Шеърҳо бо теги: ошиқӣ
Шеърҳои марбут ба теги «ошиқӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Эй пушти ту гарм карда санҷобу самур,
Эй пушти ту гарм карда санҷобу самур, Яксон ба мазоқи ту чи ширину чи шӯр. Аз ҷониби ишқ бонг бар бонгу ту кар, В-аз ҷониби ҳусн арз дар арзу ту кӯр.
Гуфтам: Чашмам. Гуфт: Ба роҳаш медор,
Гуфтам: Чашмам. Гуфт: Ба роҳаш медор, Гуфтам: Ҷигарам. Гуфт: Пуроҳаш медор. Гуфтам, ки: Дилам. Гуфт: Чӣ дорӣ дар дил? Гуфтам: Ғами ту. Гуфт: Нигоҳаш медор.
Сарриштаи дӯст, эй бародар ба каф ор,
Сарриштаи дӯст, эй бародар ба каф ор, В-ин умри гиромӣ ба хасорат магузор. Доим ҳама ҷо, бо ҳама кас, дар ҳама кор Медор ниҳуфта чашми дил ҷониби ёр.
Чашмам, ки надошт тоби наззораи ёр,
Чашмам, ки надошт тоби наззораи ёр, Шуд ашкфишон ба пеши он симъизор. Дар сели сиришк акси рухсораш дид, Нақши аҷабе бар об зад охири кор.
Ҷонам ба лаб аз лаъли хамӯши ту расид,
Ҷонам ба лаб аз лаъли хамӯши ту расид, Аз лаъли хамӯши боданӯши ту расид. Гӯши ту шунидаам, ки дарде дорад, Дарди дили ман магар ба гӯши ту расид?
Эй ишқ, ба дарди ту саре мебояд,
Эй ишқ, ба дарди ту саре мебояд, Сайди ту зи ман қавитаре мебояд. Ман мурғи ба як шӯъла кабобам, бигузор, К-ин оташро самандаре мебояд.
Чашме ба саҳоб ҳамнишин мебояд,
Чашме ба саҳоб ҳамнишин мебояд, Хотир ба нишот хашмгин мебояд. Сар бар сари дору сина бар синаи теғ, Осоиши ошиқон чунин мебояд.
Дар дӯзахам ар зулфи ту дар чанг ояд,
Дар дӯзахам ар зулфи ту дар чанг ояд, Аз ҳоли биҳиштиён маро нанг ояд. В-ар бе ту ба саҳрои биҳиштам хонанд, Саҳрои биҳишт бар дилам танг ояд.
Пирем, вале чу ишқ дамсоз ояд,
Пирем, вале чу ишқ дамсоз ояд, Ҳангоми нишоту тарабу ноз ояд. Аз зулфи сиёҳи ту каманде фиканам Бар гардани умри рафта, то боз ояд.
Маъшуқаи хонагӣ ба коре н-ояд,
Маъшуқаи хонагӣ ба коре н-ояд, К-ӯ дил бараду рӯй ба кас нанмояд. Маъшуқи хароботию мутриб бояд, То нимшабон занону кӯбон ояд.
Гӯшам чу ҳадиси дарди чашми ту шунид,
Гӯшам чу ҳадиси дарди чашми ту шунид, Филҳол дилам хун шуду аз дида чакид. Чашми ту накӯ шавад, ба ман чун нигарӣ, То кӯр шавад, ҳар он ки натвонад дид.
Овард сабо гуле зи гулзори умед,
Овард сабо гуле зи гулзори умед, Ё рӯҳи қудус шаҳпар афканд сафед. Ё кард сабо шақ варақе аз хуршед, Ё номаи ёр аст, ки овард навид.
Дилбар дили хастаро ягон мехоҳад,
Дилбар дили хастаро ягон мехоҳад, Бифристам, гар дилаш чунон мехоҳад. В-он гаҳ ба назора дида бар раҳ биниҳам, То мужда кӣ оварад, ки ҷон мехоҳад.
Дил васли ту, эй меҳргусил, мехоҳад,
Дил васли ту, эй меҳргусил, мехоҳад, Айёми висол муттасил мехоҳад. Мақсуди ман аз Худой бошад васлат, Уммед чунон шавад, ки дил мехоҳад.
Ар куштани ман ду чашми мастат хоҳад,
Ар куштани ман ду чашми мастат хоҳад, Шак нест, ки табъи бутпарастат хоҳад. Тарсанда аз онам, ки агар бар дастат Ман кушта шавам, кӣ узри дастат хоҳад?
Рӯзе, ки ҷамоли дилбарам дида шавад,
Рӯзе, ки ҷамоли дилбарам дида шавад, Аз фарқи сарам то ба қадам дида шавад. То ман ба ҳазор дида рӯяш нигарам, Оре, ба ду дида дӯст кам дида шавад.
Номард ба теғи ишқ бесар нашавад,
Номард ба теғи ишқ бесар нашавад, Андар раҳи ишқу ошиқӣ бар нашавад. Ҳам ёр талаб кунию ҳам сар хоҳӣ, Оре, хоҳӣ, вале муяссар нашавад.
Ошиқ, ки ғами ҷони харобаш наравад,
Ошиқ, ки ғами ҷони харобаш наравад, То ҷон бувад, аз ҷон табу тобаш наравад. Хосияти симоб бувад ошиқро, То кушта нагардад, изтиробаш наравад.
Ошиқ, ки ғамаш бар ҳама кас зоҳир буд,
Ошиқ, ки ғамаш бар ҳама кас зоҳир буд, Ҷамъияти ӯ тафриқаи хотир буд. Дар даҳр даме хуш назада, шод бизист, Гӯё ки дами хушаш дами охир буд.
Аввал раҳи ишқи ту маро саҳл намуд,
Аввал раҳи ишқи ту маро саҳл намуд, Пиндошт, расад ба манзили васли ту зуд. Гоме ду-се рафту роҳро дарё дид, Чун пой дарун ниҳод, мавҷаш бирабуд.
Аввал рухи худ ба мо набоист намуд,
Аввал рухи худ ба мо набоист намуд, То оташи мо ҷои дигар гардад дуд. Акнун, ки намудию рабудӣ дили мо, Ночор туро дилбари мо бояд буд.
Комил зи яке ҳунар даҳу сад бинад,
Комил зи яке ҳунар даҳу сад бинад, Ноқис ҳама ҷо маъоиби х(в)ад бинад. Халқ оинаи чашму дили якдигаранд, Дар оина нек неку бад бад бинад.
Хоҳони ту дил ба меҳри гардун наниҳад,
Хоҳони ту дил ба меҳри гардун наниҳад, Лаб бар лаби ин косаи пурхун наниҳад. Дар доираи аҳли вафо чун паргор Гар сар биниҳод, пой берун наниҳад.
Шаб хез, ки ошиқон ба шаб роз кунанд,
Шаб хез, ки ошиқон ба шаб роз кунанд, Гирди дару боми дӯст парвоз кунанд. Ҳар ҷо, ки даре бувад, ба шаб барбанданд, Илло дари ошиқон, ки шаб боз кунанд.
Гар адл кунӣ, бирри ҷаҳонат хонанд,
Гар адл кунӣ, бирри ҷаҳонат хонанд, Гар зулм кунӣ, саги авонат хонанд. Чашми хирадат боз куну нек бибин, То з-ин ду кадом беҳ, ки онат хонанд.