Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Гуфтор дар офариниши олам
Зи оғоз бояд, ки донӣ дуруст, Сари мояи гавҳарон аз нахуст. Ки Яздон зи ночиз чиз офарид
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Создатель мой
Начну я с благодарности, с Твоего имени Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате Продолжу помнив Твою милость, Твои дары и мудрости
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой,
Найнома
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудойиҳо шикоят мекунад, К-аз найистон то маро бубридаанд,
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб, Ояд зи туроб, чуй шавам зери туроб. Гар бар сари хоки ман расад махмуре,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ
Аз ин ҷаҳони бебақо, хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Аз байни хешу ақрабо , хоҳӣ нахоҳӣ меравӣ. Суде надорад симу зар, аз роҳи Шайтон кун ҳазар,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Дӯстӣ
Дӯстиро парчами олам созем, Кинаҳоро аз дилҳо биронем. Бо муҳаббат, бо вафо, бо сидқ,
Тоҷикистон
Тоҷикистон, хонаи уммеди ман, Нури чашму рӯҳи ҷовидии ман. Дар ту ҳастӣ, дар ту ормон дорам,
Сулҳ
Сулҳ агар бошад, ҷаҳон обод аст, Қалби инсон аз муҳаббат шод аст. Дасти дӯстӣ ба ҳам бояд дод,
Нури маориф
Нури маориф ба дили тира расад, Ақл ба парвозу амал зирак расад. Қавме, ки ба илму ҳунар такя кунад,
Ба ҷавонон
Эй ҷавонон, илму дониш пеша кунед, Роҳи некӣ, роҳи хирадро пеша кунед. Миллати худро ба камолат бирасонед,
Ватан
Эй Ватан, эй хоки поки модарам, Аз ту рӯяд нури ҷон дар пайкарам. Бо ту ман маънои ҳастӣ ёфтам,
Садои дил
Гуфтам, ки зи ишқ даст кӯтоҳ кунам, Дил гуфт: магар зи ҷон ҳам огоҳ кунам? Чун номи ту ояд, ҳама ғам дур шавад,
Ғазали вафо
Бе ёд ту айёми ман осуда нашуд, Бе меҳри ту ин дил зи ғам олуда нашуд. Сад бор ба ҳар роҳ туро ҷустам ман,
Ёри ман
Ёри ман он аст, ки дар дил нишинад, Бо нафаси меҳр ба ҷонам бирасад. Ҳар ки ба вафо кард маро ҳамсафарӣ,
Панди муҳаббат
Аз меҳр бувад равшании рӯзу шабат, Аз сидқ бувад қимати ҷону лабат. Бо мардумӣ ойину вафо пеша кунӣ,
Сӯзи ишқ
Сӯзи ишқ агар дар дили инсон афтад, Ҳар лаҳза зи ҷон наъраи имон хезад. Дар кӯйи вафо ҳар кӣ гузашт аз худӣ,
Ғазали дилбарӣ
Эй дил, зи висоли ёр уммед мадор, Бе сӯзи муҳаббат ба мақсад нарасӣ бор. Дар роҳи вафо ҷон бидеҳ беғаразона,
Пайғоми ватандорӣ
Зи баҳри диёри азизат бикӯш, Ба фарҳангу ному нишонаш биҷӯш. Касе к-ӯ нигаҳ дорад ойини хеш,
Ба номи Худованди ҷону хирад
Ба номи Худованди ҷону хирад, К-аз ин бартар андеша барнагзарад. Худованди ному Худованди ҷой,
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад
Тавоно бувад ҳар кӣ доно бувад, Ба дониш дили пир барно бувад. Набошад касе бартар аз аҳли илм,
Панди ҳаким
Тандурустӣ гавҳари нодири умр аст, Ҳикмат чароғи ҳар дили пурнур аст. Ҷону тани инсон ба дониш зинда,
Дил гар ба ҳақиқат расад
Дил гар ба ҳақиқат расад аз роҳи хирад, Равшантарад аз офтобу моҳи абад. Бо илм бувад насиби инсон камол,
Аз қаъри гили сияҳ
Аз қаъри гили сияҳ то авҷи Зуҳал, Кардам ҳама мушкилоти гетиро ҳал. Берун ҷастам зи банди ҳар макру ҳаял,
Дониш чароғи роҳ
Дониш чароғи роҳи дилу дидаи башар, Бедонишӣ зулолаи умрро кунад хатар. Бо илму ҳикмат аст баландии одамӣ,
Ҳар кӣ н-омӯхт аз гузашти рӯзгор
Бирав зи таҷрибаи рӯзгор баҳра бигир, Ки баҳри дафъи ҳаводис туро ба кор ояд. Ҳар кӣ н-омӯхт аз гузашти рӯзгор,
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Чу ашки хештан ғалтам миёни хоку хун шабҳо
Чу ашки хештан ғалтам миёни хоку хун шабҳо, Зи рашки он ки бинам ҷоми майро лаб бар он лабҳо. Шудӣ машҳури шаҳр он сон ки ҳамчун "Сураи Юсуф",
Аз беадабӣ касе ба ҷое нарасид
Аз беадабӣ касе ба ҷое нарасид, Дурест адаб, ба ҳар гадое нарасид. Сарриштаи умри подшоҳӣ адаб аст,
Эй писар бархезу дав
Эй писар бархезу дав,ки модари зорат гузашт. Модари дилсӯзу беозору ғамхорат гузашт. Ту дар ин шаҳри ғарибӣ бехабар танҳову зор.
Маро чашмест хунафшон
Маро чашмест хунафшон, зи дасти он камонабрӯ, Ҷаҳон бас фитна хоҳад дид аз он чашму аз он абрӯ. Ғуломи чашми он туркам, ки дар хоби хуши мастӣ
