Шеърҳо бо теги: рубоӣ
Шеърҳои марбут ба теги «рубоӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Мардӣ
Гар бар сари нафси худ амирӣ, мардӣ, Бар куру кар ар нукта нагирӣ, мардӣ. Мардӣ набувад фитодаро пой задан, Гар дасти фитодае бигирӣ, мардӣ.
Ку дӯст
Ку дӯст, ки қадри ёри ҳамдам донад, Ку ғамзадае, ки қимати ғам донад, Одам зи куҷост, хоки одам зи куҷост, Одам бошад, ки қадри одам донад
Роҳи инсонӣ
Роҳи инсонӣ раҳи меҳр асту нур, Роҳи дилхоҳӣ набошад кину шӯр. Дасти ёрӣ деҳ ба ҳар дилмондае, То шавад дунёи мо пурфайзу сур.
Нидои миллат
Миллат агар ба худшиносӣ расад, Аз ҳар туфон ба сарбаландӣ расад. Бо рӯҳи ягона, бо дили бедор, То қуллаи бахт бо тавоноӣ расад.
Забони модарӣ
Забони модарӣ ганҷи равон аст, Шараф, виҷдон, дили миллати ҷон аст. Касе к-ӯ қадри ин мерос донад, Барои фардои худ посбон аст.
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем, Ки ин мерос моро сарбаланд кард.
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз Ин ҷон ба баҳори ормонҳо нарасад.
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст, Эй бедардон, ба қимати ғам бирасед.
Дӯстӣ
Дӯстиро парчами олам созем, Кинаҳоро аз дилҳо биронем. Бо муҳаббат, бо вафо, бо сидқ, Роҳи инсонро ҳама гулпӯш созем.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, хонаи уммеди ман, Нури чашму рӯҳи ҷовидии ман. Дар ту ҳастӣ, дар ту ормон дорам, Аз ту ман номи шараф мехонам.
Сулҳ
Сулҳ агар бошад, ҷаҳон обод аст, Қалби инсон аз муҳаббат шод аст. Дасти дӯстӣ ба ҳам бояд дод, Роҳи фардо роҳи сулҳу дод аст.
Нури маориф
Нури маориф ба дили тира расад, Ақл ба парвозу амал зирак расад. Қавме, ки ба илму ҳунар такя кунад, Бар қуллаи бахту шараф ҳатман расад.
Ба ҷавонон
Эй ҷавонон, илму дониш пеша кунед, Роҳи некӣ, роҳи хирадро пеша кунед. Миллати худро ба камолат бирасонед, Бо амалу меҳри Ватан зинда кунед.
Ватан
Эй Ватан, эй хоки поки модарам, Аз ту рӯяд нури ҷон дар пайкарам. Бо ту ман маънои ҳастӣ ёфтам, Бо ту ман роҳи саодат кофтам.
Садои дил
Гуфтам, ки зи ишқ даст кӯтоҳ кунам, Дил гуфт: магар зи ҷон ҳам огоҳ кунам? Чун номи ту ояд, ҳама ғам дур шавад, Ман бо ту ҷудоӣ чӣ гуна хоҳ кунам?
Ғазали вафо
Бе ёд ту айёми ман осуда нашуд, Бе меҳри ту ин дил зи ғам олуда нашуд. Сад бор ба ҳар роҳ туро ҷустам ман, Ҷуз дар дили хеш ман туро дида нашуд.
Ёри ман
Ёри ман он аст, ки дар дил нишинад, Бо нафаси меҳр ба ҷонам бирасад. Ҳар ки ба вафо кард маро ҳамсафарӣ, Номаш ба саҳифаи муҳаббат нависад.
Панди муҳаббат
Аз меҳр бувад равшании рӯзу шабат, Аз сидқ бувад қимати ҷону лабат. Бо мардумӣ ойину вафо пеша кунӣ, То зинда бимонад ба накӯӣ насабат.
Сӯзи ишқ
Сӯзи ишқ агар дар дили инсон афтад, Ҳар лаҳза зи ҷон наъраи имон хезад. Дар кӯйи вафо ҳар кӣ гузашт аз худӣ, Аз нури ҳақиқат ба дилаш ҷон резад.
Ғазали дилбарӣ
Эй дил, зи висоли ёр уммед мадор, Бе сӯзи муҳаббат ба мақсад нарасӣ бор. Дар роҳи вафо ҷон бидеҳ беғаразона, К-он ҷо нарасад кас ба ҷуз ошиқи ҳушёр.
Пайғоми ватандорӣ
Зи баҳри диёри азизат бикӯш, Ба фарҳангу ному нишонаш биҷӯш. Касе к-ӯ нигаҳ дорад ойини хеш, Бимонад ба некӣ миёни ҳама пеш.
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой, Худованди рӯзидиҳ раҳнамоӣ.
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад, Ба дониш дили пир барно бувад. Набошад касе бартар аз аҳли илм, Ки дониш ба инсон тавоно бувад.
Панди ҳаким
Тандурустӣ гавҳари нодири умр аст, Ҳикмат чароғи ҳар дили пурнур аст. Ҷону тани инсон ба дониш зинда, Беилм ҷаҳон барои ӯ ранҷур аст.
Дил гар ба ҳақиқат расад
Дил гар ба ҳақиқат расад аз роҳи хирад, Равшантарад аз офтобу моҳи абад. Бо илм бувад насиби инсон камол, Бо ҷаҳл бимонад ба ҳазорон дард.