Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон, Роҳи донишро ба ҳар гуна забон.
Забони модарӣ
Ҳарчи ӯ аз моли дунё дошт, дод, Хиттаи Балху Бухоро дошт, дод, Суннати волою девон дошт, дод, Тахти Сомон дошт, дод.
Таджикистан — мой родной край
Таджикистан — мой родной край, Цветёшь ты, словно дивный рай. Живётся вольно, преград нет, В сердцах свобода, как рассвет.
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо
Зан агар оташ намешуд, хом мемондем мо, Норасида бодаи дар ҷом мемондем мо. Зан агар моро намебахшид умри ҷовидон, Бетахаллус, бенасаб, беном мемондем мо.
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд
Ҳар касеро баҳри коре сохтанд, Майли онро дар дилаш андохтанд. Пайи илм ҳамчу шамь бояд гудохт, Ки бе илм Худо натавон шинохт.
Шикоят аз пирӣ
Маро бисуду фурӯ рехт ҳарчи дандон буд, Набуд дандон, ло, бал чароғи тобон буд. Сапеди симрада буду дурру марҷон буд, Ситораи саҳарӣ буду қатраи борон буд!
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд
Ҳар бод, ки аз суйи Бухоро ба ман ояд, Бо буйи гулу мушку насими суман ояд. Бар ҳар зану ҳар мард куҷо барвазад он бод?! Гӯйӣ, магар он бод ҳаме аз Хутан ояд.
Муаллим
Шеъре ба номи некат, омӯзгор, дорам, Дар анҷуман ба дастат чун туҳфае супорам, Баҳри сипоси хотир дастат ҳамефишорам, Миннатпазирам аз ту доим ба рӯзгорам.
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест
Тифл мондам аз ту модар, рӯйи ту дар ёд нест, Қомати ту чашми ту абрӯйи ту дар ёд нест. Дар суроғат мезанам худро ба ҳар як кӯю дар, Чун, ки то имрӯз модар кӯйи
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун
Офтобо, бори дигар хонаро пурнур кун, Дӯстонро шод гардон, душманонро кӯр кун! Аз паси кӯҳе барову сангҳоро лаъл соз, Бори дигар ғӯраҳоро пухтаву ангур кун!
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ, Чӣ миёни нақши девору миёни одамият!
Ватан сар мешавад аз гоҳвора
Ватан сар мешавад аз гоҳвора, Зи шири поку аз пистони модар. Ватан сар мешавад аз он тавора, Ки онро сохта дастони модар.
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад, Ба чашми аҳли олам хор гардад.
Забон гумкарда
Ҳар ки дорад дар ҷаҳон гумкардае, Дар замину дар замон гумкардае. Ин нишон гумкардаеву дигаре, Хештанро бенишон гумкардае.
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ
Мо ҳеҷ, замона хеҷ, дунё ҳама ҳеҷ. Эй ҳеҷ, зи баҳри хеҷ бар ҳеҷ мапеч. Донӣ, ки зи одамӣ чӣ мемонаду бас? Меҳр асту муҳаббат асту боқӣ ҳама ҳеҷ!
Ҷони ширин (қисми 1)
Ҷони ширин, ин қадар ҷангам макун, Ин қадар беҳуда дилтангам макун. Гашта-гашта дар сафар боз омадам,
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст
Эй ашк оҳиста бирез, ки ғам зиёд аст, Эй шамъ оҳиста бисӯз, ки шаб дароз аст. Имрӯз касе маҳрами асрори касе нест, Мо таҷриба кардем касе ёри касе нест.
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ, Зери поям парниён ояд ҳаме.
Хандаи лола
Бихандад лола бар саҳро, Ба сони чеҳраи Лайло. Бигиряд абр бар гардун, Ба сони дидаи Маҷнун.
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед
Эй қавми ба Ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед? Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед. Маъшуқи ту ҳамсояву девор ба девор, Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед.
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз, То тоҷи сари наберагони Одам бошӣ.
Худо гар парда бардорад
Худо гар парда бардорад зи рӯи кори одамҳо, Чӣ шодиҳо хӯрад барҳам, чӣ бозиҳо шавад расво. Яке хандад зи ободӣ, яке гиряд зи барбодӣ, Яке аз ҷон кунад шодӣ, яке
Ҳаққи устод аз падар беш аст
Ҳаққи устод аз падар беш аст В-аз падар устод дар пеш аст. Гар падар аз ҳаёт баҳра диҳад, Устод аз наҷот баҳра диҳад.
