Афсонасарии даҳ духтар

Фарангис аввалин маркаб равон кард: «Ки давлат дар замин ганҷе ниҳон кард. Аз он давлат Фаридунӣ хабар дошт, Заминро боз кард, он ганҷ бардошт». Суҳайли симтан гуфто: «Тазарве Ба бозӣ буд дар поини сарве. Фурӯд омад яке шоҳин ба шабгир, Тазарви нозанинро кард нахчир». Аҷабнӯши шакарпосух чунин гуфт: «Ки анбарбӯ гуле дар боғ бишкуфт. Биҳиштӣ мурғе омад сӯи гулзор, Рабуд он анбарин гулро ба минқор». Аз он беҳ достоне зад Фалакноз: «Ки моро буд як чашм аз ҷаҳон боз. Ба мо чашме дигар кард ошноӣ, Ду беҳ бинад зи чашме рӯшноӣ». Ҳумайло гуфт: «Обе буд равшан, Равон гашта миёни сабз гулшан. Ҷавоншере баромад ташна аз роҳ, Бад-он чашма даҳон тар кард ногаҳ». Ҳумоюн гуфт: «Лаъле буд коне Зи ғоратгоҳи байёнон ниҳоне. Даромад давлати шоҳӣ ба тороҷ, Ниҳад он лаълро бар гӯшаи тоҷ». Сумантуруки суманбар гуфт: «Як рӯз Ҷудо гашт аз садаф дурре шабафрӯз. Фалак дар иқди шоҳӣ банд кард-аш, Ба ёқуте дигар пайванд кард-аш». Паризоди парирух гуфт: «Моҳе Ба бозӣ буд дар нахчиргоҳе. Баромад офтобе з-осмон пеш,