Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ, Дар банди такаллуф машав, озод бизӣ! Дар беҳ зи худӣ назар макун, ғусса махӯр,
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб, Ояд зи туроб, чуй шавам зери туроб. Гар бар сари хоки ман расад махмуре,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Беҳтарин дин
Аз падар пурсид рӯзе як писар, Беҳтарин динҳо кадом аст эй падар? Гуфт ман бо "дин" надорам ҳеҷ кор,
Хоки Ватан
Тоҷикистон – мазҳари ман, Сарзамини камзамин, Ту саросар кӯҳсорӣ,
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой,
Ку дӯст
Ку дӯст, ки қадри ёри ҳамдам донад, Ку ғамзадае, ки қимати ғам донад, Одам зи куҷост, хоки одам зи куҷост,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Аз ошиқӣ ҳамеша ҷавон аст пири мо
Аз ошиқӣ ҳамеша ҷавон аст пири мо, Холӣ мабод ишқи бутон аз замири мо. Бо он ки чун чароғи саҳар шуд ҷавонамарг,
Аз ту як соат ҷудоӣ хуш намеояд маро
Аз ту як соат ҷудоӣ хуш намеояд маро, Бо дигар кас ошноӣ хуш намеояд маро. Гӯиям: рав з-ин дару султони вақти хеш бош,
Аз ту натвонад буридан кас ба осонӣ маро
Аз ту натвонад буридан кас ба осонӣ маро, Гар намедонад касам, боре ту медонӣ маро. Миҷмари ишқи туро уд аз вуҷуди худ кунам,
Аз пираҳанат бӯе омад ба гулистонҳо
Аз пираҳанат бӯе омад ба гулистонҳо, Карданд пур аз накҳат гулҳо ҳама домонҳо. Бо ришта ҳама чоке шуд дӯхта, в-ин турфа,
Он ки дар дил ҳаваси рӯзи висол аст ӯро
Он ки дар дил ҳаваси рӯзи висол аст ӯро, Хоби хуш дар сар агар ҳаст, хаёл аст ӯро. Дил зи чашмаш чӣ шуд, ар кард суоли назаре,
Мадҳ
Эй зоти ту бо зуҳури олам, Чун хилқати Мустафову Одам! Бар лавҳи вуҷуд нуқтаи саҳв
Дар наъти ҳазрати Муҳаммад (с)
Эй моҳи рухсори ту матлаъи субҳи яқин, Ғошияи кибриёт шаҳпари Руҳулъамин. Оинадори рухат орази моҳи тамом,
Дар тавҳид
Эй бар камоли қудрати Ту ақли кул гувоҳ, Бар лавҳи кибриёи Ту тавқеъи «ло илоҳ». Ошуфтагони хоки раҳат раҳравони дин,
Ифтитоҳи сухан он беҳ, ки кунанд аҳли камол
Ифтитоҳи сухан он беҳ, ки кунанд аҳли камол Ба санои маликулмулк Худои мутаъол. Подшоҳе, ки ба перомани ҷоҳаш нарасад
Забон чӣ моя тавон доштан чунин ба ниём?
Забон чӣ моя тавон доштан чунин ба ниём? Сухан бибояд гуфтан ба ҷойгоҳ тамом. Газанди хомӯш будан ба ҷойгоҳи сухан
Дареги он ки гирд кард бо ранҷ
Дареги он ки гирд кард бо ранҷ, К-аз ӯ нест баҳри ман ҷуз сутом. Ҳало, Рӯдакӣ, аз кас андар матоб,
Дарегам ояд хондан гизофвор ду ном
Дарегам ояд хондан гизофвор ду ном, Бузургвор ду ном аз гизоф хондани хом: Яке, ки хубонро яксара наку хонанд,
Касон, ки талхии заҳри талаб намедонанд
Касон, ки талхии заҳри талаб намедонанд, Туруш шаванду битобанд рӯ зи аҳли суол. Туро, ки мешунавӣ, тоқати шунидан нест,
Сангу гавҳар якест чун нахарӣ
Сангу гавҳар якест чун нахарӣ, Чӣ кунӣ хонумони худ пурсанг? Ба ду тангӣ басанда кор мабош,
Майи лаъл пеш ору пеши ман ой
Майи лаъл пеш ору пеши ман ой, Ба як даст ҷому ба як даст чанг. Аз он май маро деҳ, ки аз акси ӯ
З-он май, ки гар сиришке аз он дарчакад ба Нил
З-он май, ки гар сиришке аз он дарчакад ба Нил, Сад сол маст бошад аз бӯйи ӯ наҳанг. Оҳу ба дашт агар бихӯрад қатрае аз ӯ,
Басо, ки маст дар ин хона будаму шодон
Басо, ки маст дар ин хона будаму шодон, Чунон-к ҷоҳи ман афзун буд аз судуру мулук. Кунун ҳамонаму хона ҳамону шаҳр ҳамон,
Ай лак, ар ноз хоҳию неъмат
Ай лак, ар ноз хоҳию неъмат, Гирди даргоҳи ӯ кунӣ лаку пак... Яхча бориду пойи ман бифсурд,
Он чи бо ранҷ ёфтӣ-шу ба зулл
Он чи бо ранҷ ёфтӣ-шу ба зулл, Ту ба осонӣ аз гизофа мадеҳ! Хеш бегона гардад аз пайи суд,
Раҳӣ савору ҷавону тавонгар аз раҳе дур
Раҳӣ савору ҷавону тавонгар аз раҳе дур, Ба хидмат омад некусиголу некандеш. Писанд бошад мар хоҷаро пас аз даҳ сол,
Чун ҷомаи аҳсан ба тан андар кунад касе
Чун ҷомаи аҳсан ба тан андар кунад касе, Хоҳад зи Кирдигор ба ҳоҷат муроди хеш. Гар ҳаст бошгуна маро ҷомаи бузург,
Корвони Шаҳид рафт аз пеш
Корвони Шаҳид рафт аз пеш, В-они мо рафта гиру меандеш. Аз шумори ду чашм як тан кам,
Гар на бадбахтаме, маро кӣ фиканд
Гар на бадбахтаме, маро кӣ фиканд, Ба яке ҷофҷофи зудгарас?! Ӯ маро пеши шер бипсандад,
Ҳамебароям бо он ки барнаёяд халқ
Ҳамебароям бо он ки барнаёяд халқ, Ва барнаёям бо рӯзгори хурдагурез. Чу фазли мир Абулфазл бар ҳама маликон,
Чун сипарам неҳ миёни базм ба Наврӯз
Чун сипарам неҳ миёни базм ба Наврӯз, Дар моҳи баҳман битозу ҷони аду сӯз. Боз ту беранҷ бошу ҷони ту хуррам