Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд, Дар нафирам марду зан нолидаанд.
Ватан
Эй Ватан, эй хоки поки модарам, Аз ту рӯяд нури ҷон дар пайкарам. Бо ту ман маънои ҳастӣ ёфтам, Бо ту ман роҳи саодат кофтам.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
ГУЛИ СУРХ
Рози дил мегуфтам, ар як маҳраме медоштам, Шикваҳо мекардам аз ғам, ҳамдаме медоштам. Дар шаби ҳиҷрон намешуд захми дил реши равон, Гар зи васли як парирӯ марҳа
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Ватан
Баҳор омад, зи умрам боз як соли дигар бигзашт, Тамоми зиндагӣ оҳиста аз пеши назар бигзашт. Ба мисли гӯшту нохун ҳамеша бо Ватан будам, Агарчи нисфи умри беҳта
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Утерянная духовность
Как трудно стало в мире жить, Где тьма пытается царить. Исчезла теплота сердец, Человек — лишь силуэт.
Чаша любви
Мы выпьем из чаши любви до дна, Не ведая — свет ли в ней, или тьма. То сладкий нектар, то горький яд, Но сердце не в силах сказать «назад».
Огонь и лёд
Ты — жизнь моя, Ты — боль моя. То лёд, то огонь. Ты — мой лекарь,
Выбор во благо
Выбор — не просто шаг, а путь, Что может спасти… или утянуть. Не бойся быть одна в тиши — Хуже быть в клетке без души.
Сладкая ложь
Сладкая ложь одурманила тебя, Заблудился ты в тенях тишины. Не лги себе — не прячься во тьме, Ты тонешь во лжи, как в тяжёлой волне.
Ледяное сияние
Блеск твоих глаз — ледяная заря, Холод ладоней пронзает до сна. Ты лунным сияньем наполнил мой мир, И в ту же секунду — в бездну пустил.
Рассвет любви
С зари до рассвета лишь я и ты, Два тела, два сердца, две души. Ты проник, как шёпот в тишине, Глубоко, в самую суть — во мне.
Искра
В глубине тьмы — едва мерцает свет, Там, где чувства прятались навек. Искра надежды нежно бьётся в груди, Шепчет, что всё можно начать заново, всё впереди.
Осень в ритме любви
В облаках горят закатные огни, Сердце трепещет в ритме любви. Осень шепчет: «Любовь не знает границ, Она живёт в дыханье времён и жизни страниц».
Узник страстей
Человек — узник страстей, что зовут изнутри, Где гордыня, зависть и жадность — цари. Он строит миры из иллюзий и лжи, И сам в этих стенах теряет ключи.
Стать светом
Мы пришли не искать лучей рассвета, Не вечно бродить по тропам теней — Мы рождены, чтоб дарить планете Огонь души для других огней.
Глубина души моей
Я не бегу от мира — просто стою в тени, Слушая, как вечность шепчет мне: «Ты — есть. Живи.» Мой дом — тишина, мой спутник — свет луны, Я странница вечности, дит
Дуэль эмоций
Сегодня люблю я тебя, А завтра буду ненавидеть. Сегодня я хочу тебя обнять, А завтра даже не буду вспоминать.
Покой
Покой не ищи — найди в себе, Он не живёт в земной борьбе, Не в злате, славе, не в мечтах — Он — в дыханье, в простых вещах.
Сила прощения
Простить человека — как снять с души груз, В прощении сила, что гасит искус. Обиды, как цепи, нас держат в плену, Но сердце, прощая, стремится к добру.
Путь жизни
Как бы жизнь ни терзала в суровом пути, Мы за неё цепляемся, чтоб дальше идти. В невзгодах и бурях, в потоке забот, Сердце стучит, избегая невзгод.
Сложный роман
Сложный роман — как запутанный сон, Где страсть и сомнения сплелись в унисон. Любовь, как огонь, то пылает, то гаснет, Но сердце в разлуке томится и страстно.
Странник любви
Он женщин менял, как страницы в романе, Искал в их глазах, что манило в тумане. Любовь, как мираж, ускользала из рук, И сердце терзал одиночества звук.
Мужчина мечты
Мужчина мечты — как скала в бурю, Надёжен, твёрд, не сломить его волю. Заботливый взгляд, как тёплый восход, Искренность в сердце всегда он несёт.
Таджикистан: Вечный зов
Средь гор и рек сияет страна, Где солнце касается снегов. Здесь в небе песня всегда слышна — О вере, о силе, о любви без слов.
Быть человеком
Сберечь в душе живое тепло, Всегда быть собой, нести лишь добро, Не забывать: там, в сердце — свет, Прожить сто лет, как человек.
Призраки прошлого
Призраки прошлого, как тени, идут, Ошибки былые мне сердце грызут. Покой ускользает в их смутном следе, Тревожат, мешая шагать к новой звезде.
Истина рядом
Жить в мире загадок, где тайны сплетены, Все нити связаны, но нам не видны. Скрывают от нас, что в тенях хранится, Лишь то нам известно, что в разум вложили.
Гордость – стена
Гордость твоя — как стена на пути, К великой любви не даёт подойти. Легче тебе нас в разлуке терять, Чем сердце открыть, чтоб любовью дышать.
Лайливу Маҷнун агар мебуд дар даврони ту
Лайливу Маҷнун агар мебуд дар даврони ту, Ин яке ҳайрони ман мегашту он ҳайрони ту. Домани худро бикаш имрӯз аз дасти рақиб, В-арна чун фардо шавад, дасти ману

