Эй лабат лаълу қадат сарву рухат лола барин,

Эй лабат лаълу қадат сарву рухат лола барин, Зада хат гирди рухат ҳалқа ба маҳ ҳола барин. Шудаӣ воқифам аз камбағалӣ в-арна чаро, Нест имсол ба ман меҳри ту ҳарсола барин. Чӣ кунӣ каттагӣ аз пушти рақибон бо ман, Чӣ парӣ аз сари мех ин ҳама гӯсола барин. Ба сафедӣ танат, эй он, ки гарав бурда зи барф, Бе ту хуни дилам аз дида чакад жола барин. Чанд дар пои ту чун обила сар монда рақиб? Чанд бӯсида лаби лаъли ту табхола барин? Гоҳ анбори висоли ту шикофад чун муш, Гоҳ бодоми ту лесад сари гӯсола барин. Доғ бар сина манеҳ ин қадарам в-арна зи оҳ, Мекашам гирди ту оташ хати ҷаввола барин. Гирам аз нози ту з-он пас ба канорат гирам, Набувад аз пайи дандона, бигӯ, мола барин? Тамаи дӯстии ман макун, эй маҳ, зи рақиб, Меҳрубонтар набувад амма ба кас хола барин. Қадри деринагӣ андеша намо, гарчи бувад, Банда дар ишқи ту савдогари бекола барин. Насазад даъвии Фитрат ба ту дар боби сухан, Лоақал шеъри ту, Шоҳин, набувад Вола барин.