Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Мухаммаси Дониш бар ғазали ҳазрати Хоҷа Ҳофиз
Диле, ки аз ғами айём раст, обод аст, Агарчи банди ғами даҳр бошад, озод аст, Чӣ ҷойи нолаву ҳангоми оҳу фарёд аст? Биё, ки қасри амал сахт сустбунёд аст,
Соқиё май деҳ, ки бе май кори мо ҷавҳар надошт
Соқиё май деҳ, ки бе май кори мо ҷавҳар надошт, Гарчи аз дарё баромад оби ин гавҳар надошт. Аз нигоҳаш даргузар роҳи таҳайюр пеш гир, Золи дунёро шунидастам, ки
Умри кутаҳ зоеъу беҳосилу барбод рафт
Умри кутаҳ зоеъу беҳосилу барбод рафт, Ҳар чи ҷамъ овард, дар дастури туринҷот рафт. Сиккаи бетоқатӣ охир ба номи мо заданд. Тоқати мо тоқшуд, аз ҷону дил тоқот
Қисса кутаҳкун, ки рӯз охир шуду авқот рафт
Қисса кутаҳкун, ки рӯз охир шуду авқот рафт, Мо мазо бигзашт, ҳол аз ҳол шуд, офот рафт! Шарҳи ҳоли худ бикардам арзаи соҳибдилон, Хатм шуд Қуръону ҳарф аз сура
Нахли ҳаёти мо чӣ қадар бесамар гузашт
Нахли ҳаёти мо чӣ қадар бесамар гузашт, То даври чарх монд зи мо чанд сар гузашт. Фарҳод рафту монд ба ҷо кӯ ҳи Бесутун, Эй раҳравон, бибояд аз ин кӯ ҳу дар гуз
Теғаш зи сина, ханҷари ӯ аз ҷигар гузашт
Теғаш зи сина, ханҷари ӯ аз ҷигар гузашт, Кокул ба дӯш омаду зулф аз камар гузашт. Дар ошёни кулбаи мо устухон надид, Аз сар Ҳумои толеи мо тезпар гузашт.
Ба шохи сарв, ки булбул ҳамеша нолон аст
Ба шохи сарв, ки булбул ҳамеша нолон аст, Зи гул наво талабидан на кори осон аст. Чӣ сон фусурдадилон тоби ҳарфи мо оранд, Забони тез, ки дорем, ҷои пайкон аст!
Ало эй каъбаи давлат маро хоки сари кӯ ят
Ало эй каъбаи давлат маро хоки сари кӯ ят, Набошад қиблаи ҷонам ба ҷуз меҳроби абрӯят. Зи ишқи рӯи гул булбул накардӣ нолаву ғул- ғул, Агар андар ниҳоди гул над
Бояд гузашт аз сари ҷон дар раҳи талаб
Бояд гузашт аз сари ҷон дар раҳи талаб, Ҳирс аст ин ки бо ту намудем мустаҳаб. Он кас, ки рехт хор ба роҳат зи рӯи ҷаҳл, Нозил ба ҳаққи ӯ шуда “Ҳаммалат-ал ҳата
Эй туро аз нолаҳои мо дили маҳзун хароб
Эй туро аз нолаҳои мо дили маҳзун хароб, Аз ғами лайлишиорон синаи Маҷнун хароб. Гулъузорон дар чаман аз оразат дар печутоб, Оҳувон аз чашми бемори ту дар ҳомун
Мухаммаси Дониш бар ғазали Имло
Хондем васфи дӯзаху мадҳи биҳиштро, Нашнохтем худ баду некӯ сириштро, Равшан накардаанд хати сарнавиштро, Кардем сайр хонақаҳу ҳам куништро,
Мухаммаси марсияи Дониш
Оламе дар ҳайратанд аз дарди бедармони мо, Ғофиланд аз ин ки бошад з-ин сару сомони мо, Лутфҳо созад ба мо з-ин мавҳабат раҳмони мо, Рафт бар боди хазон ёрон гу
Мухаммас бар ғазали аввали Бедил