Шони муаллим
Баланд аст аз фалак шони муаллим, Бувад ҷонбахши мо ҷони муаллим. Набошад неъмате дар ҳар ду олам Ҳалол аз пораи нони муаллим.
Тоҷикистон
Тоҷикистон, Тоҷикистон, Ҳар куҷое рафтам аз оғӯши ту, Доманамро ман такидам раҳ ба раҳ дар ҳар қадам, Пойи худро раҳ ба раҳ то сарҳадат
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Аз шӯриши савдоят дар ҳар саре савдое,
Аз шӯриши савдоят дар ҳар саре савдое, З-ошӯби хаёли ту дар ҳар лабе ғавғое. Аз тарзи хироми ту тӯфони бало пайдо, Дар баҳри тамошоят дар ҳар мижа дарёе.
Чи бошад аз карам ҳоли мани бемор дарёбӣ,
Чи бошад аз карам ҳоли мани бемор дарёбӣ, Илоҷи дардмандонро сазад ҳар бор дарёбӣ. Зи хӯю хислати неки ту доим ончунон зебад, Ки аҳволи дили бечорагон бисёр дар
Эй ки бар хотири мо ҳеч мадоро накунӣ,
Эй ки бар хотири мо ҳеч мадоро накунӣ, Умр бигзашту назар бар тарафи мо накунӣ. Ошиқон дар ғами ту ҳоли табоҳе доранд, Ту чаро пурсиши ин қавм тақозо накунӣ?
Чи маънибаландӣ, чи нозукадоӣ,
Чи маънибаландӣ, чи нозукадоӣ, Ки лутфат чу маънист назри расоӣ. Қадат ҳамчу сарви баланд офарида, Рухатро чу хуршед дар рӯшноӣ.
Доғам аз ғам, ки маро бар сари роҳе накушӣ,
Доғам аз ғам, ки маро бар сари роҳе накушӣ, Ба гуноҳи назари карда паноҳӣ накушӣ. Бегунаҳ куштани ошиқ ба ту набвад айбе, Айб он аст, ки ошиқ ба гуноҳе накушӣ.
Субҳи пириҳо дамиду рафт они зиндагӣ,
Субҳи пириҳо дамиду рафт они зиндагӣ, Рехт анҷумпораҳои осмони зиндагӣ. Он замоне чашми хоболуди мо дар хоб буд, Бехабар бигзашт аз мо корвони зиндагӣ.
Ман кистам? Ба роҳат афтодае, бидонӣ,
Ман кистам? Ба роҳат афтодае, бидонӣ, Чун ашк то ба поят маҳмилкаши равонӣ. Аз ранги рафтаи ман сози адам ҳувайдост, Девони эътиборам, гар нуктаам бихонӣ.
Чи шавад зи лутфи шоҳӣ назаре ба мо намоӣ,
Чи шавад зи лутфи шоҳӣ назаре ба мо намоӣ, Ки зи ғам ба ҷон расидам, ту ҳанӯзам озмоӣ. Ба Худо, ки шармам ояд, чу туро хитоб созам, Ки забон ба ҳарф лағзад, чу
Ба дил то кай зи меҳрам кина дорӣ,
Ба дил то кай зи меҳрам кина дорӣ, Бадар кун, он чи андар сина дорӣ. Зи дардат пеши кас ҳаргиз нанолам, Ки аҳде инчунин пешина дорӣ.
Намегӯям туро, бар ман нигаҳ бисёр шойистӣ,
Намегӯям туро, бар ман нигаҳ бисёр шойистӣ, Вале ҷавру ҷафои ту на ин миқдор шойистӣ. Набошад гарчи ошиқро халос аз хориву зорӣ, Чу дорад нисбати ишқат, на хору
Ҳамон рӯзе, ки бастам бо ту аҳди орзумандӣ,
Ҳамон рӯзе, ки бастам бо ту аҳди орзумандӣ, Тариқи бевафоӣ пеша кардӣ, аҳд баркандӣ. Чи дорад чашми махмурат, зи мастӣ худписанд омад, Ки риндонро ба ҷуз мастӣ
Гар кунад нусхае аз хатти сиёҳат Монӣ,
Гар кунад нусхае аз хатти сиёҳат Монӣ, Боядаш хома бувад аз қалами райҳонӣ. Чи ба ҳам руста, бирезад зи бари пушти лабат, Чи накӯ забт шуда бо қалами субҳонӣ.
