Чашми висолу васли ту бод асту ман ҳаво
Чашми висолу васли ту бод асту ман ҳаво,
Ишқу ҷамолу ҳусни ту танбӯру ман наво.
Дар ин рабоб появу ангушти тор туӣ,
Ҳар тору нолаи ту мақоманду ман садо.
Оҳуи дил давон бишавад аз висоли ту,
Васлу висолу замзазама гӯянду ман фано.
Он най, ки нолаи ту кунад дар дами саҳар,
Шому саҳар замзама-гӯёну ман само.
Аз ту назар намешиканад он, ки донатад,
Онҳо муайидони ту бошанду ман ҳаё.
Гӯшат кунам, ё шунавам ҳар нидои ту,
Ноду нидо, пора зи фармону ман ба ҷо.
Андар кирӯи ишқ забар гаштаем асир,
Зеру забар амуди ту ҳастанду ман хатто.
Сетори ишқ садои ту дорад ба гӯши ман,
Се тори он садои ту бошанду ман рабо.
Канзи шифои марҳаматат хони раҳматист,
Ҳамду санову раҳмати меҳранду ман фидо.