Шеърҳо
Пурхонандатарин шоирони муосир
Пурхонандатарин шеърҳо
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ
Хоҳӣ, ки ҳамеша шоду хуррам бошӣ, Ҳар ҷо ки равӣ, азизу маҳрам бошӣ, Покиза шаву рост бизӣ, илм омӯз,
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем
Эй дӯст, биё, то ғами фардо нахӯрем, В-ин якдама умрро ғанимат шумарем. Фардо, ки аз ин дайри куҳан даргузарем,
Аз худ биравед
Аз худ биравед, то ба олам бирасед, Аз худ гузаред, то ба одам бирасед. Ҳар хандаи баъди гиря кони садаф аст,
Одамият
Тани одамӣ шариф аст ба ҷони одамият, На ҳамин либоси зебост нишони одамият! Агар одамӣ ба чашм асту даҳону гӯшу бинӣ,
Бишнав аз най
Бишнав аз най чун ҳикоят мекунад, Аз ҷудоиҳо шикоят мекунад. К-аз найистон то маро бибридаанд,
Биёед эй рафиқон дарс хонем
Биёед эй рафиқон дарс хонем, Ба бекорию нодони намонем. Ба олам ҳар касе бекор гардад,
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад
Ин қофилаи умр аҷаб мегузарад, Дарёб даме, ки бо тараб мегузарад. Соқӣ, ғами фардои қиёмат чӣ хӯрӣ?
Ишқ омад
Ишқ омад, ишқ омад, дилу ҷонро барафтод, Аз ҳастии мо нақши ду олам барафтод. Ҳар ҷо ки муҳаббат ба дили инсон расид,
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст»!
Гӯянд касон: «Биҳишт бо ҳур хуш аст», Ман мегӯям, ки «Оби ангур хуш аст!» Ин нақд бигиру даст аз он нася бидор,
Ватан дар дил
Ватан дар дили ман чу нури субҳ дамад, Ҳар қатраи хунам ба ишқаш метапад. Бе номи ту, эй мулки азизам, ҳаргиз
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест!
Зиндагӣ охир сар ояд, бандагӣ даркор нест! Бандагӣ гар шарт бошад, зиндагӣ даркор нест! Гар фишори душманон обат кунанд, мискин машав,
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон
Гар бар фалакам даст будӣ чун Яздон, Бардоштаме ман ин фалакро зи миён. Аз нав фалаке чунон дигар сохтаме,
Гули Сурх
Ҳамчу гули сурх бирав даст - даст, Ҳамчу майӣ, халқ зи ту маст, маст! Бозуи ту қавси Худо ёфт, ёфт,
Каломи тоҷик
Каломи тоҷик аз дилҳо садо кард, Зи ҳар баргаш ҳазорон маънӣ овард. Биё, эй ҳамватан, қадраш бидонем,
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб
Чандон бихӯрам шароб, к-ин бӯйи шароб, Ояд зи туроб, чуй шавам зери туроб. Гар бар сари хоки ман расад махмуре,
Бӯи ҷӯи Мӯлиён
Бӯи Ҷӯи Мӯлиён ояд ҳаме, Ёди ёри меҳрубон ояд ҳаме. Реги Омуву дурушти роҳи ӯ,
Нонреза
Аз замин нонрезаҳоро чида мемолам ба чашм, Нони гарми меҳнатиро дида мемолам ба чашм. Чунки ман ҳам дар замони худ даравгар будаам,
Дониш андар дил чароғи равшан аст
То ҷаҳон буд аз сари одам фароз, Кас набуд аз роҳи дониш бениёз. Мардумони бихрад андар ҳар замон,
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад
Машварат идроку ҳушёрӣ диҳад, Ақлҳоро ақлҳо ёрӣ диҳад.
Одамиро одамият лозим аст
Одамиро одамият лозим аст, Удро гар бӯй набошад, ҳезум аст.
Беҳтарин дин
Аз падар пурсид рӯзе як писар, Беҳтарин динҳо кадом аст эй падар? Гуфт ман бо "дин" надорам ҳеҷ кор,
Создатель мой
Начну я с благодарности, с Твоего имени Продолжу долгой тишиной, одна, в уютной комнате Продолжу помнив Твою милость, Твои дары и мудрости
Чаро?
