Шеърҳо бо теги: фалсафӣ
Шеърҳои марбут ба теги «фалсафӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Панди ҳаёт
Ҷаҳон хонаи имтиҳону гузар аст, Ҳар он кас, ки доно бувад, пурҳунар аст. Ба некӣ бизӣ, то ба некӣ равӣ, Ки аз номи нек аст ҷовидгарӣ.
Ба дониш гарой
Ба дониш гарой, эй писар, чун зи ту, Намонад ба ҷуз номи некӯ зи ту. Чу дониш чароғ аст дар шаби тор, Ба нуриш шавад роҳи инсон ошкор.
Ин ҷаҳонро нигар ба чашми хирад
Ин ҷаҳонро нигар ба чашми хирад, Не бад-он чашм к-андар ӯ нигарӣ, Ҳамчу дарёст в-аз накӯкорӣ, Киштие соз то бадон гузарӣ!
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Хоки Ватан
Тоҷикистон – мазҳари ман, Сарзамини камзамин, Ту саросар кӯҳсорӣ, Ту саросар сангзорӣ,
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой, Худованди рӯзидиҳ раҳнамоӣ.
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад, Ба дониш дили пир барно бувад. Набошад касе бартар аз аҳли илм, Ки дониш ба инсон тавоно бувад.
Панди ҳаким
Тандурустӣ гавҳари нодири умр аст, Ҳикмат чароғи ҳар дили пурнур аст. Ҷону тани инсон ба дониш зинда, Беилм ҷаҳон барои ӯ ранҷур аст.
Дониш чароғи роҳ
Дониш чароғи роҳи дилу дидаи башар, Бедонишӣ зулолаи умрро кунад хатар. Бо илму ҳикмат аст баландии одамӣ, Беилм кас намерасад ба авҷи муътабар.
Ҳар кӣ н-омӯхт аз гузашти рӯзгор
Бирав зи таҷрибаи рӯзгор баҳра бигир, Ки баҳри дафъи ҳаводис туро ба кор ояд. Ҳар кӣ н-омӯхт аз гузашти рӯзгор, Низ н-омӯзад зи ҳеҷ омӯзгор.
Ғам махӯр
Юсуфи гумгашта боз ояд ба Канъон, ғам махӯр Кулбаи эҳзон шавад рӯзе гулистон, ғам махӯр! Эй дили ғамдида ҳолат беҳ шавад, дил бад макун, В-ин сари шӯрида бозояд
Эй дил, садои марг туро ҳам расиданист
Эй дил, садои марг туро ҳам расиданист, Субҳи аҷал зи матлаъи умрат дамиданист. Бар тахту наълу болиши абрешимӣ маноз, Танҳо ба ҷои танг туро орамиданист.
Хуш бош!
Хайём, агар зи бода мастӣ, хуш бош! Гар бо санаме даме нишастӣ, хуш бош! Поёни ҳама кори ҷаҳон нестӣ аст, Пиндор, ки нестӣ, чу ҳастӣ, хуш бош!
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ? Пеш ор пиёларо, ки шаб мегузарад.
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор, К-овози дуҳул шунидан аз дур хуш аст!