Шеърҳо бо теги: табиат
Шеърҳои марбут ба теги «табиат» дар сомонаи «Шоирон».
Мураттабкунӣ: навтарин аввал
Аз чеҳраи ошиқонаам зар борад,
Аз чеҳраи ошиқонаам зар борад, В-аз чашми тарам ҳамеша озар борад. Дар оташи ишқи ту чунон биншинам, К-аз абри муҳаббатам самандар борад.
Рӯзам ба ғами ҷаҳони фарсуда гузашт,
Рӯзам ба ғами ҷаҳони фарсуда гузашт, Шаб дар ҳаваси будаву нобуда гузашт. Умре, ки аз ӯ даме ҷаҳоне арзад, Алқисса, ба фикрҳои беҳуда гузашт.
Афсӯс, ки кас бохабар аз дардам нест,
Афсӯс, ки кас бохабар аз дардам нест, Огоҳ зи ҳоли чеҳраи зардам нест. Эй дӯст, барои дӯстиҳо, ки марост, Дарёб, ки то дарнигарӣ, гардам нест.
Олам ба хурӯши ло илоҳ илло ҳуст,
Олам ба хурӯши ло илоҳ илло ҳуст, Оқил ба гумон, ки душман аст ин ё дӯст. Дарё ба вуҷуди хеш мавҷе дорад, Хас пиндорад, ки ин кашокаш бо ӯст.
Дарде, ки зи ман ҷон биситонад, ин аст,
Дарде, ки зи ман ҷон биситонад, ин аст, Ишқе, ки касаш чора надонад, ин аст. Чашме, ки ҳамеша хун фишонад, ин аст, Он шаб, ки ба рӯзам нарасонад, ин аст.
Овози дар омад, бинигар, ёри ман аст,
Овози дар омад, бинигар, ёри ман аст, Ман худ донам, киро ғами кори ман аст. Сесад гули сурх бар рухи ёри ман аст, Хезам, бичинам, ки гул чидан кори ман аст.
Он шаб, ки маро зи васлат, эй маҳ, ранг аст,
Он шаб, ки маро зи васлат, эй маҳ, ранг аст, Болои шабам кӯтаҳу паҳно танг аст. В-он шаб, ки туро бо мани мискин ҷанг аст, Шаб кӯру хурӯс гунгу Парвин ланг аст.
Ё раб, сабаби ҳаёти ҳайвон бифирист,
Ё раб, сабаби ҳаёти ҳайвон бифирист, В-аз хони карам неъмати алвон бифирист. В-аз баҳри лаби ташнаи тифлони набот Аз синаи абр шири борон бифирист.
Гар субҳаи саддона шуморӣ, хуб аст,
Гар субҳаи саддона шуморӣ, хуб аст, В-ар ҷоми май аз каф нагузорӣ, хуб аст. Гуфтӣ: Чӣ кунам, чӣ тӯҳфа орам бари дӯст? Бе дард маё, ҳар он чи орӣ, хуб аст.
Он оташи сӯзанда, ки ишқаш лақаб аст,
Он оташи сӯзанда, ки ишқаш лақаб аст, Дар пайкари куфру дин чу сӯзанда таб аст. Имон дигару кеши муҳаббат дигар аст, Пайғамбари ишқ на Аҷам, на Араб аст.
Гардун камаре зи умри фарсудаи мост,
Гардун камаре зи умри фарсудаи мост, Дарё асаре зи ашки олудаи мост. Дӯзах шараре зи ранчи беҳудаи мост, Фирдавс даме зи вақти осудаи мост.
Дӯзах шараре зи оташи синаи мост,
Дӯзах шараре зи оташи синаи мост, Ҷаннат асаре з-ин дили ганҷинаи мост. Фориғ зи биҳишту дӯзах, эй дил, хуш бош Бо дарду ғамаш, ки ёри деринаи мост.
