Шеърҳо бо теги: ахлоқӣ
Шеърҳои марбут ба теги «ахлоқӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Он ришта, ки бар лаъли лабат суда шавад,
Он ришта, ки бар лаъли лабат суда шавад, В-аз нӯши даҳонат ашк олуда шавад. Хоҳам, ки бад-ин синаи чокам дӯзӣ, Шояд ки зи ғамҳои ту осуда шавад.
Дар дил ҳама ширку рӯй бар хок чӣ суд,
Дар дил ҳама ширку рӯй бар хок чӣ суд, Бо нафси палид ҷомаи пок чӣ суд? Заҳр аст гуноҳу тавба тарёки вай аст, Чун заҳр ба ҷон расид, тарёк чӣ суд?
Гӯянд ба ҳашр гуфтугӯ хоҳад буд,
Гӯянд ба ҳашр гуфтугӯ хоҳад буд, В-он ёри азиз тундхӯ хоҳад буд. Аз хаййири маҳз ҷуз накӯӣ н-ояд, Хуш бош, ки оқибат накӯ хоҳад буд.
Комил зи яке ҳунар даҳу сад бинад,
Комил зи яке ҳунар даҳу сад бинад, Ноқис ҳама ҷо маъоиби х(в)ад бинад. Халқ оинаи чашму дили якдигаранд, Дар оина нек неку бад бад бинад.
Душман чу ба мо дарнигарад, бад бинад,
Душман чу ба мо дарнигарад, бад бинад, Айбе, ки бари мост, яке сад бинад. Мо оинаем, ҳар кӣ дар мо нигарад, Ҳар неку баде ки бинад, аз х(в)ад бинад.
Хоҳони ту дил ба меҳри гардун наниҳад,
Хоҳони ту дил ба меҳри гардун наниҳад, Лаб бар лаби ин косаи пурхун наниҳад. Дар доираи аҳли вафо чун паргор Гар сар биниҳод, пой берун наниҳад.
Гар адл кунӣ, бирри ҷаҳонат хонанд,
Гар адл кунӣ, бирри ҷаҳонат хонанд, Гар зулм кунӣ, саги авонат хонанд. Чашми хирадат боз куну нек бибин, То з-ин ду кадом беҳ, ки онат хонанд.
Не дида бувад, ки ҷустуҷӯяш накунад.
Не дида бувад, ки ҷустуҷӯяш накунад. Не кому забон, ки гуфтугӯяш накунад. Ҳар дил, ки дар ӯ бӯи вафое набувад, Гар пеши саг афкананд, бӯе накунад.
Ошиқ ҳама дам фикри ғами дӯст кунад,
Ошиқ ҳама дам фикри ғами дӯст кунад, Маъшуқ карашмае ки некӯст, кунад. Мо ҷурму гунаҳ кунему ӯ лутфу карам, Ҳар кас чизе ки лоиқи ӯст, кунад.
Мардони Худо зи хокдони дигаранд,
Мардони Худо зи хокдони дигаранд, Мурғони ҳаво зи ошёни дигаранд, Мангар ту аз ин чашм бад-эшон, к-эшон Фориғ зи ду кавну дар макони дигаранд.
Аз лутфи ту ҳеч банда навмед нашуд,
Аз лутфи ту ҳеч банда навмед нашуд, Мақбули ту ҷуз муқбили ҷовид нашуд. Меҳрат ба кадом зарра пайваст даме, К-он зарра беҳ аз ҳазор хуршед нашуд.
Гар дард кунад пои ту, эй ҳурнажод,
Гар дард кунад пои ту, эй ҳурнажод, Аз дард бидон, ки ҳаргизат дард мабод. Он дарди ман аст, бар манаш раҳм ояд, Аз баҳри шафоатам ба пои ту фитод.
