Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Создатель мой
Начну я с благодарности, с Твоего имени Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате Продолжу помнив Твою милость, Твои дары и мудрости
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ, Дар банди такаллуф машав, озод бизӣ! Дар беҳ зи худӣ назар макун, ғусса махӯр,
Гуфтор дар офариниши олам
Зи оғоз бояд, ки донӣ дуруст, Сари мояи гавҳарон аз нахуст. Ки Яздон зи ночиз чиз офарид
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ
Аз ин ҷаҳони бебақо, хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Аз байни хешу ақрабо , хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Суде надорад симу зар, аз роҳи Шайтон кун ҳазар,
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Равзаи хулди барин хилвати дарвешон аст
Равзаи хулди барин хилвати дарвешон аст, Мояи муҳташамӣ хидмати дарвешон аст. Ганҷи узлат, ки тилисмоти аҷоиб дорад,
Сӯфӣ аз партави май рози ниҳонӣ донист
Сӯфӣ аз партави май рози ниҳонӣ донист, Гавҳари ҳар кас аз ин лаъл тавонӣ донист. Қадри маҷмӯаи гул мурғи саҳар донаду бас,
Ба кӯи майкада ҳар солике, ки раҳ донист
Ба кӯи майкада ҳар солике, ки раҳ донист, Даре дигар задан андешаи табаҳ донист. Замона афсари риндӣ надод ҷуз ба касе,
Гул дар бару май дар кафу маъшуқ ба ком аст
Гул дар бару май дар кафу маъшуқ ба ком аст, Султони ҷаҳонам ба чунин рӯз ғулом аст. Гӯ, шамъ маёред дар ин ҷамъ, ки имшаб
Дар ин замона рафиқе, ки холӣ аз халал аст
Дар ин замона рафиқе, ки холӣ аз халал аст, Суроҳии майи нобу сафинаи ғазал аст. Ҷарида рав, ки гузаргоҳи офият танг аст,
Эй Сада, эй ҷашни асли ориёӣ
Эй Сада, эй ҷашни асли ориёӣ, Тоҷикему ориёӣ ҷашни моӣ. Бо Каюмарсу Ҳушангу бо Фаридун
Бар кори сухан он ки гирифтор шавад
Бар кори сухан он ки гирифтор шавад, Як лаҳза на дар пайи дигар кор шавад. Шоир ҳама шаб хун хураду гӯяд шеър,
Фарқ аст миёни башару ҳайвоне
Фарқ аст миёни башару ҳайвоне, Гарчи набувад ҳар башаре инсоне. Шоистагиат дор нигаҳ, чун ту фақат
Умраш, ки надорад арзише ҷуз хӯрдан
Умраш, ки надорад арзише ҷуз хӯрдан, Ларзад, ки расид аҷал барои бурдан. Оне, ки ҳаёташ ба ҷаҳон меарзад,
Мардон чи каманду шукр аҳли дарданд
Мардон чи каманду шукр аҳли дарданд, Номарду лаин вале ҷаҳон пур карданд. Гар халқ даруни ҳамдигарро бинанд,
Бар ҳад нарасидем, ки беҳад бошем
Бар ҳад нарасидем, ки беҳад бошем, Додем зи каф яку куҷо сад бошем. Мо нақд нахоҳем шунидан ҳаргиз,
Хомӯш набошӣ, ба садое нарасӣ
Хомӯш набошӣ, ба садое нарасӣ, Доро нашавӣ, гар ба гадое нарасӣ. Ҷуз бихрадиат ба ҳар амал боз каме
Ушшоқ ба ёди ёр агар ҳар рӯзанд
Ушшоқ ба ёди ёр агар ҳар рӯзанд, Аммо шабу рӯз дилбарон месӯзанд. Дар арсаи ишқ ҳеҷ мағлубе нест,
Эй ёри замин, ошиқи гардун ҳам бош
Эй ёри замин, ошиқи гардун ҳам бош, Якранг ту чандӣ, ки дигаргун ҳам бош! Хоҳӣ, ки хирад бувад мададгор туро,
Афсӯс, нагардад бадӣ аз олам гум
Афсӯс, нагардад бадӣ аз олам гум, В-асло нарасад мардумӣ аз номардум. Пеши паси зиштон накунад фарқ, ки мор
Сад гуна кунад умр ба ту амру хитоб
Сад гуна кунад умр ба ту амру хитоб, Гар тоби итобат набувад, созад итоб. Дарё зи сари мо бигузашту хамушем,
Ҳар шом, ки одамӣ ниҳад мижжа ба ҳам
Ҳар шом, ки одамӣ ниҳад мижжа ба ҳам, Ором раҳо мешавад аз ғуссаву ғам. Он гаҳ, ки шавад ба бомдодон бедор,
Ман аз азал омада, абад мехоҳам
Ман аз азал омада, абад мехоҳам, Некӣ ба авом беадад мехоҳам. Ҳоҷат набарам ба Қайсару бар Доро,
Равӣ аз кӯчаҳо хушбахту масрур
Равӣ аз кӯчаҳо хушбахту масрур, Чиноросо бари шаҳраҳ кашӣ қад. Баланд аз хеш гардӣ ҷониби нур,
Ин чашм хумор омада, к-аз аҳди аласт
Ин чашм хумор омада, к-аз аҳди аласт, В-ин лаб, ки кунад ба бӯсае олам маст, В-ин зулфи парешон, ки диҳад даҳр ба бод,
Дар кӯйи ту дил дар ба дарам мебинад
Дар кӯйи ту дил дар ба дарам мебинад, Ҳар лаҳза ба ишқи дигарам мебинад. Оё ба қалам ҳусни ту тасвир шавад,
Ин шохаи гул, ки зебиши ҳар чаман аст
Ин шохаи гул, ки зебиши ҳар чаман аст, Гарчист гулафшон, на чу ту гулбадан аст. Чашмак задамат, ки, ёр, аз туст ҷавоб,
Эй духтари ширин, ки гирифтӣ ту ҳиҷоб
Эй духтари ширин, ки гирифтӣ ту ҳиҷоб, То пӯшӣ анори лабу рӯйи чу гулоб. Донӣ, ки ҳазору анд соле з-ин пеш,
Ҳар домани тар хушк барояд аз об
Ҳар домани тар хушк барояд аз об, Ку фарқи савобу гунаҳ акнун, дарёб! Аз гардиши дунё-т бигардам, ки Худо,
Аз нӯши лабат чӣ гӯяму чашми ба хоб
Аз нӯши лабат чӣ гӯяму чашми ба хоб, Аз чеҳра, ки шаб ханда занад бар маҳтоб. Он гаҳ ки дар ойина ту рух мебинӣ,