Шеърҳо бо теги: рубоӣ
Шеърҳои марбут ба теги «рубоӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Гуфтӣ, ки шаб оям, арчи бегоҳ шавад,
Гуфтӣ, ки шаб оям, арчи бегоҳ шавад, Шояд ки забони халқ кӯтоҳ шавад. Бар хуфта куҷо ниҳон тавонӣ кардан, К-аз бӯи хуши ту мурда огоҳ шавад.
Як зарра зи ҳадди хеш берун нашавад,
Як зарра зи ҳадди хеш берун нашавад, Худбинонро маърифат афзун нашавад. Он фақр, ки Мустафо бар он фахр овард, Он ҷо нарасӣ, то ҷигарат хун нашавад.
Ҳаргиз дилам аз ёди ту ғофил нашавад,
Ҳаргиз дилам аз ёди ту ғофил нашавад, Гар ҷон бишавад, меҳри ту аз дил нашавад. Афтода зи рӯи ту дар оинаи дил, Аксе, ки ба ҳеч ваҷҳ зоил нашавад.
То дил зи алоиқи ҷаҳон ҳур нашавад,
То дил зи алоиқи ҷаҳон ҳур нашавад, Андар садафи вуҷуди мо дур нашавад. Пур менашавад косаи сарҳо зи ҳавас, Ҳар коса, ки сарнигун бувад, пур нашавад.
Номард ба теғи ишқ бесар нашавад,
Номард ба теғи ишқ бесар нашавад, Андар раҳи ишқу ошиқӣ бар нашавад. Ҳам ёр талаб кунию ҳам сар хоҳӣ, Оре, хоҳӣ, вале муяссар нашавад.
Рӯзе, ки чароғи умр хомӯш шавад,
Рӯзе, ки чароғи умр хомӯш шавад, Дар бистари марг ақл мадҳуш шавад. Бо бедардон макун, Худоё, ҳашрам, Тарсам, ки муҳаббатам фаромӯш шавад.
Дар дил ҳама ширку рӯй бар хок чӣ суд,
Дар дил ҳама ширку рӯй бар хок чӣ суд, Бо нафси палид ҷомаи пок чӣ суд? Заҳр аст гуноҳу тавба тарёки вай аст, Чун заҳр ба ҷон расид, тарёк чӣ суд?
Ошиқ, ки ғами ҷони харобаш наравад,
Ошиқ, ки ғами ҷони харобаш наравад, То ҷон бувад, аз ҷон табу тобаш наравад. Хосияти симоб бувад ошиқро, То кушта нагардад, изтиробаш наравад.
Ҳар, к-ӯ зи дари умр дарояд, биравад,
Ҳар, к-ӯ зи дари умр дарояд, биравад, Чизеш ба ҷуз ғам накушояд, биравад. Аз сирри сухан касе нишоне надиҳад, Жоже ду-се ҳар касе бихояд, биравад.
Дӯшам ба тараб буд, на дилтангӣ буд,
Дӯшам ба тараб буд, на дилтангӣ буд, Сайрам ҳама дар олами якрангӣ буд. Ман рафтам, агарчи аз сари лангӣ буд, Ман будаму санги ман думансангӣ буд.
На кас, ки зи ҷаври даҳр афсурда набуд,
На кас, ки зи ҷаври даҳр афсурда набуд, Не гул, ки дар ин замона пажмурда набуд. Онро, ки биёмадаст, зебо омад, Донӣ, ки биёмада чу оварда набуд.
Ҷое ки ту бошӣ, асари ғам набувад,
Ҷое ки ту бошӣ, асари ғам набувад, Он ҷо ки набошӣ, дили хуррам набувад. Онро ки зи фурқати ту як дам набувад, Шодиш замину осмон кам набувад.
