Гарам мекушад абруи ӯ, чӣ хуб,
Гарам мекушад абруи ӯ, чӣ хуб,
Ки гӯянд: «ас-сайфу мо ҳай зунуб».
Хаёли рухи ӯ ба чашми ғариб
Ҳия ш-шамсу локин би айн ил-ғуруб.
Зи дилҳои ушшоқ бар дори зулф
Кашад фавҷ-фавҷу кушад тӯб-тӯб.
Зи тоби ғамаш устухонам гудохт,
Факайфа л-буюту бидуна л-хушуб?
Вазид аз сари кӯи ҷонон насим,
Лақад тоба рӯҳӣ бизока л-ҳубуб.
Ҳазар кун зи килки ман, эй муддаӣ,
Ки дуздиву иқрор кардӣ ба чӯб.
Зи лаъли ту Шоҳин бизад чошнӣ,
Ки шеъраш малеҳ асту назмаш азуб.