Шеърҳо бо теги: ахлоқӣ
Шеърҳои марбут ба теги «ахлоқӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Дунёи фонӣ
Бигзарам гар аз ҷаҳон, ёдам кунед, Бо дуои хайр ҳам шодам кунед. З-он ки ман ҳам муддате будам канор, Ҳар гаҳе ёд ореду дуоям кунед.
Ба ҳар маҳзаб, ки бошӣ, бош некӯкору бахшанда
Ба ҳар маҳзаб, ки бошӣ, бош некӯкору бахшанда, Ки куфру некхӯӣ беҳ зи ислому бадахлоқӣ.
Дунё на мақоми мост, на ҷои нишаст
Дунё на мақоми мост, на ҷои нишаст, Фарзона дар ӯ хароб авлотару маст. Бар оташи ғам зи бода обе мезан, З-он пеш, ки дар хок равӣ бод ба даст.
Надонистам қадри умр
Надонистам қадри умр Шудам Маҷнун ба саҳроҳо, Надонистам қадри умр, Задам сад гом дар дунё,
Даргоҳи раҳмат
Даргоҳи раҳмат Бингар, одам чу лағжид Аз тариқи росткор, Монд ҳайрон, ашкрезон,
Панди Умр
Панди умр Ба худ гуфтам: тамом шуд навҷавонӣ, Бикун тавба, вақт аст то тавонӣ. Гузар кун кунҷи қабристон, даме бин,
Аз Худованди валиюттавфиқ дархостани тавфиқи риояти адаб дар ҳамаи ҳолҳо ва баён кардани вахомати зарарҳои беадабӣ
Аз Худо ҷӯем тавфиқи адаб, Беадаб маҳрум гашт аз лутфи раб. Беадаб танҳо на худро дошт бад, Балки оташ дар ҳама офоқ зад.
Ҳеҷ ганҷе нест аз фарҳанг беҳ
Ҳеҷ ганҷе нест аз фарҳанг беҳ, То тавонӣ рӯй бар ин ганҷ неҳ.
ҲАДАФИ УМР
Ҷони мардони шарафманди Ватан рӯи каф аст, Дар раҳи нанги Ватан мурдани мардон шараф аст. Ватани ман ватани шеъру суруди азалист, Ватани ман ватани ишқу диёри ш
ҲУҶҶАТИ БУНЁДИ МО
Миллати тоҷикро аслан забонаш зинда дошт, Чунки ӯ ҳам ин забонро ҳамчу ҷонаш зинда дошт. Ҷавшанаш буд ин забону Меҳанаш буд ин забон, Ин забонро чун тавоне дар
ТОҶИКИСТОНРО МАКУН ҚИСМАТ
(Хитоб ба маҳалгароён) Тоҷикистонро дигар қисмат макун, Байни Хатлону Зарафшону Бадахшон, Модареро чун тавон қисмат намуд,
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Мо толиби сулҳем
Мо мардуми ин кишвари дар авҷу барорем, Як зарра ҳам аз душмани худ тарс надорем, Лекин ҳама чун як дилу ҷон сулҳшиорем, Мо зидди хазонему тарафдори баҳорем.
Та, ки хуршеди авҷи дилрабоӣ,
Та, ки хуршеди авҷи дилрабоӣ, Чунин бераҳму сангдил чароӣ? Ба аввал он ҳама меҳру муҳаббат, Ба охир роҳу расми бевафоӣ?!
Саҳаргоҳон, ки булбул бар гул оӣ,
Саҳаргоҳон, ки булбул бар гул оӣ, Ашки чашмам ба домон гул-гул оӣ. Равам, дар пои гул афғон карам сар, Ки ҳар сӯтадиле дар ғулғул оӣ.
Дили ту кай зи ҳолам бохабар бӣ,
Дили ту кай зи ҳолам бохабар бӣ, Куҷо раҳмат ба ин хунинҷигар бӣ. Та, ки хунинҷигар ҳаргиз набудӣ, Кай аз хунинҷигарҳо бохабар бӣ?
Му он испедбозам Ҳаммадонӣ,
Му он испедбозам Ҳаммадонӣ, Лона дар кӯҳ дорам, дар ниҳонӣ. Ба боли худ парам кӯҳон ба кӯҳон, Ба чанги худ карам нахчирбонӣ.
Яқинам ҳосила, ки ҳарзагардӣ,
Яқинам ҳосила, ки ҳарзагардӣ, Аз ин гардиш, ки дорӣ, барнагардӣ. Ба рӯи му бибастӣ ҳар раҳеро, Бад-ин одат, ки дорӣ, кай та мардӣ.
Сифоҳунам, Сифоҳунам, чи ҷо бӣ,
Сифоҳунам, Сифоҳунам, чи ҷо бӣ, Ки ҳар ёре гирифтам, бевафо бӣ. Шавам, яксар бирунам то ба Шероз, Ки дар ҳар манзилам сад ошно бӣ.
Сари роҳун нишинам, то та оӣ,
Сари роҳун нишинам, то та оӣ, Дари шодӣ ба рӯи му кушоӣ. Оя рӯзе, ба роҳи му нишинӣ, Бувинӣ, то чӣ сахта бевафоӣ.
Паи марги накӯён гул нарӯӣ,
Паи марги накӯён гул нарӯӣ, В-агар рӯӣ, на рангаш бӣ, на бӯе. Зи худрӯ ҳеч ҳосил барнахеза, Ба ҷуз бадномию беобрӯӣ.
Ҷаҳони бевафо зиндони мо бӣ,
Ҷаҳони бевафо зиндони мо бӣ, Хори ғам қисмати домони мо бӣ. Сабри Айюбу меҳнатҳои Яъқуб Ҳама гӯӣ насиби ҷони мо бӣ.
Дилам бӣ андалеби хушнавое,
Дилам бӣ андалеби хушнавое, Ки менолад зи ғам ҳар субҳгоҳе. Ба шохи гул саҳар булбул ҳамегуфт, Ки: Эй гул, бевафоӣ, бевафоӣ!
Алолай кӯҳсорон ҳафтае бӣ,
Алолай кӯҳсорон ҳафтае бӣ, Бунафшай ҷӯканорон ҳафтае бӣ. Мунодӣ мекарам шаҳру ба шаҳру, Вафои гулъизорон ҳафтае бӣ.