Шеърҳо бо теги: ишқи илоҳӣ
Шеърҳои марбут ба теги «ишқи илоҳӣ» дар сомонаи «Шоирон».
Эй он ки ба мулки хеш поянда туӣ,
Эй он ки ба мулки хеш поянда туӣ, В-аз домани шаб субҳнамоянда туӣ. Кори мани бечора қавӣ баста шудаст, Бикшой, Худоё, ки кушоянда туӣ.
Эй он ки кушояндаи ҳар банд туӣ,
Эй он ки кушояндаи ҳар банд туӣ, Берун зи иборати чиву чанд туӣ. Ин давлати ман бас, ки манам бандаи ту, Ин иззати ман бас, ки Худованд туӣ.
Покию муназзаҳию беҳамтоӣ,
Покию муназзаҳию беҳамтоӣ, Касро нарасад мулк бад-ин зебоӣ. Халқон ҳама хуфтаанду дарҳо баста, Ё раб, ту дари лутф ба мо бикшоӣ.
Дунё роҳе, биҳишт манзилгоҳе,
Дунё роҳе, биҳишт манзилгоҳе, Ин ҳар ду ба назди аҳли маънӣ коҳе. Гар ошиқи содиқӣ, зи ҳар ду бигузар, То дӯст туро ба худ намояд роҳе.
Аз ҳастии хеш то пушаймон нашавӣ,
Аз ҳастии хеш то пушаймон нашавӣ, Сарҳалқаи орифону мастон нашавӣ. То дар назари халқ нагардӣ кофир, Дар мазҳаби ошиқон мусулмон нашавӣ.
Ё раб, дари халқ такягоҳам накунӣ,
Ё раб, дари халқ такягоҳам накунӣ, Мӯҳтоҷи гадову подшоҳам накунӣ. Мӯи сияҳам сафед кардӣ ба карам, Бо мӯи сафед рӯсиёҳам накунӣ.
Хоҳӣ чу Халил Каъба бунёд кунӣ,
Хоҳӣ чу Халил Каъба бунёд кунӣ, В-онро ба намозу тоат обод кунӣ, Рӯзе ду ҳазор банда обод кунӣ, Беҳ з-он набувад, ки хотире шод кунӣ.
Ҳастӣ, ки аён нест равон дар шоне,
Ҳастӣ, ки аён нест равон дар шоне, Дар шони дигар ҷилва кунад ҳар оне. Ин нукта ба ҷуз «Кул явмин фӣ шаънин» Гар боядат аз каломи Ҳақ бурҳоне.
Эй он ки ба кунҳат нарасад идроке,
Эй он ки ба кунҳат нарасад идроке, Кавнайн ба пеши карамат хошоке. Аз рӯи корам агар бибахшӣ ҳамаро, Бахшида шавад пеши ту мушти хоке.
Ё раб, ё раб, каримию ғаффорӣ,
Ё раб, ё раб, каримию ғаффорӣ, Раҳмону раҳиму роҳиму сатторӣ. Хоҳам, ки ба раҳмати худовандии хеш Ин бандаи шарманда фурӯ нагзорӣ.
Эй холиқи зулҷалоли ҳар ҷонваре,
Эй холиқи зулҷалоли ҳар ҷонваре, В-эй раҳрави раҳнамои ҳар бехабаре. Бастам камари умед бар даргаҳи ту, Бикшой даре, ки ман надорам ҳунаре.
Бо фоқаву фақр ҳамнишинам кардӣ,
Бо фоқаву фақр ҳамнишинам кардӣ, Бе хешу табору беқаринам кардӣ. Ин мартабаи муқаррабони дари туст, Оё ба чӣ хидмат инчунинам кардӣ?
Эй холиқи зулҷалолу эй бор Худой,
Эй холиқи зулҷалолу эй бор Худой, То чанд равам дар ба дару ҷой ба ҷой? Ё хонаи уммеди маро дар дарбанд, Ё қуфли муҳиммоти маро дар бикушой.
Дунёталабон зи ҳирс мастанд ҳама,
Дунёталабон зи ҳирс мастанд ҳама, Мӯсокушу фиръавнпарастанд ҳама. Ҳар аҳд, ки бо Худой бастанд ҳама, Аз дӯстии ҳирс шикастанд ҳама.
Дар гуфтани зикри ҳақ забон аз ҳама беҳ,
Дар гуфтани зикри ҳақ забон аз ҳама беҳ, Тоат ки ба шаб кунӣ ниҳон, аз ҳама беҳ. Хоҳӣ зи пули сирот осон гузарӣ, Нон деҳ ба ҷаҳониён, ки нон аз ҳама беҳ.
Инак сари кӯи дӯст, инак сари роҳ,
Инак сари кӯи дӯст, инак сари роҳ, Гар ту наравӣ, равандагонро чӣ гуноҳ? Ҷома чӣ кунӣ кабуду нилию сиёҳ, Дил соф куну қабо ҳамепӯшу кулоҳ.
Эй хокнишини даргаҳи қадри ту моҳ,
Эй хокнишини даргаҳи қадри ту моҳ, Дасти ҳавас аз домани васлат кӯтоҳ. Дар кӯи ту з-он хона гирифтам, ки мабод Озурда шавад хаёлат аз дурии роҳ.
Аз ҳар чӣ на аз баҳри ту кардам, тавба,
Аз ҳар чӣ на аз баҳри ту кардам, тавба, В-ар бе ту ғаме хӯрдам, аз он ғам тавба. В-он низ, ки баъд аз он барои ту кунам, Гар беҳтар аз он тавон, аз он ҳам тавба
Эй дар сифати зоти ту ҳайрон кеҳу меҳ,
Эй дар сифати зоти ту ҳайрон кеҳу меҳ, В-аз ҳар ду ҷаҳон хидмати даргоҳи ту беҳ. Иллат ту ситонию шифо ҳам ту диҳӣ, Ё раб, ту ба файзи хеш бистону бидеҳ.
Савдои сари бесару сомон як сӯ,
Савдои сари бесару сомон як сӯ, Бемеҳрии чарху даври гардон як сӯ. Андешаи хотири парешон як сӯ, Инҳо ҳама як сӯ, ғами ҷонон як сӯ.
Эй оинаро дода ҷило сурати ту,
Эй оинаро дода ҷило сурати ту, Як оина кас надид бе сурати ту. Не, не, ки зи лутф дар ҳама оинаҳо Худ омадаӣ ба дидани сурати ту.
Гар сақфи сипеҳр гардад оинаи чин,
Гар сақфи сипеҳр гардад оинаи чин, В-ар тахтаи фӯлод шавад рӯи замин. Аз рӯзии ту кам нашавад, дон ба яқин, Медон, ки чунин асту чунин асту чунин.
Султон гӯяд, ки нақди ганҷинаи ман,
Султон гӯяд, ки нақди ганҷинаи ман, Сӯфӣ гӯяд, ки далқи пашминаи ман. Ошиқ гӯяд, ки дарди деринаи ман, Ман донаму ман, ки чист дар синаи ман.
Дар даргаҳи мо дӯстии якдила кун,
Дар даргаҳи мо дӯстии якдила кун, Ҳар чиз, ки ғайри мост, онро яла кун. Як субҳ ба ихлос биё бар дари мо, Гар кори ту барнаёмад, он гаҳ гила кун.
Ё раб, назаре бар мани саргардон кун,
Ё раб, назаре бар мани саргардон кун, Лутфе ба мани дилшудаи ҳайрон кун. Бо ман макун, он чи ман сазои онам, Он-ч аз караму лутфи ту зебад, он кун.