385. ОМАДАНИ РУСТАМ НАЗДИ ХУСРАВ

Ба рӯзи чаҳорум гирифтанд соз, Чу омад-ш ҳангоми рафтан фароз, Бифармуд Рустам, ки банданд бор, Сӯи шаҳри Эрон бисечанд кор. Саворони гарданкаш аз кишвараш Ҳама роҳро сохта бар дараш. Биёмад, ба Рахш андаровард пой, Камар басту пӯшид румиқабой. Ба зин андарафканд гурзи ниё, Пур аз ҷанг сар, дил пур аз кимиё. Ба гардун барафрохта кӯс Рахш, Зи хуршед бартар сари тоҷбахш. Чӣ аз бурданӣ буд, бардоштанд, Ба Зобул Фаромарз бугзоштанд. Худу Гев бо зобулӣ сад ҳазор Зи лашкар гузид аз дари корзор. Сӯи шаҳри Эрон ниҳоданд рӯй, Ҳама роҳпӯёну дил кинаҷӯй. Чу Рустам ба наздики Эрон расид, Сари тахти Кайхусрав омад падид. Яке бод нӯшин - дуруди сипеҳр Ба Рустам расонид шодон ба меҳр. Бари Рустам омад ҳамон гоҳ Гев, Ки «Бояд маро рафтан аз пеши нев. Шавам, - гуфт, - огаҳ кунам шоҳро, Ки паймуд Рахши Таҳам роҳро» Бад-ӯ гуфт Рустам: «Бирав, шод бош! Бигӯ шоҳро, к-аз ғам озод бош!» Чу рафт аз бари Рустам он паҳлавон, Биёмад ба даргоҳи шоҳи ҷаҳон. Чу наздики Кайхусрав омад фароз, Фаровон ситуду бибурдаш намоз. Пас аз Геви Гударз пурсид шоҳ, Ки «Рустам куҷо монду чун буд роҳ?» Бад-ӯ гуфт Гев: «Эй шаҳи номдор, Баромад ба бахти ту ҳар гуна кор. Натобид Рустам зи фармони ту, Дилаш баста дидам ба паймони ту.