Шеърҳо бо теги: рубоӣ
Шеърҳои марбут ба теги «рубоӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Дар олами бевафо касе хуррам нест
Дар олами бевафо касе хуррам нест, Шодию нишот дар банӣ Одам нест! Он кас, ки дар ин замона ӯро ғам нест, Ё одам нест ё аз ин олам нест!
Як мушт зи хоки модари хушназарам
Як мушт зи хоки модари хушназарам, Мушти дигаре зи хоки поки падарам Чун ҳадяи вопасинашон бар фарзанд Резед ба гӯри ман, чу ман даргузарам.
Ватан
Ёрон ҳама ҷо, вале Ватан дар як ҷост, Ҳар санги Ватан мисоли ҳайкал зебост, Олам ҳама ҷо азиз, лекин бар ман Модар яктост, Тоҷикистон яктост.
Бар мадфани модарам чу гул бигзорам
Бар мадфани модарам чу гул бигзорам, Ман мӯи сафеди хешро бишморам. Чун панҷаи хуршед сарам бинвозад, Аз панҷаи нарми модарам ёд орам.
Касе гул кошт, бояд гул бичинад
Касе гул кошт, бояд гул бичинад, Касе хун рехт андар хун нишинад. Чунин пастӣ, ки дар Боми ҷаҳон буд, Худоё, душмани тоҷик набинад.
Дуруд, эй миллати озурдаи ман
Дуруд, эй миллати озурдаи ман, Зи таъриху зи худ ғамхурдаи ман. Нахоҳам гуфт пеш аз мурдани дил: Видоъ, эй миллати дилмурдаи ман...
Ҷавонӣ
Эй ҷавонӣ, фурсати парвозӣ ту, Нури роҳи орзуву розӣ ту. Илм омӯзу ба меҳнат такя кун, Ки фардои Ватан созӣ ту.
Паёми меҳнат
Меҳнат кунад инсон ба умеди камол, Аз меҳнати пок аст равшании ҳол. Касе, ки ба дастони худ нон ёбад, Мегардад азизу сарфарозу хушҳол.
Садои замон
Садои замонро шунидан лозим, Ба роҳи хирад боз дидан лозим. Ватанро ба меҳру амал обод кун, Ба ҳар рӯз аз худ расидан лозим.
Суруди ором
Ором бигир, эй дили пуртуғён, Бигзар зи ғубори ғаму бехабарон. Дар сина нигоҳ дор нуру уммед, То боз шукуфад гули фардо дар он.
Бӯи борон
Бӯи борон зи кучаҳои шаҳр омад, Ёди ту боз ба ҳавлии дил даромад. Ҳар қатра ба гӯши ман чунин мегуфт: Аз меҳри ҳақиқӣ ғами дил кам ояд.
Сояи шом
Шом омаду соя ба дарозо кашид, Дил қиссаи дарди кӯҳнаро ворасид. Дар лаб хами хомӯши суруде монд, К-аз ёди ту то саҳар маро мерасид.
Гули андеша
Аз боди хирад гули тафаккур бишукуфт, Аз нури шуур роҳ ба дилҳо бикушуд. Дар кӯи ҳақиқат ҳар ки ором гирифт, Аз ғубори шубҳа раҳоӣ бишуд.
Рамзи вуҷуд
Ин ҳастӣ агарчи сояи парвоз аст, Дар пардаи он ҳазорон оғоз аст. Ҳар кас, ки ба маънии худ огоҳ шавад, Медонад, ки ҳар нафас дари як роз аст.
Оинаи фикр
Дар оинаи фикр ҷаҳони дигар аст, Ҳар нуктаи он дарси замони дигар аст. Гар чашми тааммул бикушояд инсон, Дар қатраи об осмони дигар аст.
Сафари маърифат
Ман аз баҳри дониш ҷаҳон гаштаам, Зи ҳар гӯшае ганҷи ҷон ёфтаам. Набошад зи дониш гаронтар матоъ, Ки он медиҳад одамиро иртифоъ.
Панди ҳаёт
Ҷаҳон хонаи имтиҳону гузар аст, Ҳар он кас, ки доно бувад, пурҳунар аст. Ба некӣ бизӣ, то ба некӣ равӣ, Ки аз номи нек аст ҷовидгарӣ.
Ба дониш гарой
Ба дониш гарой, эй писар, чун зи ту, Намонад ба ҷуз номи некӯ зи ту. Чу дониш чароғ аст дар шаби тор, Ба нуриш шавад роҳи инсон ошкор.
Рақси дарун
Дар ҳалқаи зикр, ҷон ба парвоз омад, Аз лутфи Худо дил ба сарафроз омад. Ҳар зарра ба овози муҳаббат бигуфт, К-ин роҳ ба озодии дил боз омад.
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид, Аз торикии ғам нури имон барафтод.
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд, Дар нафирам марду зан нолидаанд.
Ин ҷаҳонро нигар ба чашми хирад
Ин ҷаҳонро нигар ба чашми хирад, Не бад-он чашм к-андар ӯ нигарӣ, Ҳамчу дарёст в-аз накӯкорӣ, Киштие соз то бадон гузарӣ!
Мардӣ
Гар бар сари нафси худ амирӣ, мардӣ, Бар куру кар ар нукта нагирӣ, мардӣ. Мардӣ набувад фитодаро пой задан, Гар дасти фитодае бигирӣ, мардӣ.
Ку дӯст
Ку дӯст, ки қадри ёри ҳамдам донад, Ку ғамзадае, ки қимати ғам донад, Одам зи куҷост, хоки одам зи куҷост, Одам бошад, ки қадри одам донад
Роҳи инсонӣ
Роҳи инсонӣ раҳи меҳр асту нур, Роҳи дилхоҳӣ набошад кину шӯр. Дасти ёрӣ деҳ ба ҳар дилмондае, То шавад дунёи мо пурфайзу сур.
