991. ТАХТ СИТАДАНИ ГУРОЗ

Фароин чу тоҷи каён барниҳод, Ҳамегуфт чизе ки омад-ш ёд. Ҳаме гуфт, шоҳӣ кунӣ як замон Нишинӣ бар ин тахт-бар шодмон Беҳ аз бандагӣ тӯхтан шаст сол, Бароварда ранҷу фурӯ бурда ёл. Пас аз ман писар барнишинад ба гоҳ, Ниҳад бар сар ин хусравонӣ кулоҳ. Ниҳонӣ бад-ӯ гуфт меҳтар писар, Ки «акнун ба гетӣ туӣ таҷвар. Мабош эмину ганҷро чора кун, Ҷаҳонбон шудӣ, кор якбора кун. Чу аз тухмаи шаҳриёрон касе Биёяд, намонӣ ту, эдар басе». Набояд, ки ёд оварад з-он басе, Ки худро бад-он хира расво кунад В-агарчанд кирдори воло кунад. Чу аз сар хирад рафту аз чашм шарм, Ҳамон ному нангу ҳамон сарду гарм, Надорад аз ин хеҷ номард бок, Чи он мард зинда, чи дар зери хок. Ҳама некуӣ пеша кун, гар тавон, Ки бар кас намонад ҷаҳон ҷовидон. Ҳама мардумӣ бояд оини ту, Ҳамон родиву ростӣ дини ту. В-аз ин пас чунин гуфт кеҳтар писар, Ки «акнун ба гетӣ туӣ тоҷвар. Сазовори шоҳӣ сипоҳ асту ганҷ, Чу бо ганҷ бошӣ, намонӣ ба ранҷ. Фаридун, ки буд Отибинаш падар, Мар ӯро, ки буд пеши ӯ тоҷвар, Ҷаҳонбон шудӣ, кор якбора бод, Ки андар ҷаҳон ӯ буд аз дод шод. Ба мардиву ганҷ ин ҷаҳонро бидор, Назояд зи модар касе шаҳрёр». Варо хуштар омад бад-ин сон сухун, Ба меҳтарписар гуфт: «Хомӣ макун!..» Аразро ба девони шоҳӣ нишонд,