Ҳоли бад

Ҳоли бад Ҳоли ман бад, дидаам аз дарди дил хунбор шуд, Осмони зиндагӣ бар синаам чун ғамбор шуд. Ханда аз лаб рафт, аммо гиря ҳам ором нест, Чашми ман дар ҳасрати як ёр шабҳо бедор шуд. Кас намедонад, чӣ оташ дар дилам афрӯхтаст, Кас намебинад, ки ин дил аз чӣ гуна хун шуд. Ман ба рӯи мардумон лабханди худро мекушоям, Лек пушти пардаи ханда дилам садпора шуд. Гуфтам: «Эй дил, бас кун ин қадар нолидан дигар», Дил бигуфт: «Ин захмро бо сабр дармон нест, ёр!» Ҳар нафас номи касе дар синаам оташ занад, Ҳар нафас гӯё ба ҷонам ханҷари бедод шуд. Шаб расид, ман бо худам танҳо нишастам то саҳар, Чашм пӯшидам — вале дар чашмам ӯ пайдо шуд. Ашк мерехт, ман намегуфтам ба кас дарди дилам, То саҳар болишти ман аз гиряам дарё шуд. Эй Худо, гар зиндагӣ ин гуна бояд бигзарад, Пас чаро ин дил ба дунё бастагӣ бисёр шуд? Абубакр, аз ҳоли ман пурсед, агар рӯзе касе — Ман ҳамон ҳастам, ки хандидан барояш зор шуд. Абубакри Абдурасул