Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд, Дар нафирам марду зан нолидаанд.
Ватан
Эй Ватан, эй хоки поки модарам, Аз ту рӯяд нури ҷон дар пайкарам. Бо ту ман маънои ҳастӣ ёфтам, Бо ту ман роҳи саодат кофтам.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
ГУЛИ СУРХ
Рози дил мегуфтам, ар як маҳраме медоштам, Шикваҳо мекардам аз ғам, ҳамдаме медоштам. Дар шаби ҳиҷрон намешуд захми дил реши равон, Гар зи васли як парирӯ марҳа
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Ватан
Баҳор омад, зи умрам боз як соли дигар бигзашт, Тамоми зиндагӣ оҳиста аз пеши назар бигзашт. Ба мисли гӯшту нохун ҳамеша бо Ватан будам, Агарчи нисфи умри беҳта
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Аз ҷаноби Рафеъи Довудӣ
Аз ҷаноби Рафеъи Довудӣ, Ки Сулаймонаш остон бӯсид, Ба тариқи муомила сӯи шайх Муддате шуд, ки туҳфае нарасид.
Овози ҳазини Сӯзаниро
Овози ҳазини Сӯзаниро Машнав, ки кунанд айби бисёр. Хушк аст ҳамину тезу борик, Чун сӯзани хорҳои девор.
Он к-аз камоли сидқи сафои даруни ӯ
Он к-аз камоли сидқи сафои даруни ӯ Ҳар сӯфпӯш сӯфии софисифот шуд, Илми тасаввуф он ки аз ӯ иктисоб кард, Восил ба Ҳақ чу Хизр ба оби ҳаёт шуд.
Он хушписар, ки бурданд дар мактаби "Низом"-аш
Он хушписар, ки бурданд дар мактаби "Низом"-аш, Муштоқи ӯст, аз ҷон дорад варо гиромӣ. Симинзақан нигоре девони шайх дар даст, Ё Раб, нигоҳ дораш аз "Хамса"-и Н
Зулф бар бод мадеҳ, то надиҳӣ барбодам
Зулф бар бод мадеҳ, то надиҳӣ барбодам, Ноз бунёд макун, то накани бунёдам. Май махӯр бо ҳама кас, то нахӯрам хуни ҷигар, Сар макаш, то накашад сар ба фалак фар
Гордость душит сильнее, чем чувства
Гордость душит сильнее, чем чувства, Она превыше человеческой любви. Людское эго доводит до безумства, Сжигая дотла капли добра внутри.
Нас мучает беспредельный страх
Нас мучает беспредельный страх: Какая участь ждёт после смерти? Медленно превратятся тела в прах, А души невинные обретут бессмертие.
Неужто душа не отыщет спасенья?
Неужто душа не отыщет спасенья? Неужто вся жизнь — лишь одно затуханье? В капкане зажата, в плену заточенья, Как мышь, я ищу уголок для дыханья.
Однажды угнетённые спасутся
Однажды угнетённые спасутся. Сбросят траур повседневных дней. В одном райском уголке соберутся. И прочь уйдут от колючих людей.
Я тону в водопаде своих чувств
Я тону в водопаде своих чувств, Внутри ураган переплетается с волной, Ярость овладевает до самых безумств, Усмирить пыл способен лишь вечный покой.
Эти бессонные ночи довели
Эти бессонные ночи довели До крайнего истощения. Не щадя даже стойких людей, жгли — Мы все закрыты в системе унижения.
Порой душа разрывается внутри
Порой душа разрывается внутри, Сердце болит и ноет без причин. Кричу во весь голос: «Память сотри!», И крик отчаянья касается глубин.
Я не спешу уходить из мгновения
Я не спешу уходить из мгновения, Мне бы ещё задержаться в тепле, В той тишине, где без объяснения, Сердце находит свой приют в тебе.
Мне не нужны запреты и законы
Мне не нужны запреты и законы, Чтоб чувствовать присутствие небес. Я не пойду со всеми на поклоны, В религии ищу живой процесс.
Моя родина — светлая земля
Моя родина — светлая земля, Где утро пахнет хлебом и дождём. В ней боль и радость крепко держат меня, И сердце бьётся верой, не огнём.
Средь лживых лозунгов и строя
Средь лживых лозунгов и строя, Исчезла истина вдали. Они не ведают покоя, Сжигая ценности земли.
Сегодня конец наш настал
Сегодня конец наш настал, Оставив всю нежность позади. Милый мой, ты ведь устал — А вкус этой боли... впереди.
Блеска внешнего нет во мне
Блеска внешнего нет во мне, Краса мира не манит глаза. Истину ищу я не вовне — А внутри, где бушует гроза.
Присутствие твоё — мне в тягость
Присутствие твоё — мне в тягость, Нам вместе быть не суждено. В тебе кипит одна лишь ярость, Любовь — игра, как в казино.
Храни в себе ту искреннюю суть
Храни в себе ту искреннюю суть, Что совестью зовётся в сердце смело. С добром иди не выбирай иной ты путь, Ведь без неё душа пустеет, немо..
Огонь ненависти пылает в груди
Огонь ненависти пылает в груди, Злость затуманила разум и очи. Боюсь дотла я сгореть изнутри, Прошу и молю: душа, не кричи.
Научилась я видеть мир по-другому
Научилась я видеть мир по-другому, Будто эти глаза уже не мои. И я очи свои подарю другому, Дабы каждый узнал: все в мире свои.
Про нацизм
Он просто жил. Он не искал войны, Не ведал, что беда совсем близка. Стал Кобил случайной жертвой тьмы И злобы, что не знает поводка.
Люди воздвигли мосты и границы
Люди воздвигли мосты и границы, Чтоб разделить на своих и чужих. Ими придуманы были религии, Чтоб страхом в узде держать других.
Лежу, словно холодный мертвец
Лежу, словно холодный мертвец, В раздумьях теряюсь, как жертвенный агнец. Время спешит — беспощадно, неоглядно… Когда-нибудь обрету свободу, наконец.