Бахшой бар он ки ҷуз ту ёраш набувад,
Бахшой бар он ки ҷуз ту ёраш набувад, Ҷуз хӯрдани андӯҳи ту кораш набувад. Дар ишқи ту ҳолатеш бошад, ки даме Ҳам бе туву ҳам бо ту қарораш набувад.
З-он нола, ки дар бистари ғам дӯшам буд,
З-он нола, ки дар бистари ғам дӯшам буд, Ғамҳои ҷаҳон ҷумла фаромӯшам буд. Ёрон ҳама дарди ман шуниданд, вале Ёре ки дар ӯ кард асар, гӯшам буд.
Ошиқ, ки ғамаш бар ҳама кас зоҳир буд,
Ошиқ, ки ғамаш бар ҳама кас зоҳир буд, Ҷамъияти ӯ тафриқаи хотир буд. Дар даҳр даме хуш назада, шод бизист, Гӯё ки дами хушаш дами охир буд.
Гӯянд ба ҳашр гуфтугӯ хоҳад буд,
Гӯянд ба ҳашр гуфтугӯ хоҳад буд, В-он ёри азиз тундхӯ хоҳад буд. Аз хаййири маҳз ҷуз накӯӣ н-ояд, Хуш бош, ки оқибат накӯ хоҳад буд.
Гар мулки ту Шому гар Яман хоҳад буд,
Гар мулки ту Шому гар Яман хоҳад буд, В-аз сарҳади Чин то ба Хутан хоҳад буд, Рӯзе, ки аз ин саро кунӣ азми сафар, Ҳамроҳи ту ҳафт газ кафан хоҳад буд.
Аввал раҳи ишқи ту маро саҳл намуд,
Аввал раҳи ишқи ту маро саҳл намуд, Пиндошт, расад ба манзили васли ту зуд. Гоме ду-се рафту роҳро дарё дид, Чун пой дарун ниҳод, мавҷаш бирабуд.
Рафтам ба калисиёи тарсову яҳуд,
Рафтам ба калисиёи тарсову яҳуд, Дидам, ҳама бо ёди ту дар гуфту шунуд. Бо ёди висоли ту ба бутхона шудам, Тасбеҳи бутон замзамаи зикри ту буд.
Аввал рухи худ ба мо набоист намуд,
Аввал рухи худ ба мо набоист намуд, То оташи мо ҷои дигар гардад дуд. Акнун, ки намудию рабудӣ дили мо, Ночор туро дилбари мо бояд буд.
Дар ишқи ту гоҳ бутпарастам гӯянд,
Дар ишқи ту гоҳ бутпарастам гӯянд, Гаҳ ринду хароботию мастам гӯянд. Инҳо ҳама аз баҳри шикастам гӯянд, Ман шод ба ин ки ҳар чӣ ҳастам, гӯянд.
Комил зи яке ҳунар даҳу сад бинад,
Комил зи яке ҳунар даҳу сад бинад, Ноқис ҳама ҷо маъоиби х(в)ад бинад. Халқ оинаи чашму дили якдигаранд, Дар оина нек неку бад бад бинад.
Душман чу ба мо дарнигарад, бад бинад,
Душман чу ба мо дарнигарад, бад бинад, Айбе, ки бари мост, яке сад бинад. Мо оинаем, ҳар кӣ дар мо нигарад, Ҳар неку баде ки бинад, аз х(в)ад бинад.
Хоҳони ту дил ба меҳри гардун наниҳад,
Хоҳони ту дил ба меҳри гардун наниҳад, Лаб бар лаби ин косаи пурхун наниҳад. Дар доираи аҳли вафо чун паргор Гар сар биниҳод, пой берун наниҳад.
Мардони раҳаш майл ба ҳастӣ накунанд,
Мардони раҳаш майл ба ҳастӣ накунанд, Худбинию хештанпарастӣ накунанд. Он ҷо, ки муҷаррадони ҳақ май нӯшанд, Хумхона тиҳӣ кунанду мастӣ накунанд.