Саҳиқаде, ки ба як ҷилва интизорам кард,
Саҳиқаде, ки ба як ҷилва интизорам кард,
Асири зулфи сияҳ, чашми сурмадорам кард.
Надошт бар сари ман шеваи вафодорӣ,
Дилам рабуду ба ғам кушту хору зорам кард.
Ало, ситамгари рангинқабои фаррухрух,
Тараҳҳуме, ки аҷал бо ҷафо дучорам кард.
Замона ба сари ман оқибат чӣ меорад,
Кунун чу лола ҷигархуни доғдорам кард.
Ба ҳар даме, ки ҷамоли ту барқи ноз ангехт,
Ҳазор рақси сипанд донаи ғуборам кард.
Зи чашми шӯхи ҳасудон куҷо бипарҳезам,
Ситора ҳаст агар, чарх эътиборам кард.
Миёни оташам аз озари ҷамол андохт,
Сиёҳтолеъ аз он наргиси хуморам кард.
Зи ранги зарду дили хунгирифта кай, Ҳоҷӣ,
Баҳор, чун нигарам, ишқ худ баҳорам кард.