Бар дари ноҳақ мазан, ноҳақ гадоят мекунад
Бар дари ноҳақ мазан, ноҳақ гадоят мекунад,
З-он ки бар май бода ҷустан, бас ҳаромат мекунад.
Дар дили ҳар нохалаф ишқи Худоро ту маҷӯй,
З-он ки аз фаҳмиш туро, ғарқи гуноҳат мекунад.
Дар тани худ сабр парвар, ҷомаи хилқат мапӯш,
Чунки сабрат дар ҷудоӣ бевафоят мекунад.
Бар савоби дил бикӯшу, худ ғуломи ишқ машав,
З-он ки дар ишқ бардакорӣ, бебаҳоят мекунад.
Дӯстдори дин бошу ҳамраҳи шайтон машав,
Чунки дар айни ҷавонӣ пургуноҳат мекунад.
Шишаи дилро нигаҳ дор, шарм дар осудагӣ,
З-он ки шарм аз айши дунё, беҳаёят мекунад.
Бар дилат оташ маяндоз, кибру кинро дур кун,
Чунки ин кибру ғурурӣ, худ фаноят мекунад.
Доимо ишқи Худоро асл бар дил гиру савм,
З-он ки Неру рӯзадорӣ поку софат мекунад.