Фотеҳ Ниёзӣ

Фотеҳ Ниёзӣ — нависандаи забардасти тоҷик, ходими давлатӣ, Нависандаи халқии Тоҷикистон (1986) ва иштирокчии Ҷанги Бузурги Ватанӣ мебошад. Ӯ ҳамчун яке аз асосгузорони насри ҷангии адабиёти муосири тоҷик эътироф шудааст. Ӯ пас аз хатми Академияи педагогии Самарқанд, соли 1934 ба Душанбе кӯчид ва дар рӯзномаҳои ҷумҳуриявӣ ба фаъолият шурӯъ намуд. Моҳи декабри соли 1941 ихтиёран ба Ҷанги Бузурги Ватанӣ рафта, ҳамчун хабарнигори ҳарбӣ дар муҳорибаҳои вазнин, аз ҷумла дар ҷанги Сталинград иштирок кард ва ҳикояҳояшро дар сангарҳо навишт. Маҳз ҳамин таҷрибаи ҷангӣ асоси эҷодиёти минбаъдаи ӯ гардид. Асари машҳури ӯ — романи «Вафо» аввалин романи бузург дар адабиёти тоҷик оид ба масъалаҳои ҷанг ва ҳаёти ақибгоҳ ба шумор меравад. Ӯ инчунин романҳои «Сарбозони бесилоҳ», «Ҳар беша гумон мабар, ки холист...» ва қиссаи «Духтари ҳамсоя»-ро ба қалам кашидааст. Барои хидматҳои бузургаш Фотеҳ Ниёзӣ соли 1977 сазовори Ҷоизаи давлатии ба номи Рӯдакӣ ва чандин ордену медалҳо гардидааст. Имрӯз яке аз кӯчаҳои марказии шаҳри Душанбе ба номи ин нависандаи маҳбуб гузошта шудааст.