Шеърҳо бо теги: қасида
Шеърҳои марбут ба теги «қасида» дар сомонаи «Шоирон».
Дар муфохарату мубоҳот ва таъриф аз худ гӯяд
Офарин бар ман, ки ман аз офариниш бартарам, Тоири қудсам, фалак чун байза дар зери парам. Собиту сайёр дар минқори ман чун арзананд, Бози султонам, напиндорӣ,
Дар тафохур ва таъриф аз худ гӯяд
Мулки сухан марост, кӣ омад ба доварӣ, К-ӯро надод ҳиммати ман доди шоирӣ... Дорам басе ҷавоҳиру ҷавҳаршинос на, Хармуҳра мехаранд кунун мардум аз харӣ.
Дар тафохур ва таъриф аз худ гӯяд
Девонаам в-ин ақли кул тифли дабистони ман аст, Руҳулқудус бар лавҳи дил камтар санохони ман аст. То Муштарӣ шуд дилбарам, фориғ зи ҳавзи Кавсарам, Маҳро гиребо
Дар мадҳи қозӣ шайх Алӣ
Маро чу зулфи бутон хотири парешон аст, Тани чу мӯй бар оташ зи ғусса печон аст. Зи дур ҳар кӣ бибинад маро зи наздикон Гумон барад, ки хаёле ба шакли инсон аст
Дар мавъиза ва панд
Дарвешро, ки мулки қаноат мусаллам аст, Дарвеш ном дораду султони олам аст. Гар қурси гарми меҳр барорад танӯри чарх, Дар вақти чошт суфраи дарвешро кам аст.
Дар мадҳи шайх Шаҳобуддин
Эй зулфу орази ту бо ҳам чу рӯз дар шаб, Хуршедро зи рӯят гоҳе арақ, гаҳе таб. Бо рӯйи ту агар маҳ даъвӣ кунад ба хубӣ, Аз авҷи осмонаш даркаш ба чоҳи Нахшаб.
Дар мадҳи шайх Сафиуддини Ардабилӣ
Меравад қофилаи умр, рафиқо, башитоб, Рӯзи мавлуди Расул аст, Худоро, дарёб. Ҳомии миллату моҳии гуноҳи уммат, Хотами давлату хатми русул аз теғу китоб.
Дар мадҳи хоҷа Ҳасан қозии Димишқ
Гар бода нест, мехӯрам аз хуни дил шароб, В-ар нуқл нест, сохтаам аз ҷигар кабоб. Гар шоҳиде набошад, ғам нест, з-он ки ҳаст Маҳбуби ман китобату манзури ман ки
Дар мадҳи хоҷа Убайдуллоҳвазир ва соҳибдевон
Зи офтоби рухи туст бар дили маҳ тоб, Зи тоби оташи рӯят маро чу зулф матоб. Дилам ба тоқи хами абруи ту қандил аст, Зи сӯзи шавқ фурӯзон чу шамъ дар меҳроб.
Дар мадҳи Ҷалолиддин Ҳушанг
Қади ту дод ба бод обрӯйи Тубиро, Биҳишт ҳур зи ғайрат биҳишти аълиро. Маро зи дидаи маънӣ назар ба сурати туст, Ки сурати ту намояд камоли маъниро.
Дар мадҳи яке аз бузургон
Сабо орост аз гул бӯстонро, Салои айш дардеҳ дӯстонро. Зи савти мурғ бишнав арғанунро, Зи ҷоми лола даркаш арғавонро.
Дар мадҳи мавлоно Қозӣ Шамсуддин
Субҳдам муждаи васли ту ҳамедод сабо, Олими пир ҳамеёфт аз ӯ аҳди сибо. Ҳудҳуди ҳодии сарномаи Билқис овард Мантиқ-ут-тайр ба наздики Сулаймон зи Сабо.
Дар мадҳи Ҷалолиддин Ҳушангшоҳ
Ҳаме диҳанд башорат мубашширони сабо, Ки шуд мизоҷи ҷаҳон хуш зи эътидоли ҳаво. Ба шакли сурати ойина менамояд рӯй Ҳар он латифа, ки мастур буд дар дили мо.
Дар наъти Набии акрам (с) фармояд
Эй зи таъйиди азал нақди амонатро амин, Маҳрами асрори Қуръон, ҳамдами Рӯҳуламин. Содиқи аъзам Муҳаммад, соҳиби теғу китоб, Сарвари аҳли ҳудо, сархайли асҳоб-ул
Дар наъти Саййиди мурсалин (с)
Маро чу баҳр лаби хушку дида тар бошад, Чу кӯҳ бар сари теғи забон гуҳар бошад. Маро сиёҳии дида сапед бод чу сим, Агар ба ғайри рухи зард ваҷҳи зар бошад.
Дар тавҳиди Борӣ таъоло, азза исмуҳу
Эй номи Ту тоҷи сари ҳар нома, ки хонанд, Номи Ту бихонанду нишони Ту надонанд. Гар тири назарро бинишонам ба нишона, Бо каҷназарон рост наояд, ки камонанд.