Онӣ, ки зи ҷонам орзуи ту нарафт,
Онӣ, ки зи ҷонам орзуи ту нарафт, Аз дил ҳаваси рӯи накӯи ту нарафт. Аз кӯи ту ҳар кӣ рафт, дилро бигузошт, Кас бо дили хештан зи кӯи ту нарафт.
Симобӣ шуд ҳавову зангорӣ дашт,
Симобӣ шуд ҳавову зангорӣ дашт, Эй дӯст, биёву бигзар, аз ҳар чӣ гузашт. Гар майли вафо дорӣ, инак дилу ҷон, В-ар рои ҷафо дорӣ, инак сару ташт.
Ҷоно, ба замини Ховарон хоре нест,
Ҷоно, ба замини Ховарон хоре нест, К-аш бо ману рӯзгори ман коре нест. Бо лутфу навозиши ҷамоли ту маро Дар додани сад ҳазор ҷон оре нест.
Гуфтори накӯ дораму кирдорам нест,
Гуфтори накӯ дораму кирдорам нест, Аз гуфти накӯи беамал орам нест. Душвор бувад кардану гуфтан осон, Осон бисёру ҳеч душворам нест.
Ҳарчанд ки одамӣ малакасирату хӯст,
Ҳарчанд ки одамӣ малакасирату хӯст, Бад гар набувад ба душмани худ, некӯст. Девона дили касест, ки- ин одати ӯст, К-ӯ душмани ҷони хеш медорад дӯст.
Эзид, ки ҷаҳон ба қабзаи қудрати ӯст,
Эзид, ки ҷаҳон ба қабзаи қудрати ӯст, Додаст туро ду чиз, к-он ҳар ду накӯст: Ҳам сирати он, ки дӯст дорӣ касро, Ҳам сурати он, ки кас туро дорад дӯст.
Эй дӯст, эй дӯст, эй дӯст,эй дӯст,
Эй дӯст, эй дӯст, эй дӯст,эй дӯст, Ҷаври ту аз он кашам, ки рӯи ту накӯст. Мардум гӯянд: Биҳишт хоҳӣ ё дӯст? Эй бехабарон, биҳишт бо дӯст накӯст.
Роҳи ту ба ҳар равиш, ки пӯянд, хуш аст,
Роҳи ту ба ҳар равиш, ки пӯянд, хуш аст, Васли ту ба ҳар ҷиҳат, ки ҷӯянд, хуш аст. Рӯи ту ба ҳар дида, ки бинанд, накӯст, Номи ту ба ҳар забон, ки гӯянд, хуш ас
Эй холиқи халқ, раҳнамое бифирист,
Эй холиқи халқ, раҳнамое бифирист, Бар бандаи бенаво навое бифирист. Кори мани бечора гираҳ дар гираҳ аст, Раҳме бикуну гираҳкушое бифирист.
Ё раб, сабаби ҳаёти ҳайвон бифирист,
Ё раб, сабаби ҳаёти ҳайвон бифирист, В-аз хони карам неъмати алвон бифирист. В-аз баҳри лаби ташнаи тифлони набот Аз синаи абр шири борон бифирист.
Ишқам, ки ба ҳар рагам ғаме пайванд аст,
Ишқам, ки ба ҳар рагам ғаме пайванд аст, Дардам, ки дилам ба дард ҳоҷатманд аст. Сабрам, ки ба ком панҷаи шерам ҳаст, Шукрам, ки мудом хоҳишам хурсанд аст.
Пайваста зи ман кашидадоман дили туст,
Пайваста зи ман кашидадоман дили туст, Фориғ зи мани сӯхтахирман дили туст. Гар умр вафо кунад, ман аз ту дили хеш Фориғтар аз он кунам, ки аз ман дили туст.
Исёни халоиқ арчи саҳро-саҳрост,
Исёни халоиқ арчи саҳро-саҳрост, Дар пеши инояти ту як барги гиёст. Ҳарчанд гуноҳи мост киштӣ-киштӣ, Ғам нест, ки раҳмати ту дарё-дарёст.