Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Гуфтор дар офариниши олам
Зи оғоз бояд, ки донӣ дуруст, Сари мояи гавҳарон аз нахуст. Ки Яздон зи ночиз чиз офарид
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Создатель мой
Начну я с благодарности, с Твоего имени Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате Продолжу помнив Твою милость, Твои дары и мудрости
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой,
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд,
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб, Ояд зи туроб, чуй шавам зери туроб. Гар бар сари хоки ман расад махмуре,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ
Аз ин ҷаҳони бебақо, хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Аз байни хешу ақрабо , хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Суде надорад симу зар, аз роҳи Шайтон кун ҳазар,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Илоҳӣ, то абад аз ашк мижа тар монад
Илоҳӣ, то абад аз ашк мижа тар монад, Даме мабод, ки ин ришта бе гуҳар монад. Надошт манзили ҳастӣ суроғи осоиш,
Чанд тақлид зи андешаи аҷдод кунед?
Чанд тақлид зи андешаи аҷдод кунед? Дӯстон, баҳри Худо фикри нав эҷод кунед. Дилам афсурда дар ин кунҷи қафас, ҳамнафасон,
Чашми тар охир маро дар ҳирс расво карданист
Чашми тар охир маро дар ҳирс расво карданист, Тифли ашк аз рӯи корам парда боло карданист. Гоҳ- гоҳе аз раҳи чашме гузоре кун ба дил,
Сафари маърифат
Ман аз баҳри дониш ҷаҳон гаштаам, Зи ҳар гӯшае ганҷи ҷон ёфтаам. Набошад зи дониш гаронтар матоъ,
Панди ҳаёт
Ҷаҳон хонаи имтиҳону гузар аст, Ҳар он кас, ки доно бувад, пурҳунар аст. Ба некӣ бизӣ, то ба некӣ равӣ,
Ба дониш гарой
Ба дониш гарой, эй писар, чун зи ту, Намонад ба ҷуз номи некӯ зи ту. Чу дониш чароғ аст дар шаби тор,
Рақси дарун
Дар ҳалқаи зикр, ҷон ба парвоз омад, Аз лутфи Худо дил ба сарафроз омад. Ҳар зарра ба овози муҳаббат бигуфт,
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Ин ҷаҳонро нигар ба чашми хирад
Ин ҷаҳонро нигар ба чашми хирад, Не бад-он чашм к-андар ӯ нигарӣ, Ҳамчу дарёст в-аз накӯкорӣ,
Мардӣ
Гар бар сари нафси худ амирӣ, мардӣ, Бар куру кар ар нукта нагирӣ, мардӣ. Мардӣ набувад фитодаро пой задан,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Хоки Ватан
Тоҷикистон – мазҳари ман, Сарзамини камзамин, Ту саросар кӯҳсорӣ,
Ку дӯст
Ку дӯст, ки қадри ёри ҳамдам донад, Ку ғамзадае, ки қимати ғам донад, Одам зи куҷост, хоки одам зи куҷост,
Сӯхтам, бирён шудам, гирён шудам
Сӯхтам, бирён шудам, гирён шудам, Ҷонфишони гесуи афшон шудам. Қаҳр кардам, рашк кардам назди ӯ,
Куҷост?
Одамон бисёр, аммо якдилу якрӯ куҷост? Шоирон афзун, валекин шоири ҳақгӯ куҷост? Ҳар ки дилро об созад, бар сараш резанд об,
Чаро?
Эй ҳамватан, ба ҳамдигар чунучаро чаро? Кардем базмхонаро мотамсаро чаро? Дорем як таронаи шевои сарнавишт,
Дар хоб бинам
Ҳар шабе дар хоб бинам тарҳи симои туро, Пеши чашм орам саҳаргаҳ чашми дарёи туро. Аз раҳе, ки чида-чида пой бигзорӣ, ба дил
Тоҷикистон исми ман!
Эй додгоҳи хокиён, эй осмони бекарон, Танг аст ҳоли тоҷикон дар хоку зери хокдон! Эй дуди оташгоҳҳо, моҷгоҳи оҳҳо,
Роҳи инсонӣ
Роҳи инсонӣ раҳи меҳр асту нур, Роҳи дилхоҳӣ набошад кину шӯр. Дасти ёрӣ деҳ ба ҳар дилмондае,
Нидои миллат
Миллат агар ба худшиносӣ расад, Аз ҳар туфон ба сарбаландӣ расад. Бо рӯҳи ягона, бо дили бедор,
Забони модарӣ
Забони модарӣ ганҷи равон аст, Шараф, виҷдон, дили миллати ҷон аст. Касе к-ӯ қадри ин мерос донад,
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,