Эй ҳамватан, ба ҳамдигар чунучаро чаро? Кардем базмхонаро мотамсаро чаро? Дорем як таронаи шевои сарнавишт,
Нон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, нонат диҳанд
Нон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, нонат диҳанд, Ҷон диҳӣ аз баҳри Ҳақ, ҷонат диҳанд. Бе тамошои сифатҳои Худо,
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ
Бо дода қаноат куну бо дод бизӣ, Дар банди такаллуф машав, озод бизӣ! Дар беҳ зи худӣ назар макун, ғусса махӯр,
Ҳамаи шеърҳо
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Эй булбули хушнағма, зи мо бод саломат
Эй булбули хушнағма, зи мо бод саломат, Ҳар мурғ, ки бар сидра ҳамин нағма сарояд. Номи ту бад-он хурд шуд аз модари фитрат,
Эй он, ки дафтари мо дидӣ пур аз ҳавошӣ
Эй он, ки дафтари мо дидӣ пур аз ҳавошӣ, Донам, ки бо дили худ, гуфтӣ чиҳост инҳо? Бисёр дида бошӣ хошок бар лаби баҳр,
Ало, эй сӯфии макшуфботин
Ало, эй сӯфии макшуфботин, Ки бинмоӣ раҳ арбоби вараъро! Ба ботин сурати фақри дуогӯй
Агар Зуҳра шунидӣ бонги чангат
Агар Зуҳра шунидӣ бонги чангат, Рубобу барбати худ бо ту медод В-агар будӣ найе, бар расми туҳфа
Аз китобат машав, Ҷалол, малӯл
Аз китобат машав, Ҷалол, малӯл, Қалами коҳилӣ ба хат даркаш! Сухани холи худ навис, ки ҳаст
Аз ҷаноби Рафеъи Довудӣ
Аз ҷаноби Рафеъи Довудӣ, Ки Сулаймонаш остон бӯсид, Ба тариқи муомила сӯи шайх
Овози ҳазини Сӯзаниро
Овози ҳазини Сӯзаниро Машнав, ки кунанд айби бисёр. Хушк аст ҳамину тезу борик,
Он к-аз камоли сидқи сафои даруни ӯ
Он к-аз камоли сидқи сафои даруни ӯ Ҳар сӯфпӯш сӯфии софисифот шуд, Илми тасаввуф он ки аз ӯ иктисоб кард,
Он хушписар, ки бурданд дар мактаби "Низом"-аш
Он хушписар, ки бурданд дар мактаби "Низом"-аш, Муштоқи ӯст, аз ҷон дорад варо гиромӣ. Симинзақан нигоре девони шайх дар даст,
Зулф бар бод мадеҳ, то надиҳӣ барбодам
Зулф бар бод мадеҳ, то надиҳӣ барбодам, Ноз бунёд макун, то накани бунёдам. Май махӯр бо ҳама кас, то нахӯрам хуни ҷигар,
Гордость душит сильнее, чем чувства
Гордость душит сильнее, чем чувства, Она превыше человеческой любви. Людское эго доводит до безумства,
Нас мучает беспредельный страх
Нас мучает беспредельный страх: Какая участь ждёт после смерти? Медленно превратятся тела в прах,
Неужто душа не отыщет спасенья?
Неужто душа не отыщет спасенья? Неужто вся жизнь — лишь одно затуханье? В капкане зажата, в плену заточенья,
Однажды угнетённые спасутся
Однажды угнетённые спасутся. Сбросят траур повседневных дней. В одном райском уголке соберутся.
Я тону в водопаде своих чувств
Я тону в водопаде своих чувств, Внутри ураган переплетается с волной, Ярость овладевает до самых безумств,
Эти бессонные ночи довели
Эти бессонные ночи довели До крайнего истощения. Не щадя даже стойких людей, жгли —
Порой душа разрывается внутри
Порой душа разрывается внутри, Сердце болит и ноет без причин. Кричу во весь голос: «Память сотри!»,
Я не спешу уходить из мгновения
Я не спешу уходить из мгновения, Мне бы ещё задержаться в тепле, В той тишине, где без объяснения,
Мне не нужны запреты и законы
Мне не нужны запреты и законы, Чтоб чувствовать присутствие небес. Я не пойду со всеми на поклоны,
Моя родина — светлая земля
Моя родина — светлая земля, Где утро пахнет хлебом и дождём. В ней боль и радость крепко держат меня,
Средь лживых лозунгов и строя
Средь лживых лозунгов и строя, Исчезла истина вдали. Они не ведают покоя,
Сегодня конец наш настал
Сегодня конец наш настал, Оставив всю нежность позади. Милый мой, ты ведь устал —
Блеска внешнего нет во мне
Блеска внешнего нет во мне, Краса мира не манит глаза. Истину ищу я не вовне —
Присутствие твоё — мне в тягость
Присутствие твоё — мне в тягость, Нам вместе быть не суждено. В тебе кипит одна лишь ярость,
Храни в себе ту искреннюю суть
Храни в себе ту искреннюю суть, Что совестью зовётся в сердце смело. С добром иди не выбирай иной ты путь,