қаср, ки бар чарх ҳамезад паҳлӯ
Он қаср, ки бар чарх ҳамезад паҳлӯ. Бар даргаҳи ӯ шаҳон ниҳодандӣ рӯ. Дидам ба сари кунгурааш фохтае Биншаста ҳамегуфт, ки: «Ку? Ку? Ку? Ку?»
3-овардани ман набуд гардунро суд
3-овардани ман набуд гардунро суд, В-aз бурдани ман ба иззу ҷоҳаш нафузуд. В-аз ҳеҷ касе низ ду гӯшам нашунуд, К-овардану бурдани ман, аз баҳри чӣ буд?
Ин кӯза чу ман ошиқи зоре будаст
Ин кӯза чу ман ошиқи зоре будаст. Дар банди сари зулфи нигоре будаст. В-ин даста, ки дар гардани ӯ мебинӣ, Дастест, ки бар гардани ёре будаст.
Vо лӯъбатаконему фалак лӯъбатбоз
Мо лӯъбатаконему фалак лӯъбатбоз, Аз рӯи ҳақиқат, на ки аз рӯи маҷоз; Бозича ҳамекунем бар наъти вуҷуд, Афтем ба сандуқи адам як – як боз.
Дар коргаҳи кӯзагаре рафтам дӯш
Дар коргаҳи кӯзагаре рафтам дӯш, Дидам ду ҳазор кӯза гӯёву хамӯш. Ногоҳ яке кӯза баровард хурӯш: «Ку кӯзагару кӯзахару кӯзафурӯш?!»
Ёрон, чу ба иттифоқ меод кунед
Ёрон, чу ба иттифоқ меод кунед, Худро ба ҷамоли якдагар шод кунед, Соқӣ чу майи маона бар каф гирад, Бечора маро ҳам ба дуо ёд кунед.
Ҳар ҷо, ки гулеву лолазоре будаст
Ҳар ҷо, ки гулеву лолазоре будаст, Аз сурхии хуни шаҳриёре будаст. Ҳар ҷо, ки бунафша аз замин мерӯяд, Холест, ки бар рухи нигоре будаасг.
Имшаб пай ратли якманӣ хоҳам кард
Имшаб пай ратли якманӣ хоҳам кард, Худро ба ду ҷоми май ғанӣ хоҳам кард. Аввал се талоқи ақлу дин хоҳам дод. Пас, духтари разро ба занӣ хоҳам кард.
Афсӯс, ки номаи ҷавонӣ тай шуд
Афсӯс, ки номаи ҷавонӣ тай шуд, В-он тозабаҳори зиндагонӣ дай шуд! Он мурғи тараб, ки номи ӯ буд шабоб, Афсӯс, надонам, ки кай омад, кай шуд?
Бар кӯзагаре парер кардам гузаре
Бар кӯзагаре парер кардам гузаре. Аз хок ҳаменамуд ҳар дам ҳунаре. Ман дидам, агар надид ҳар бебасаре, Хоки падарон дар кафи ҳар кӯзагаре.
Гӯянд биҳишту ҳуру ъин хоҳад буд
Гӯянд биҳишту ҳуру ъин хоҳад буд, Он ҷо майи нобу ангубин хоҳад буд. Гар мо маю маъшуқпарастем, равост, Чун оқибати кор ҳамин хоҳад буд!
Бар раҳгузарам ҳазор ҷо дом ниҳӣ
Бар раҳгузарам ҳазор ҷо дом ниҳӣ, Гӯйӣ, ки бигирамат, агар гом ниҳӣ. Як зарра зи ҳукми ту Ҷаҳон холӣ нест, Ҳукмам ту куниву осиям ном ниҳӣ!
Ё раб! Ту гилам сириштаӣ, ман чӣ кунам?
Ё раб! Ту гилам сириштаӣ, ман чӣ кунам?! Пашму касабам ту риштаӣ, ман чӣ кунам?! Ҳар неку баде, ки ояд аз ман ба вуҷуд, Ту бар сари ман навиштаӣ, ман чӣ кунам?!
Ғами ҷаҳон беҳуда махур
Эй дӯст ғами ҷаҳон беҳуда махур, Беҳуда ғами ҷаҳони фарсуда махур. Чун буда гузашту нест нобуд падид, Хуш бош ғами будаву нобуда махур.
То битвонӣ ранҷа магардон касро
То битвонӣ ранҷа магардон касро, Бар оташи хашми хеш манишон касро, Гар роҳати ҷовидон тамаъ медорӣ, Меранҷ ҳамешаву маранҷон касро.
Гул гуфт, ки ман Юсуфи Мисри чаманам
Гул гуфт, ки ман Юсуфи Мисри чаманам, Ёқути гаронмояи пурзар даҳанам! Гуфгам: «Чу ту Юсуфӣ, нишоне бинамой!» Гуфто, ки ба хун ғарқа, нигар, пираҳанам!
Некиву бадӣ, ки дар ниҳоди башар аст
Некиву бадӣ, ки дар ниҳоди башар аст, Шодиву ғаме, ки дар қазову қадар аст. Бо чарх макун ҳавола, к-андар раҳи ақл, Чарх аз ту ҳазор бор бечоратар аст!
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме, К-озода ба коми дил расидӣ осон.
Лаб бар лаби кӯза бурдам
Лаб бар лаби кӯза бурдам аз ғояти оз. То з-ӯ талабам воситаи умри дароз. Бо ман ба забони ҳол мегуфт ин роз: «Ман ҳам чу ту будаам, даме бо ман соз!»
Асрори азалро на ту дониву на ман
Асрори азалро на ту дониву на ман, В-ин ҳарфи муаммо на ту хониву на ман. Ҳаст аз паси парда гуфтугӯйи ману ту, Чун парда барафтад, на ту мониву на ман.