Нафси шум

Нафси шум. Умри ширин сарф кардам дар паи нафси шум, Аз намозу зикри Ҳақ мондам, дареғо, дар ситам. Умр бар боди ҳаво додам, бидуни маърифат, Дар кафи ҳасрат бимондам то дами рӯзи адам. Аз гулистони амал як ғунча ҳам нашкуфта монд, Меравам бо дасти холӣ, дида пур аз хуни ғам. Дар паи некон нарафтам, чун саги асҳоби Каҳф, Сад баробар беҳ зи ман он к-ӯ фитод андар карам. Хидмати аҳли дилу ирфон накардам як нафас, Ҳамчу абри беборон бигзаштам рӯйи ҷаҳон. Хандае бар лаб наовардам ба қалби дардманд, Бигзашт умрам ҷумла дар банди ҳавову нафси шум. То ба кай гӯем: «Мо фарзанди ислому динем», Чун набошад дар амал аз сидқу эҳсон як нишон? Эй дил, имрӯз аз гуноҳон рӯй бар даргоҳи Ҳақ, Тавба кун пеш аз фаро расидани рӯзи адам. Гуфт Абубакр: «Ба ҷуз лутфи Худо роҳе нест, Рӯ ба даргоҳи Карим ор, пеш аз омадни адам.» Абубакри Абдурасул