Меҳри ту дар дилдам, ки баҳор кардааст маро

Меҳри ту дар дилдам, ки баҳор кардааст маро, Сирри ту дар забони ман, ай ҷони бевафо. Солҳост, ки рози ишқи ту дар дил гузоштаам, Ман Қайси ин замона, к-аз ин раҳм кун маро. Дар дил чароғи ишқи ту хом кардааст танам, Ин сурати сафед ту дармондааст маро. Аз майнаи умеди ман хориҷ намешавад, Он чеҳраи қобои ту, ай софи бебаҳо. Ман рӯзу шаб, хома ба даст роз мекунам, Ай турки хушқабо, чӣ бигӯям бад-ин туро? Дар меҳри ишқи софи ту, Маҷнун гаштаам, Лайли бигӯ, к-аз куҷо биёбам бад-ин туро? Садҳо савол, ки хоҳиши пурсидани туанд, Валлоҳ, ки ман ғариб, бад-ин ҷодаам чаро? Гуфтӣ, ки аз куҷо биёбӣ суроғи ман? Ман посух надода, ба Помир шудам раво