Исёни халоиқ арчи саҳро-саҳрост,
Исёни халоиқ арчи саҳро-саҳрост, Дар пеши инояти ту як барги гиёст. Ҳарчанд гуноҳи мост киштӣ-киштӣ, Ғам нест, ки раҳмати ту дарё-дарёст.
Гоҳе чу малоикам сари бандагӣ аст,
Гоҳе чу малоикам сари бандагӣ аст, Гаҳ чун ҳаявон ба хобу хур зиндагӣ аст. Гоҳам чу баҳоим сар дар бандагӣ аст, Субҳоналлаҳ, ин чӣ парокандагӣ аст.
Дӣ тифлаки хокбез ғирбол ба даст
Дӣ тифлаки хокбез ғирбол ба даст Мезад ба ду дасту рӯи худро мехаст. Мегуфт ба ҳой-ҳой, к-афсӯсу дареғ, Донге бинаёфтему ғирбол шикаст.
Аз нахли тараш бор чу борон мерехт,
Аз нахли тараш бор чу борон мерехт, В-аз сафҳаи рух гул ба гиребон мерехт. Аз ҳасрати хоки пои он тозаниҳол Селоб зи чашми оби ҳайвон мерехт.
Мерафтаму хуни дил ба роҳам мерехт,
Мерафтаму хуни дил ба роҳам мерехт, Дӯзах-дӯзах шарар зи оҳам мерехт. Меомадам аз шавқи ту бар гулшани кавн, Доман-доман гул аз нигоҳам мерехт.
Он рӯз, ки оташи муҳаббат афрӯхт,
Он рӯз, ки оташи муҳаббат афрӯхт, Ошиқ равиши сӯз зи маъшуқ омӯхт. Аз ҷониби дӯст сар зад ин сӯзу гудоз, То дарнагирифт шамъ, парвона насӯхт.
Маҷнуни ту кӯҳро зи саҳро нашинохт,
Маҷнуни ту кӯҳро зи саҳро нашинохт, Девонаи ишқи ту сар аз по нашинохт. Ҳар кас ба ту раҳ ёфт, зи худ гум гардид, Он кас ки туро шинохт, худро нашинохт.
Эй оинаи ҳусни ту дар сурати зеб
Эй оинаи ҳусни ту дар сурати зеб Гирдоби ҳазор киштии сабру шикеб. Ҳар оинае, ки ғайри ҳусни ту бувад, Хонад хирадаш сароби саҳрои фиреб.
Эй дӯст, даво фирист беморонро,
Эй дӯст, даво фирист беморонро, Рӯзӣ деҳ ҷинну инсу ҳам ёронро. Мо ташналабони водии ҳирмонем, Бар кишти умеди мо бидеҳ боронро.
Мансури Ҳалоҷ он наҳанги дарё,
Мансури Ҳалоҷ он наҳанги дарё, К-аз пунбаи тан донаи ҷон кард ҷудо, Рӯзе, ки «аналҳақ» ба забон меовард, Мансур куҷо буд?- Худо буд, Худо.
То чанд кашам ғуссаи ҳар нокасро,
То чанд кашам ғуссаи ҳар нокасро, В-аз хиссати худ хок шавам ҳар хасро. Корам ба дуо чу барнамеояд рост, Додам се талоқ ин фалаки атласро.
Он ишқ, ки ҳаст ҷузъи лоянфаки мо,
Он ишқ, ки ҳаст ҷузъи лоянфаки мо, Ҳошо, ки шавад ба ақли мо мадраки мо. Хуш он ки зи нури ӯ диҳад субҳи яқин, Моро бираҳонад зи зуломи шаки мо.
Ё раб, зи карам даре ба рӯям бикушо,
Ё раб, зи карам даре ба рӯям бикушо, Роҳе, ки дар ӯ наҷот бошад, бинамо. Мустағниям аз ҳар ду ҷаҳон кун ба карам, Ҷуз ёди ту ҳар чӣ ҳаст, бар аз дили мо.