Баски чун ман алам аз ҷаври замон дорад кӯҳ,
Баски чун ман алам аз ҷаври замон дорад кӯҳ, Аз садо нолае бар гӯши касон дорад кӯҳ. Гӯиё ҳамчу ман аз ҳаҷри ту дил сӯзон аст, Ки шарар бар ҷигари доғ ниҳон дор
Дар чаман то омад он нозукниҳол ороста,
Дар чаман то омад он нозукниҳол ороста, Сарву ножу шуд ба таълими камол ороста. Меҳру моҳе барнаояд холӣ аз нуқсу завол, Ғайри моҳи ман, ки бе нуқсу завол орост
Чун садо ҳамраҳи ман нолакунон гардад кӯҳ,
Чун садо ҳамраҳи ман нолакунон гардад кӯҳ, Аз таби синаи ман барқфишон гардад кӯҳ. Шунавад гар нафасе ҳасрати бетобии ман, Ҳамчунон лӯлаи симоб тапон гардад кӯҳ
То аз рухи ту бар дилам имдод расида,
То аз рухи ту бар дилам имдод расида, Бо ҳар тараф аз нолаи ӯ дод расида. Ҳар ҷо ки зи нақши қадами туст нишоне, Бар ҷабҳаи ман тинати эҷод расида.
Дорӣ чу ба мо итоб, тавба,
Дорӣ чу ба мо итоб, тавба, З-ин дилшуда рух матоб, тавба. Тақсир чу беш кардам аз ҳад, Дар пеши ту беҳисоб тавба.
Зи шикастагон ҳазар кун, макун ин ҷафо ҳамора,
Зи шикастагон ҳазар кун, макун ин ҷафо ҳамора, Ки зи оҳи дардмандон шавад об санги хора. Зи назар чи дур гардӣ, ба хаёлам он намояд, Ки бурун рафта ҷонам зи бад
Гар ба ин фурсат бичинад сози ҳастӣ дастгоҳ,
Гар ба ин фурсат бичинад сози ҳастӣ дастгоҳ, Чун ҳубоб аз як нафас хоҳад шуд ин гунбад табоҳ. Бӯсае кардам тамаъ, лаълаш ба хун олуда шуд, Нест бе арзи хиҷолат
Мавсими навбаҳор шуд, он маҳи гулъизор ку?
Мавсими навбаҳор шуд, он маҳи гулъизор ку? Ғунчаву гул қатор шуд, булбули дилфигор ку? Боди сабоҳ мевазад аз тарафи диёр, лек Ғолияи мурод не, муждаи он нигор к
Чу хуршеди ҷаҳон шуд дар баландӣ эътибори ӯ,
Чу хуршеди ҷаҳон шуд дар баландӣ эътибори ӯ, Баромад қатраи маҳ аз хиҷолат доғдори ӯ. Кадомин номуродеро шаҳодат дар назар дорад, Ки турки масти ӯ хуфтаст ханҷа
Эй гул оғушта ба хун аз ғами раъноии ту,
Эй гул оғушта ба хун аз ғами раъноии ту, Сунбул ошуфтаи он турраи савдоии ту. Кист он к-ӯ ба ту як лаҳза мусоҳиб гардад, Хуни дилро нахурад аз ғами танҳоии ту.
Ба ин сӯзе, ки дорад нолаи оташназири ман,
Ба ин сӯзе, ки дорад нолаи оташназири ман, Шарар резад ба боми осмон барқи сафири ман. Агар бар дида з-асрори тавозуъ сурма мехоҳӣ, Бубин вазъи ҳилол аз қомати
Айёми зиндагонист нақше ба об рафтан,
Айёми зиндагонист нақше ба об рафтан, Чашме пуроб кардан, ҳамчу ҳубоб рафтан. Таҳқиқи бесуботӣ дигар масал надорад: Ҳамчун шарар дамидан, бо изтироб рафтан.
Биё, эй равнақи гулзору гулшан,
Биё, эй равнақи гулзору гулшан, Ки гул бе ту дарида ҷома бар тан. Маҳ аз шарми ҷамолат доғдоре, Хур аз тоби рухат як пора гулхан.