Чӣ мумкин орзӯболе кушояд ғайри оҳ он ҷо, Надорад тоқати парвоз симурғи нигоҳ он ҷо, Ба аҷзи хеш доранд эътирофе меҳру моҳ он ҷо, Ба авҷи кибрё, к-аз паҳлуи аҷз
Мухаммас бар ғазали аввали ҳазрати Хоҷа Ҳофиз
Ба роҳи ишқбас ушшоқро тай шуд мароҳилҳо, Гирифт аз суҳбати ағёр ҳам арбобро дилҳо, Ало, ё айюҳ ассоқӣ, адир каъсан ва новилҳо, Ки ишқ осон намуд аввал, вале уф
Қитъа ба тариқи танз
Як қатра з-оби лутфаш дар коми мо чаконад, Дӯзах фурӯ нишонад тоҷи нигингаи мо. Ҳамранги мо бароянд дар кӯ ҳу дашти имкон, Шерони нар даронанд чанги палангаи мо
Соқиё, то кай ба ҷоми мо нарезӣ бодаро
Соқиё, то кай ба ҷоми мо нарезӣ бодаро, Ранги ёқӯтӣ бубахшӣ чеҳраҳои содаро. Вақти давлат дар гузору фурсати айём танг, Кай бибардорӣ зи ҷо ғамгин дили афсурдар
Ғунудан нест аз осоиши мо
Ғунудан нест аз осоиши мо, Намудан нест дар ороиши мо. Асар дар дил набошад панди моро, Ҷаҳон пок аст аз олоиши мо.
Оташи бемеҳрият ҳар рӯз месӯзад маро
Оташи бемеҳрият ҳар рӯз месӯзад маро, Бехабар бигзаштанат бесӯз месӯзад маро. Ҷони моро бас халос аз сӯхтан бошад муҳол, Тири мижгони каси дилдӯз месӯзад маро.
Мунодӣ нест ҳоҷат баҳри таҳрики қавофилҳо
Мунодӣ нест ҳоҷат баҳри таҳрики қавофилҳо, Гирифт аз суҳбати ағёр бас аҳбобро дилҳо. Ҷарас фарёд медорад, ки барбандед маҳмилҳо, Ба дасти туст ё Рабб, хастагонр
Қитъаи ғазалвора
Маро дар нестӣ осуда дорад гардиши даврон, Руъунат об мегардад чу бинад нону хонамро. Сабукрӯҳам, чунон дар маснади иззат ватан дорам, Ҳумои фақр бар сар мекуна
Муноҷот ба даргоҳи Қозиюлҳоҷот (бо истифода аз санъати лафзии “Ширу шакар”)
Камтар атоят бар банда Поко! Рӯҳу равонам бодо фидоко! В-ақзиф риҷоак фи қалби ъабдик, В-ақтаъ риҷоий, ъамман сивоко!
Ғазалвораи “Ислоҳот”
Сурати ислоҳдур уфтода аз таҳрири мо, Хомаи Монӣ надорад тоқати тасвири мо. Мо гуноҳи худ ниҳон то кай кунем аз чашми халқ, Муҳтасиб то кай кашад ташвир аз тазв
Ё Ҳаётаддаҳр, лутфе бо мани маҳзун намо
Ё Ҳаётаддаҳр, лутфе бо мани маҳзун намо, Чеҳраи лайливашон бо дидаи Маҷнун намо. Фикри мо дар ин диёр аз маслиҳат берунтар аст, Хайрбодат мекунам, акнун раҳи ҳо
Он қадар дурам зи лутфу марҳамат, чун дам занам
Он қадар дурам зи лутфу марҳамат, чун дам занам, Толее дорам наярзад хории дашномро. Талхком аз бахти ноҳинҷори худ ҳастам, чунон-к, Ҳалқи кас ширин нагардад хӯ
Омадӣ, ором шуд дилҳои беоромро
Омадӣ, ором шуд дилҳои беоромро, Шод кардӣ аз карам ин хастаи нокомро. Он қадар муштоқи гуфтори туям аз ташнагӣ, Худ ба ҷои лутф дорам хории дашномро.