898. АНДАР ДИДАНИ БАҲРОМИ ЧӮБИНА БАХТИ ХУДРО

Чунин то ду ҳафта бад-ин баргузашт, Сипаҳбад зи айвон омад ба дашт. Яке беша пеш омадаш пурдарахт, Сазовори майхораи некбахт. Яке гӯр дид андар он марғзор, К-аз он нектар кас набинад шикор. Пас- андар ҳаме ронд Баҳром нарм, Бар ӯ борагиро накард эч гарм. Бад-он беша дар ҷои нахчиргоҳ Ба пеш- андар омад яке танг роҳ. Зи тангӣ чу гӯри жаён баргузашт, Биёбон падид омаду боғу дашт. Аз ин дашт Баҳром чун бингарид, Яке кохи пурмоя омад падид. Бад-он кох Баҳром бинҳод рӯй, Ҳамон гӯр пеш- андарун роҳҷӯй. Ҳаме ронд то пеши он кох асп, Паси пушти ӯ буд Эзадгушасп. Инони таковар бад-ӯ доду гуфт, Ки «бо ту ҳамеша хирад бод ҷуфт». Пиёда ба даҳлези кох- андарун Ҳаме рафт Баҳром бе-раҳнамун. Замоне ҳаме буд Эзадгушасп, Гирифта ба даст он гаронмоя асп. Ялонсина омад паси ӯ давон, Бар аспи таковар бубаста миён. Бад-ӯ гуфт Эзадгушаспи далер, «Ба кох- андарун рав, ту, эй наррашер! Бубин, то куҷо рафт солори мо, Сипаҳдор, он номбардори мо». Ялонсина дар боғ бинҳод рӯй, Диле пур зи андеша солорҷӯй. Яке коху айвони фархунда дид, К-аз он сон ба Эрон надиду шунид. Ба як дасти айвон яке тоқ дид, Зи дида сари чархи ӯ нопадид. Ниҳода ба тоқ- андарун тахти зар, Нишонда ба ҳар пора дурру гуҳар.