Шеърҳо бо теги: андешавӣ
Шеърҳои марбут ба теги «андешавӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Май ҳосили умри ҷовидонист, бидеҳ
Май ҳосили умри ҷовидонист, бидеҳ, Сармояи лаззати ҷавонист, бидеҳ. Сӯзанда чу оташ аст, лекин ғамро Созанда чу оби зиндагонист, бидеҳ.
Ҳар ҳайату ҳар нақш, ки шуд маҳв кунун
Ҳар ҳайату ҳар нақш, ки шуд маҳв кунун, Дар махзани рӯзгор гардад махзун. Чун боз ҳамин вазъ шавад вазъи фалак, Аз пардаи ғайбаш оварад ҳақ берун.
Эй дил, ҳама ҷоми ошиқӣ нӯш чу гул
Эй дил, ҳама ҷоми ошиқӣ нӯш чу гул, Пайваста либоси ошиқӣ пӯш чу гул. Чун шамъ забони оташин дорад ишқ, Зинҳор, мабош пунбадаргӯш чу гул.
Самъу басар асту шамму завқ асту масос
Самъу басар асту шамму завқ асту масос, Маҷмӯи ҳавоси зоҳир, эй мӯъҷизи нос. Пас муштарака, мухайяла, фикрату ваҳм, Бо ҳофиза дон ту панҷ ботин зи ҳавос.
Эй зоти ту мар вуҷудро буда асос
Эй зоти ту мар вуҷудро буда асос, Ҷуз зоти ту нест ҳеҷ кас зотшинос. Касро ба камолу кунҳи зотат раҳ нест, Бар феъли ту мекунанд зоти ту қиёс.
Дар парда сухан нест, ки маълум нашуд
Дар парда сухан нест, ки маълум нашуд, Кам монд зи асрор, ки мафҳум нашуд. Дар маърифатат чу нек фикре кардам, Маълумам шуд, ки ҳеҷ маълум нашуд.
Куфри чу мане газофу осон набувад
Куфри чу мане газофу осон набувад, Муҳкамтар аз имони ман имон набувад. Дар даҳр чу ман якею он ҳам кофир, Пас, дар ҳама даҳр як мусулмон набувад.
Бо ин ду-се нодон, ки чунон медонанд
Бо ин ду-се нодон, ки чунон медонанд, Аз ҷаҳл, ки донои ҷаҳон ононанд. Хар бош, ки ин ҷамоа аз фарти харӣ, Ҳар к-ӯ на хар аст, кофираш мехонанд.
Он ҷо, ки сухан зи боби маъқул омад
Он ҷо, ки сухан зи боби маъқул омад, Аз баҳри яке фоилу мафъул омад. Бе қудрати фоиле, чу як кор нашуд, Пас, фоили ҳар ду кавн маълул омад.
Чун пир шудӣ, кори ҷавон натвон кард
Чун пир шудӣ, кори ҷавон натвон кард, Пирит ба кофур ниҳон натвон кард. Дар зулмати шаб ҳар он чи кардӣ, кардӣ, Дар равшании рӯз ҳамон натвон кард.
Зулфи ту чу афъӣ пайи шар мегардад
Зулфи ту чу афъӣ пайи шар мегардад, Донӣ паси пуштат зи чӣ бар мегардад? Чун дид, ки лаъли ту зумуррад дорад, Афъӣ шуду дар кӯҳу камар мегардад.
Бигсаст фалак чу иқди дурдонаи субҳ
Бигсаст фалак чу иқди дурдонаи субҳ, Пурдурри хушоб кард паймонаи субҳ. Ӯ низ чу ман асиру шайдо гашта, К-эй ошиқи шомгоҳу девонаи субҳ.
Гар бода гаҳе хурам, нишони хомист
Гар бода гаҳе хурам, нишони хомист, В-ар з-он ки мудом май хурам, бадномист. Май шоҳу ҳакиму ринд бояд ки хурад, В-ин ҳар се наӣ, махӯр, ки душманкомист.
Он оташи оби тан, ки рӯҳи сонист
Он оташи оби тан, ки рӯҳи сонист, Хун аст, на хуне, чӣ сабаб зиндонист? Оре, ҳама солҳо бад-ӯ арзонист, То мояи ҷон чаро бад-ин арзонист.
Дил гарчи дар ин бодия бисёр шитофт
Дил гарчи дар ин бодия бисёр шитофт, Як мӯй надонист, вале мӯй шикофтафт. Андар дили ман ҳазор хуршед битофт, В-охир ба камоли заррае роҳ наёфт.
Соқӣ, қадаҳи мои маини ту куҷост?
Соқӣ, қадаҳи мои маини ту куҷост? В-он оинаи худойбини ту куҷост? Хоҳам, ки таҳорате диҳам ботинро, Он лӯлашикаста лӯлаини ту куҷост?
Бо душмани ман чу дӯст бисёр нишаст
Бо душмани ман чу дӯст бисёр нишаст, Бо дӯст набоядам дигар бор нишаст. Парҳез аз он шакар, ки бо заҳр омехт, Бигрез аз он магас, ки бар мор нишаст.
Май душмани масту дӯст бо ҳушёр аст
Май душмани масту дӯст бо ҳушёр аст, Андак тарёку беш заҳри мор аст. Дар бисёраш мазаррати андак нест, Дар андаки ӯ манфиати бисёр аст.
Гумон барам, ки дар ин рӯзгори тира чу шаб
Гумон барам, ки дар ин рӯзгори тира чу шаб, Бихуфт чашми мурувват, бимурд модари ҷуд. Зи сайри ҳафт ситора дар ин дувоздаҳ бурҷ, Ба даҳ-дувоздаҳ сол андар ин ди
Бигзар аз банди маҷозу дур гард аз доми ҳис
Бигзар аз банди маҷозу дур гард аз доми ҳис, Ҳар кӣ бо дунон нишинад, ҳиммати ӯ дун шавад. Чун бувад комил касе дар хиттаи кавну фасод, Ки надонад чун даромад,
Агар дил аз ғами дунё ҷудо тавонӣ кард
Агар дил аз ғами дунё ҷудо тавонӣ кард, Нишоту айш ба дори бақо тавонӣ кард. В-агар ба оҳи риёзат бароварӣ нафасе, Ҳама қудурати дилро сафо тавонӣ кард.
Дил гар ба ҳақиқат расад
Дил гар ба ҳақиқат расад аз роҳи хирад, Равшантарад аз офтобу моҳи абад. Бо илм бувад насиби инсон камол, Бо ҷаҳл бимонад ба ҳазорон дард.
Аз қаъри гили сияҳ
Аз қаъри гили сияҳ то авҷи Зуҳал, Кардам ҳама мушкилоти гетиро ҳал. Берун ҷастам зи банди ҳар макру ҳаял, Ҳар банд кушода шуд, магар банди аҷал.